ตอนที่ 131 มีสิทธิ์อะไรมาไล่?

66 2-2

            ตอนที่ 131 มีสิทธิ์อะไรมาไล่?

            “นังเด็กไร้การศึกษา! คอยดูเถอะว่าวันนี้ฉันจะให้บทเรียนอะไรเป็นการสั่งสอนแกบ้าง!!”

            นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของติงเสวี่ยหยาน ที่ต้องเผชิญพบกับฝีปากอันเฉียบคมของหลินจิงซู และเธอก็รู้สึกโมโหเดือดดาลอย่างมาก ที่ปล่อยให้เด็กน้อยคนหนึ่งปีนเกลียวเล่นหัวได้ขนาดนี้ โดยไม่พูดพล่ามทำเพลง เธอเดินตรงไปยกฝ่ามือขึ้นหวดใส่หลินจิงซูเพื่อหวังตบหน้าสั่งสอน

            เสี้ยวอึดใจเดียวกันนั้น ผู้เฒ่าติงก็ทุบกระแทกโต๊ะเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

            “พอได้แล้ว!! มัวแต่ส่งเสียงแหกปากดังลั่นแบบนี้ ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าคงหัวเราะเยาะพวกเราตาย!”

            หม่าฟู่เฟิงแสร้งทำเป็นคนดีเข้าไปห้ามปราบ แต่ทว่าในความเป็นจริง คำพูดที่พ่นออกจากปากนั้นกลับมีแต่สิ่งชั่วร้าย

            “พ่อครับ เสวี่ยหยานแค่พูดเพราะหวังดีเท่านั้น ทำไมไม่ลองเอาข้าวของที่เสวี่ยเหม่ยนำมาให้ออกมาแกะดูหน่อยล่ะครับ? เราจะได้รู้กันสักทีว่า สุดท้ายเธอรวยจริงหรือรวยเก๊? อย่าได้ประมาทไปนะครับพ่อ เพราะอาจต้องเสียบ้านหลังนี้ให้พวกเธอสองแม่ลูกไปฟรีๆ!”

            เพื่อยุติเรื่องราวความวุ่นวายทั้งหมดลงโดยเร็วที่สุด ผู้เฒ่าติงจึงทำได้เพียงพยักหน้า แล้วล้วงไปหยิบกุญแจออกมา และเตรียมจะเดินไปเปิดตู้นำของออกมาดู

            หลินจิงซูผู้อ่านสถานการณ์ขาดตั้งแต่แรก เธอรีบหยุดผู้เฒ่าติงไว้ทันทีและพูดว่า

            “คุณตาคะ ไม่จำเป็นต้องเปิดดูหรอกค่ะ หนูจัดของทุกอย่างเข้าไปในตู้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยหมดแล้ว แค่มองจากข้างนอกเข้าไป ก็สามารถมองเห็นสิ่งของที่อยู่ด้านในได้ลางๆแล้วค่ะว่ามีอะไรบ้าง ที่สำคัญ ป้ากับลุงจะเชื่อหรือไม่เชื่อ เราก็ไม่เห็นจะต้องสนใจเลยนี่คะ”

            “อีกอย่าง เราเองก็ไม่ได้อยู่บ้านฝั่งตะวันออกซะหน่อย แต่อยู่บ้านฝั่งตะวันตกของคุณตา โดยมารยาทแล้ว ถ้าเจ้าของบ้านไม่อนุญาต ก็ไม่ควรเหยียบเข้ามาตั้งแต่แรกด้วยซ้ำจริงมั้ยคะ? อย่าว่าแต่ป้ากับลุงจะไม่มีสิทธิ์ไล่พวกเราไปไหนเลยนะคะ แต่ป้ากับลุงสองคนต่างหาก ที่มีสิทธิ์อะไรเข้ามาในบ้านของคุณตาโดยไม่ได้รับอนุญาตคะ?”

            คำพูดประโยคนี้ของหลินจิงซูดังขึ้นขัดจังหวะได้ทันท่วงที และได้ทำลายแผนการทั้งหมดที่ติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงวางไว้ตั้งแต่แรกจนย่อยยับ

            เหตุผลที่ทั้งสองคนจงใจมาโวยวายเสียงดังลั่นอย่างนี้ เป็นเพราะทั้งคู่จ้องจะยึดข้าวของที่ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูนำมาฝากผู้เฒ่าติง แต่ทว่าช่างน่าเสียดาย แผนการของติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงกำลังจะไปได้สวยแล้วแท้ๆ แต่กลับถูกหลินจิงซูหยุดเอาไว้เสียก่อน

            ติงเสวี่ยหยานที่ถูกเปิดโปงแผนการถึงกับหัวร้อนเดือดดาลสุดขีด ตวาดเสียงดังใส่หน้าหลินจิงซู

            “นังเด็กเวรแซ่หลิน! แกพูดจากับผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังไง! นังเด็กไม่มีสัมมาคารวะ! นังเด็กหยาบคายไร้การศึกษา!!”

            ผู้เฒ่าติงเกือบจะถูกลูกสาวและหม่าฟู่เฟิงหลอกได้สำเร็จอยู่แล้วเชียว แต่โชคยังดีที่ได้หลินจิงซูร้องเตือนสติไว้ได้ทัน เมื่อรู้ตัวว่าเกือบจะถูกหลอก ผู้เฒ่าติงก็ยิ่งระเบิดอารมณ์เดือดดาลลุกเป็นไฟ ทันใดนั้น เขาก็หวดฝ่ามือตบเข้าใส่ใบหน้าของติงเสวี่ยหยานฉาดใหญ่จนเสียงดังสนั่น!

            “พวกแก! ไสหัวกลับไปบ้านตะวันออกซะ!!”

            ติงเสวี่ยหยานที่ถูกตบรีบยกมือขึ้นกุมใบหน้าไว้ และชักสีหน้าแสดงท่าทีไม่เต็มใจมากขึ้น

            ตาแก่คนนี้ไม่เคยโมโหรุนแรงใส่เธอขนาดนี้มาก่อนในชีวิต แต่ครั้งนี้กลับถึงขั้นลงไม้ลงมือใช้กำลัง ทั้งหมดเพียงเพราะถูกน้องรองและลูกสาวของมันปั่นหัวยั่วยุ!

            เห็นว่าภรรยาถูกตบหน้า หม่าฟู่เฟิงก็รู้ตัวได้ทันที วันนี้ต่อให้ฝืนต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไรอีก ทางเดียวที่เหลือในเวลานี้คือต้องล่าถอยเท่านั้น

             “เสวี่ยหยาน พวกเรากลับกันเถอะ กลับกันก่อนเถอะ”

            “ไม่! หนูไม่ยอม! ทำไมพ่อถึงเอาแต่เข้าข้างน้องรอง!!”

            ติงเสวี่ยหยานเริ่มแหกปากส่งเสียงร้องโวยวาย ระเบิดน้ำตาทำตัวงอแงไร้แก่นสาร จนสุดท้ายก็เป็นหม่าฟู่เฟิงที่ต้องบังคับลากตัวอีกฝ่ายกลับไป

            ผู้เฒ่าติงโมโหเดือดดาลจนหน้ามืด ทิ้งตัวนั่งแผ่ลงบนม้านั่งตรงนั้น

            เห็นท่าไม่ค่อยจะดี ติงเสวี่ยเหม่ยจึงรีบเดินเข้าไปประคอง และช่วยนวดคลึงขมับทั้งสองข้างของผู้เป็นพ่อ

            “พ่อคะ อย่าโมโหไปเลยนะคะ พี่เค้าก็เป็นพวกขวานผ่าซากแบบนี้มาตลอดอยู่แล้ว ทางที่ดีอย่าเถียงกับเธอเลยจะดีกว่า”

            “พี่สาวของแกน่ะ ตั้งแต่แต่งงานอยู่กินกับหม่าฟู่ พวกมันก็เริ่มพากันทำตัวเหลวแหลก แม้แต่ทรัพย์สมบัติและที่ดินตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษตระกูลหม่า ยังถูกพวกมันทั้งคู่ผลาญซะเกลี้ยง! เมื่อไม่นานมานี้ สองคนนี้ก็ต้องการจะขายบ้านตระกูลติงหลังนี้ โชคยังดีที่ฉันเก็บรักษาโฉนดบ้านไว้เป็นอย่างดี ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกมันทำสำเร็จได้แน่!”

            ผู้เฒ่าติงกัดฟันแน่นด้วยความขมขื่นใจ เขารู้สึกอาภัพในโชคชะตาของตนเองจริงๆ

            “มันเป็นกรรมอะไรของฉันกันนะ! ถึงได้มีลูกอกตัญญูอย่างมัน!”

            หลินจิงซูทอดสายตาจ้องมองแผ่นหลังของติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงที่กำลังพากันเดินจากไป ดวงตาคู่สวยของสาวน้อยเปี่ยมไปด้วยนัยยะสำคัญมากมาย 

            เท่าที่เธอเคยรู้มา หม่าฟู่เฟิงไม่ใช่คนดีอะไรเลย และเขาจะไม่มีวันยอมเลิกตามราวีง่ายๆอย่างแน่นอน จนกว่าจะได้รับผลประโยชน์อะไรสักอย่าง

            ดูท่าเรื่องการแบ่งมรดกของผู้เฒ่าติงในชีวิตก่อนหน้า คงจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังซุกซ่อนอยู่จริงๆ!