ตอนที่ 158 แพ้ชนะตัดสินในเกมเดียว (1)

80 1-2

            ตอนที่ 158 แพ้ชนะตัดสินในเกมเดียว (1)

            ชายหัวโล้นถึงกับหลุดหัวเราะออกมา หันไปถามหลินจิงซูว่า

            “ดูท่าจะใจฝ่อกันหมดแล้ว มันบอกว่าเงินจำนวนนี้เป็นของแก ถ้าอยากเล่นก็เล่นเอง ว่าไงล่ะนังหนู?”

            หลินจิงซูไม่คิดไม่ฝันเลยว่า หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานนั้น แท้จริงแล้วจะเป็นคนที่ขี้ขลาดได้มากถึงเพียงนี้!

            แม้เธอจะตระหนักดีว่าสองสามีภรรยาคู่นี้ไร้น้ำยาสักเพียงใด แต่ใครจะไปคาดคิดว่า ยังไม่ทันจะเดินไปถึงโต๊ะเล่นพนันด้วยซ้ำไป พวกมันทั้งคู่ก็กลับใจเสาะงอแงเป็นเด็กไปซะแล้ว!

            คนที่น่าสมเพชยิ่งกว่านักพนัน ก็คือพวกหน้าโง่ที่ทำตัวเลียนแบบนักพนัน!

            สองสามีภรรยาคู่นี้คือสวะโดยแท้!

            หลินจิงซูยื่นข้อเสนอกับชายหัวโล้นว่า

            “หนูเองก็ไม่อยากถูกตัดมือเหมือนกัน จะทำข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ยังไงถ้าไม่มีมือ จริงมั้ยคะ? ถ้างั้น หนูขอเปลี่ยนกฎเกณฑ์เดิมพันสักเล็กน้อยก็แล้วกัน เราจะเล่นไพ่นกกระจอกโดยใช้เงินเดิมพันจำนวน 23,000หยวนเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือขอเก็บมือลุงกับป้าไว้คนละข้างแทน…”

            หลินจิงซูลากเสียงยาวอย่างใช้ความคิด กระพริบตาสบมองชายหัวโล้นครู่หนึ่งแล้วจึงพูดต่อว่า

            “รูปร่างหน้าตาของหนูก็จัดว่าสวยพอควร ร้านคาราโอเกะของคุณกำลังเปิดรับสมัครพนักงานหญิงเพิ่มไม่ใช่เหรอคะ? เอาเป็นว่าถ้าแพ้ เดี๋ยวหนูจะไปขายตัวที่นั่นเป็นงานเสริมก็แล้วกันค่ะ”

            ชายหัวโลนแสยะยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มชั่วร้ายที่เจือไปด้วยความประหลาดใจปรากฏอยู่ทั่วใบหน้า เขาผงกหัวและตอบกลับไปอย่างยินดีว่า

            “นังหนูนี่มันรู้มากจริงเชียว! ได้สิ นับว่าเป็นความคิดที่ดีเชียวล่ะ!”

            ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน ทั้งคู่ไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่า จะได้ยินความคิดที่น่ากลัวเช่นนี้หลุดออกมาจากปากของหลินจิงซูจริงๆ!

            “แล้วทำไมพวกเรายังต้องถูกตัดมือทิ้งอีกล่ะ! ถ้าแพ้ แกก็ไปขายตัวสิ ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับพวกเราสองคนเลย!!”

            หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานประสานเสียงร้องตะโกนออกไปอย่างพร้อมเพรียงกัน

            “พวกสุนัขขี้ขลาดอย่างแกสองคนไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น!”

            ด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่านใจตั้งแต่เมื่อครู่ ชายหัวโล้นเดินตรงดิ่งเข้าไปหาคนทั้งคู่ พร้อมกับประเคนกำปั้นกระหน่ำชกเข้าที่ใบหน้าของคนทั้งสองอย่างไร้ปราณี

            ใบหน้าของหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานถูกชกจนฟกช้ำบวมตุ่ยขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

            “จับพวกมันสองคนนั่งคุกเข่าข้างกัน!”

            ชายหัวโล้นออกคำสั่ง หลังจากเรียกผู้เล่นคนอื่นมานั่งจนครบสี่ทิศ และพร้อมเริ่มเล่นไพ่นกกระจอกแล้ว แต่ทว่าจู่ๆหลินจิงซูกลับพูดขึ้นว่า

            “สามต่อหนึ่ง แบบนี้ไม่เท่ากับรุมเด็กเหรอคะ? เปลี่ยนไปเล่นอย่างอื่นดีกว่า”

            “ตามใจเลยนังหนู บนโต๊ะนี้แกใหญ่สุด แล้วจะเล่นอะไรดีล่ะ?”

            “เล่นโป๊กเกอร์ตาเดียวชี้ขาด ใครใหญ่กว่ากิน! หนูขอเดิมพันด้วยชีวิตลุงกับป้าพร้อมกับเงินอีก 23,000หยวนในกระเป๋าใบนี้ แต่หนูต้องการเพียงอย่างเดียว คืนโฉนดบ้านของคุณตาให้กับหนู!”

            หลินจิงซูร้องบอก

            “แกเป็นคนแรกที่ฉันขอชื่นชมจากใจจริงเลย แกใจเด็ดมากนังหนู!”

            ชายหัวโล้นอดที่จะชื่นชมสาวน้อยตรงหน้าไม่ได้ เขาตบโต๊ะประกาศกร้าวทันที

            “เอาล่ะ! งั้นเรามาตัดสินกันเลยดีกว่า!”

            ชายหัวโล้นมั่นใจอย่างมากว่า หลินจิงซูไม่มีทางเล่นตุกติกต่อหน้าเขาได้อย่างแน่นอน และถึงแม้จะรอดพ้นสายตาของเขาไปได้ ก็ยังมีอีกตั้งสามคนบนโต๊ะที่คอยเป็นหูเป็นตาให้ พูดง่ายๆก็คือ โอกาสชนะของสาวน้อยคนนี้เท่ากับศูนย์!

            นอกจากนี้แล้ว ไม่ว่าจะมองมุมไหน หลินจิงซูก็ดูเป็นแค่นักเรียนหญิงดีเด่นในรั้วโรงเรียนเท่านั้น เรื่องจำพวกเหล้ายาปลาปิ้งไม่น่าจะเคยยุ่งเกี่ยวด้วยซ้ำไป นับประสาอะไรกับเรื่องเล่นไพ่? ลืมไปได้เลย!

            คำพูดประโยคนี้ของหลินจิงซู ทำเอาหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานถึงกับตกใจกลัวจนแทบฉี่ราด ทั้งคู่ขวัญเสียอย่างหนักถึงขั้นคุกเข่าโขกศีรษะกระแทกพื้นอย่างแรงอยู่หลายสิบที พร้อมพูดจาตัดพ้อร้องขอชีวิตสารพัด กระทั่งจะยอมเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ไปชั่วชีวิตก็ได้ หรือจะให้ไปเป็นขอทานตามท้องถนนเพื่อหาเงินมาขัดดอกก็ดี ทั้งคู่ขอทำอะไรก็ได้ นอกเสียจากความตายหรือต้องต้องกลายมาเป็นคนพิการไร้แขนขา

            หลินจิงซูนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ รอให้พวกมันสองตัวเห่าหอนกันจนจบ เธอจึงค่อยพูดเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

            “ต่อให้มีมือมีตีน ลุงกับป้าก็ไม่ได้ใช้ทำประโยชน์อะไรอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? วันๆเห็นเอาแต่กินดื่มตลอดทั้งวัน ไม่ก็หาเรื่องขโมยเงินคนอื่นไปเล่นพนัน ถ้าเป็นแบบนี้ สู้อย่ามีเลยดีกว่าจริงมั้ย?”

            “นังเด็กสารเลว! ฉันจะฆ่าแก!!”

            ติงเสวี่ยหยานจ้องจะตะครุบจู่โจมใส่หลินจิงซู หวังจะใช้ฟันกัดใช้เล็บข่วนให้ตายกันไปข้าง

            หม่าฟู่เฟิงเองก็โกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้า เส้นเอ็นเส้นโลหิตปูดโปนลามขึ้นลำคอ ตวาดเสียงเหี้ยมดุข่มขู่กลับไปว่า

            “ถ้าครั้งนี้กลับออกไปได้ แกถูกฉันกระทืบตายแน่! ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้วสินะนังเด็กเหลือขอ!”

            หลินจิงซูยกสองมือขึ้นป้องปิดหู หันไปบอกกับชายหัวโล้นว่า

            “คุณลุงค่ะ ช่วยหาอะไรมาอุดปากสองคนนี้ทีได้มั้ยคะ? พวกมันเสียงดังหนวกหูน่ารำคาญมาก!”

            ชายหัวโล้นเปล่งเสียงสั่งการทันที

            “ได้สิ”

            “เห้ยพวกแก! ถอดถุงเท้ายัดปากพวกมันสองคนซะ!”

            ลูกน้องสองคนที่อยู่ใกล้กับหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานที่สุด รีบถุงรองเท้าออกตามคำสั่ง

            ดูท่าคนเหล่านี้ต้องอยู่เฝ้าบ่อนกันข้ามวันข้ามคืน น้ำท่าเลยไม่ค่อยได้อาบ เสี้ยวพริบตาที่รองเท้าถูกถอดออก กลิ่นเหม็นเน่าเหม็นเปรี้ยวก็ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้อง!

            ทั้งสองปิดจมูกแน่นพร้อมยัดถุงเท้าใส่ปากของหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานทันที

            กระทั่งดวงตาของหลินจิงซูยังเริ่มรู้สึกแสบร้อนขึ้นฉับพลันเพราะกลิ่นเน่าเหม็นดังกล่าว ยิ่งเมื่อได้เห็นภาพถุงเท้าสองก้อนกลมถูกยัดลงไปในปากของหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยาน เสี้ยววินาทีนั้น เธอก็รู้สึกคลื่นไส้จนแทบอาเจียนออกมา

            แม้แต่ชายหัวโล้นก็เช่นกัน เขาตะโกนด่าเสียงดังลั่นอย่างสุดจะทนไหวว่า

“ไอ้เวรสองตัวนี่! ตีนพวกมึงไปเหยียบขี้หมามารึไงวะ?!”

ทั้งสองคนยกมือขึ้นลูบท้ายทอยแก้เขิน ยิ้มแห้งตอบกลับไปว่า

“ขี้คนนี่แหละครับลูกพี่ พอดีพวกผมเพิ่งไปแก้ปัญหาเรื่องส้วมตันกันมา”

ได้ยินคำว่า ‘ขี้คน’ ทั้งติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงก็ถึงกับตะลึงงันตาเหลือกจนเหลือแต่สีขาว พยายามใช้ลิ้นดุนเพื่อผลักไสก้อนถุงเท้าเน่าๆออกจากปากตัวเอง

หลินจิงซูทนดูต่อไปไม่ไหว อย่าคิดแม้แต่จะเหลียวมองเด็ดขาด มิฉะนั้นอาหารมื้อก่อนหน้านี้ได้พุ่งออกมาจริงๆแน่

เกมโป๊กเกอร์ได้เริ่มต้นขึ้น

ชายหัวโล้นและพวกอีกสองคนที่เหลือปราศจากความกดดันใดๆ เพราะเห็นได้ชัดว่า ผลแพ้ชนะได้ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ก่อนจะเริ่มเล่นแล้วด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างไร พวกเขาก็ต้องเล่นตามน้ำไปอย่างสงบเยือกเย็น มีเพียงบางครั้งบางคราที่หันมาพูดคุยกันแก้เบื่อไปพลางๆ

แค่เปิดมาสามใบแรก ไพ่ในมือของชายหัวโล้นก็ได้สองคู่แล้ว

จนกระทั่งเปิดใบที่สี่ ชายหัวโล้นได้ฟูลเฮ้าส์

กล่าวคือ หากจะเอาชนะเขาให้ได้ ขั้นต่ำก็ต้องเป็นโฟร์การ์ด หรือไม่ก็สเตรทฟลัชขึ้นไปเท่านั้น

ทว่าหลินจิงซูยังคงสงบนิ่งไม่ไหวติงใดๆ

ชายหัวโล้นยิ้มเยาะ พูดติดตลกว่า

“ว่าไงนังหนู ท่าทางเราจะมือไม่ขึ้นสินะ?”

หลินจิงซูระบายยิ้มอ่อนแต่ไม่พูดอะไร

ทันใดนั้นเอง เธอก็ผลักชิปทั้งหมดที่วางสุมกองอยู่กลางโต๊ะ นี่เป็นราคาเดิมพันที่รวมเงินและชีวิตของเธอ ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงไว้ ตีมูลค่าเป็นเงินได้สูงถึง40,000หยวน

ชายหัวโล้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงละโมบตื่นเต้นว่า

“นังหนู เราน่ะเป็นเด็กใจถึงก็จริง แต่ไพ่ของเราใจไม่ถึงพอนะ!”

พูดจบ ชายหัวโล้นก็เปิดหน้าไพ่ตบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น

ตองหนึ่ง คู่หนึ่ง – ฟูลเฮาส์!