ตอนที่ 132 ขโมยของ (1)

67 1-2

            ตอนที่ 132 ขโมยของ (1)

            กลางดึกของค่ำคืนนี้ ปรากฏเสียงย่างเหยียบกรอบแกรบดังขึ้นภายในตัวบ้าน

            เงามืดสีดำสองร่างกำลังย่องเบาตรงเข้ามาอย่างเงียบงัน

            หม่าฟู่เฟิงลดเสียงต่ำกระซิบถามติงเสวี่ยหยานว่า

            “พ่อไม่รู้ว่าเราแอบพิมพ์กุญแจทั้งหมดของบ้านหลังนี้ไว้แล้ว ต่อให้น้องรองกับลูกสาวของมันจะฉลาดแค่ไหน แต่ก็ไม่มีวันหนีรอดไปจากเงื้อมมือของเราได้แน่!”

            ติงเสวี่ยหยานผงกศีรษะตอบเบาๆ

            “ระวังอย่าทำให้พ่อตื่นล่ะ”

            “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย เราจะไปกลัวทำไม?”

            สองสามีภรรยาย่องตรงไปที่ตู้ใส่อาหารอย่างแช่มช้า ก่อนจะหยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาไข ภายใต้แสงจันทร์สลัว การเคลื่อนไหวของพวกเขาทั้งสองเป็นไปอย่างช่ำช่องมาก เมื่อเปิดตู้ออกมาก็พบว่า ภายในนั้นนอกจากของกินแล้ว ยังมีของมีค่าอีกมากมายหลายอย่างทีเดียว

            หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานจ้องมองของมีค่าเหล่านั้นด้วยดวงตาเป็นประกาย

            ภายใต้อาการตื่นเต้นดีใจเกินกว่าจะระงับไหว หม่าฟู่เฟิงรีบเอื้อมมือออกไปคว้าสัมผัสของมีค่าเหล่านั้นทันที

            “อ๊ากก!” เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจจนสะดุ้งเฮือกของผู้ชายดังขึ้น ทันใดนั้น เขาก็รีบชักมือกลับออกมาโดยเร็ว ระบายเสียงสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บปวดยิ่งยวด

            “อะไรติดอยู่ที่มือฉัน?!!”

            “ไหนเกิดอะไรขึ้น? ให้ฉันดูหน่อย!”

            ติงเสวียหยานรีบคว้ามืออีกฝ่ายเข้ามาพินิจดูใกล้ๆ และพบว่าเป็นกับดักหนูที่บีบรัดอยู่บนนิ้วมือของผู้เป็นสามี

            หม่าฟู่เฟิงหน้าถอดสีซีดเผือดราวแผ่นกระดาษขาว เขาเจ็บปวดจนแทบสิ้นสติ กัดฟันแน่นพยายามประคับประคองสติสัมปชัญญะของตนไว้ แล้วใช้มืออีกข้างง้างถ่างเส้นเหล็กหนาที่บีบงับนิ้วมือของเขาจนเลือดไหลอาบออกมา จากนั้นจึงรีบจับโยนทิ้งไปให้ไกลตัว

            “มีอะไรเกิดขึ้น? เสียงอะไรดังดึกๆดื่นๆแบบนี้จนไม่ต้องหลับต้องนอนกัน?”

            ไฟในบ้านถูกเปิดขึ้นจนสว่างจ้า ปรากฏเป็นผู้เฒ่าติงเดินสวมเสื้อนอนออกมาดู

            ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูเองก็เช่นกัน ทันทีที่ได้ยินเสียงร้องดังขึ้น ทั้งคู่ก็รีบวิ่งออกมาจากห้องนอนโดยเร็ว

            “พ่อคะ! มือของหม่าฟู่ถูกกับดักหนูหนีบ!”

            ติงเสวี่ยหยานร้องบอกเสียงดังลั่นด้วยความกระวนกระวายใจ และเมื่อหันไปเห็นสองแม่ลูกที่เพิ่งจะมาถึง เธอก็รีบชี้หน้าด่ากราดด้วยความโมโหทันที

            “กับดับหนูที่อยู่ในกองข้าวของนั่นเป็นฝีมือของพวกแกสองคนใช่มั้ย?! ฉันจะแจ้งความจับพวกแกในข้อหาพยายามฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา!!”

            หลินจิงซูยักไหล่ปั้นสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้พร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “ป้าติงเห็นกับตารึไงว่าพวกเราเป็นคนวางมันไว้? ถ้าไม่ ก็อย่ามาใส่ร้ายกันเสียๆหายๆแบบนี้ ไม่อย่างนั้น พวกหนูเองก็มีสิทธิ์แจ้งความกลับเหมือนกัน”

            “นังเด็กสารเลว! แกยังมีหน้ามาเถียงอีก! ฉันกับหม่าฟู่เห็นกับตาว่ามีกับดักหนูวางอยู่บนกองของมีค่าพวกนี้! ฉัน…”

            ติงเสวี่ยหยานเพิ่งจะรู้ตัวว่า ตนได้เผลอหลุดปากพูดในสิ่งที่ไม่ควรออกไป จึงรีบเบี่ยงประเด็นเปลี่ยนหัวข้อทันควัน

            “ฉันหมายถึงพวกกับข้าวน่ะ! แต่พวกแกไม่ต้องมาตีหน้าซื่อเลย! ปกติแล้วพ่อไม่เคยใช้กับดักหนูแบบนี้! แล้วถ้าไม่ใช่ฝีมือพ่อ ยังจะเป็นฝีมือใครไปได้อีกถ้าไม่ใช่พวกแกสองแม่ลูก!?”

            หลินจิงซูยกมือข้างที่ถือหนังสือเรียนอยู่ขึ้นมาป้องปาก ทำราวกับว่าเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอรีบพูดขึ้นทันทีว่า

            “อ่อ หนูนึกออกแล้วค่ะ หนูต้องขอโทษจริงๆนะคะป้าติง พอดีพวกเรากลัวว่าจะมีหนูแอบขึ้นมาแทะอาหารในตู้ และเพื่อความปลอดภัย พวกเราก็เลยไปซื้อกับดักหนูมาวางไว้น่ะค่ะ!”

            “โกหกหน้าด้านๆ! ใครใช้ให้แกวางกับดักหนูในนั้น? อย่ามาแถไม่เข้าเรื่อง!”

            ติงเสวี่ยหยานชี้หน้าคำรามด่าสาวน้อยตรงหน้า สีหน้าท่าทางบ่งบอกถึงความโมโหหงุดหงิดใจอย่างที่สุด

            “ไม่ต้องมีใครใช้หรอกค่ะ ก็หนูเป็นหลานคุณตาไม่ใช่เหรอคะ? แล้วตู้ใส่อาหารนี่ก็เป็นของคุณตาเอง ตัวหนูมีกุญแจสำรองอยู่หนึ่งดอก ส่วนคุณตาก็เป็นคนถือกุญแจดอกหลักไว้ นี่หมายความว่ามีแค่เราสองคนเท่านั้นที่เปิดตู้นี่ได้ ไม่ยักรู้นะคะว่าป้าติงกับคุณลุงก็สามารถเปิดตู้ได้เหมือนกัน?”

            ทันทีที่คำพูดประโยคนี้เปล่งออกจากปากของหลินจิงซู ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงก็ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี ใบหน้าเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดขึ้นฉับพลัน ราวกับว่ากำลังอมแมลงวันหัวเขียวเน่าไว้ในปาก

            ติงเสวี่ยหยานแอบรู้สึกไม่ถูกชะตากับนังเด็กสาวผุดจากขุมนรกคนนี้อย่างมาก เพราะตั้งแต่วันที่มันเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้ ก็เหมือนจะไม่มีเรื่องดีๆเป็นสิริมงคลเกิดขึ้นกับชีวิตของเธอเลยสักอย่างเดียว

            ได้ฟังเช่นนั้น ผู้เฒ่าติงคล้ายจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง เขารีบวิ่งไปเปิดตู้เซฟอีกแห่งที่อยู่ข้างเคียงกันทันที และเร่งตรวจสอบว่าสิ่งมีค่าอะไรได้สูญหายไปบ้าง

            นอกจากโฉนดที่ดินแล้ว สิ่งที่หายไปยังมีนาฬิกาเรือนทองคำที่ได้รับสืบทอดมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ และชุดเครื่องลายครามมีมูลค่าอีกชุดหนึ่งที่หายไป

            และไม่ว่าผู้เฒ่าติงจะพยายามค้นหาทุกซอกทุกมุมภายในบ้านแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่พบสิ่งล้ำค่าที่สุดสามชิ้นที่ว่าเลย

            “ของพวกนั้นหายไปไหน?”

            ผู้เฒ่าติงตวาดถามเสียงดังลั่นใส่สองสามีภรรยา

            ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงแสร้งตีหน้าซื่อ ทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

            “อะไรหายเหรอ? พวกเราไม่รู้เรื่องด้วยซะหน่อย!”

            “ไม่รู้อย่างงั้นเหรอ?”

                  ผู้เฒ่าติงคว้าเก้าอี้นั่งทานข้าวขึ้นมาขว้างใส่คนทั้งสองอย่างไร้ปราณี

                  หม่าฟู่เฟิงถึงกับร้องเสียงดังลั่น

                  “โอ๊ย! คุณพ่อครับ มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากันก็ได้นี่ครับ!”

                  “พวกแกสองคนขโมยสมบัติของฉันไปไว้ที่ไหน?!!”

                  ผู้เฒ่าติงคำรามลั่น

                  “อะไรหายล่ะครับ! พวกเราไม่รู้จริงๆ!”

                  หม่าฟู่เฟิงปิดปากสนิท ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมรับผิด

                  “โฉนดบ้าน นาฬิกาข้อมือ แล้วก็เครื่องลายครามจิงเต๋อเจิ้น! ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นสมบัติที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษตระกูลติงของเราทั้งนั้น!!”

                  ผู้เฒ่าติงกัดฟันพูดด้วยความเคียดแค้นเกลียดชัง

                  “พ่อคะ ถึงแม้เราจะมีกุญแจสำรองของหลังบ้านนี้ก็จริง แต่เราก็เปิดแค่ตู้ใส่อาหารเท่านั้น! ไม่เคยเปิดตู้เซฟหรืออย่างอื่นเลยค่ะ!”

                  ติงเสวี่ยหยานยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง วินาทีเดียวกันนั้น เธอก็หันไปใส่ร้ายป้ายสีสองแม่ลูกอย่างติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูทันที อีกทั้งยังชี้หน้าสาดโคลนใส่ไม่ยั้งว่า

                  “ตั้งแต่วินาทีแรกที่พวกมันสองแม่ลูกก้าวเท้ามาเหยียบที่นี่ ก็มีแต่เรื่องร้ายๆเกิดขึ้น! บางทีพวกมันอาจจะแอบขโมยกุญแจของพ่อไป แล้วก็กวาดของมีค่าในบ้านเราไปจนหมดก็ได้! จากนั้น พวกมันก็โยนความผิดให้หนูกับหม่าฟู่เป็นแพะรับบาปแทน!”

                  “ใช่แล้วครับคุณพ่อ! เรื่องนี้เราจะต้องตรวจสอบให้ชัดเจนก่อน! จะมากล่าวหาพวกเราฝ่ายเดียวแบบนี้ มันไม่ยุติธรรมเลย!”

                  หม่าฟู่เฟิงเริ่มพูดจาตัดพ้อด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า