ตอนที่ 164 การลาจากที่เงียบที่สุด

83 1-2

            ตอนที่ 164 การลาจากที่เงียบที่สุด

      คิดจบอารมณ์ไม่จบ คล้อยหลังจากที่หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยพูดคุยกันเสร็จแล้ว ต่างคนก็ต่างเดินออกจากห้องครัวมา สีหน้าฝ่ายแรกเผยแสดงร่องรอยความตึงเครียดที่ฉาบไว้ทั่วใบหน้าอย่างชัดเจน

            จู้หยานที่กำลังนั่งรออาหารเย็นอยู่บนเก้าอี้ สังเกตเห็นได้ในทันทีถึงขั้วอารมณ์ที่เปลี่ยนผันไปของเธอ เขานั่งสังเกตการณ์อีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น ประกายตาสีอำพันคู่งามยังคงจดจ้องไม่มีคลายอ่อน และมีหลายครั้งเช่นกันที่หลินจิงซูได้ชำเลืองสบสายตาด้วย ทว่าก็เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น แล้วเธอก็เหลียวกลับไป ทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            สามารถมองออกได้อย่างชัดเจน เธอรู้ตัวว่ากำลังถูกจับจ้องอยู่ แต่เพราะไม่ต้องการเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟังเท่านั้นเอง จึงได้แสดงท่าทีเมินใส่เช่นนั้น

            จู้หยานเม้มริมฝีปากแน่น ประกายตาสีอำพันยิ่งสาดแสงเข้มขึ้น

            ใช่ว่าหลินจิงซูจะมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นบนใบหน้าของจู้หยาน แต่เพราะเธอกำลังหงุดหงิดตัวเองที่ใจร้อน รีบลากติงเสวี่ยเหม่ยไปพูดคุยในห้องครัวต่อหน้าอีกฝ่ายทั้งเช่นนี้

            ความจริงหลินจิงซูเองก็ไม่อยากถูกมองว่า ทุกครั้งที่พบหน้าจู้หยาน เธอมักจะมาพร้อมกับปัญหาให้เขาต้องคอยช่วยอยู่เสมอ

            เหตุผลที่เธออยากเป็นเพื่อนกับเขา ก็เพราะเธอต้องการมีเพื่อนเฉยๆเท่านั้น ไม่ใช่เพราะต้องการเงินหรือสถานะทางสังคมแต่อย่างใด ทว่าทุกครั้งที่พวกเขาสองคนพบเจอกัน ก็มักจะเกิดปัญหาอะไรสักอย่างขึ้นในระหว่างนั้นอยู่เสมอ และก็เป็นจู้หยานที่คอยเกื้อหนุนให้คำปรึกษาอยู่เรื่อยไป พูดกันตามตรง คนนอกที่มองเข้ามาย่อมต้องรู้สึกว่าเธอกำลังใช้จู้หยานเป็นเครื่องมืออยู่จริงๆนั่นล่ะ

            หลินจิงซูไม่ต้องการให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาต้องพัฒนาไปในเส้นทางที่ว่า

            หาไม่แล้ว ทุกอย่างก็จะเป็นอย่างที่ฟานหรงพูดไม่มีผิด ว่าเธอเข้าหาจู้หยานเพื่อผลประโยชน์

            ระหว่างรับประทานอาหารเย็น ทั้งสามคนต่างฝ่ายต่างก้มหน้าก้มตากินข้าวในชามด้วยสีหน้าอมทุกข์ จมอยู่ในภวังค์ความคิดของแต่ละคน จะมีก็เพียงผู้เฒ่าติงที่กำลังนอนยิ้มหวานอยู่บนเตียงคนป่วย เขานอนกอดโฉนดบ้านที่แสนรักไว้อย่างมีความสุข นับเป็นภาพฉากที่หาดูได้ยากยิ่ง

            วันพรุ่งนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยวานให้หลินจิงซูพาจู้หยานไปส่งที่ตัวเมือง

            ทั้งสองเดินก้มหน้าไม่พูดไม่จากันจนกระทั่งมาถึงหน้าประตูหมู่บ้าน

            จู้หยานเดินกอดเจ้าสาหร่ายไว้ในอ้อมแขน ตามมาด้วยหลินจิงซูที่เดินถือกระเป๋าใบหนึ่งอยู่ข้างหลัง เพราะค่อนข้างคุ้นชินกับนิสัยเย็นชาของอีกฝ่ายดี ภายใต้สถานการณ์ชวนกดดันเช่นนี้ เธอจึงสามารถปรับตัวได้ไม่ยากนัก ต่างฝ่ายต่างเดินปิดปากเงียบกริบ ลากยาวไปถึงป้ายรอรถสองแถวด้านหน้า

            “ฉันส่งนายตรงนี้ล่ะ แต่จะคอยเป็นเพื่อนจนกว่ารถจะมา”

            หลินจิงซูเป็นฝ่ายเปล่งเสียงคนแรก ทำลายบรรยาการเงียบสงัดลง

            จู้หยานหยุดคิดชั่วครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดที่จะเอ่ยถามออกมาไม่ได้

            “ถ้ามีปัญหาอะไร ก็บอกผม…”

            “ไม่มี!”

            หลินจิงซูสะบัดหน้าปฏิเสธทันควัน พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับทุกอย่างเป็นปกติดี

            “ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรสักหน่อย”

            “จริงเหรอ?”

            จู้หยานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ พร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

            “ก็จริงน่ะสิ!”

            รอยยิ้มจางๆผุดปรากฏบนริมฝีปากสีสวยของเธอ

            “จะให้ฉันหาปัญหาใส่นายทุกครั้งที่เจอกันเลยรึไง?”

            จู้หยานเอ่ยตอบ

            “ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ มีอะไรก็ควรช่วยเหลือกันสิ จริงมั้ย?”

            หลินจิงซูส่ายหัวเบาๆ

            “ก็เพราะเป็นเพื่อนนี่แหละ ฉันถึงไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้นายอยู่ตลอดเวลายังไงล่ะ เชื่อเถอะ ถ้านายเป็นฉัน นายก็คงเลือกทำแบบเดียวกัน”

            “สรุปแล้วก็คือกำลังมีปัญหาอยู่จริง เพียงแต่ไม่อยากบอกให้ผมรู้สินะ?”

            จู้หยานขมวดคิ้วแสดงอาการไม่พอใจเล็กน้อย อ้อมแขนที่กำลังสวมกอดเจ้าสาหร่ายเริ่มสั่นเทา

            เจ้าสาหร่ายเองคล้ายจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความหดหู่ของผู้เป็นเจ้านาย จึงได้ชูอุ้งเท้าที่เต็มไปด้วยปุยนุ่นสีขาวขึ้นเขี่ยแขนของจู้หยานเบาๆ พร้อมกับร้องครางเสียงดัง ‘เหมียว’ ออกมาสองสามที

            หลินจิงซูหรี่ตาไม่กล้าสบมองจู้หยาน

                  “วันนี้นายกลับไปก่อนเถอะนะ หลังจากฉันสะสางปัญหาทุกอย่างเสร็จแล้ว ฉันจะรีบกลับไปหานายที่บ้านศาสตราจารย์หวังทันทีเลย”

                  จนแล้วจนรอด เธอก็ยังเลือกที่จะปฏิเสธไม่ยอมเปิดเผยเหตุผล ในที่สุดจู้หยานก็เลิกกดดันและไม่ปริปากถามใดๆต่อทั้งสิ้น

                  สองคนกับอีกหนึ่งตัว ยืนเฝ้ารอรถสองแถวอยู่หน้าป้ายต่อไปอย่างเงียบงัน

                  เมื่อรถเข้าจอดเทียบ จู้หยานพร้อมเจ้าสาหร่ายในอ้อมแขนก็ก้าวขึ้นรถโดยสารทันที โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยคำร่ำลาออกมาสักคำ

                  หลินจิงซูทำใจรับกับปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น เพราะนี่คือราคาที่เธอสมควรต้องจ่ายแล้ว เธอยืนนิ่งอยู่ข้างหน้าต่างรถโดยสาร และเมื่อล้อเริ่มหมุนเคลื่อนตัวออกไป เธอจึงค่อยโบกมือไหวๆร่ำลาจู้หยาน จนกระทั่งรถโดยสารค่อยๆห่างออกไปจนลับสายตาและอันตรธานหายไป ต่างฝ่ายต่างก็ยังไม่มีใครปริปากพูดออกมาแม้แต่คำเดียว

                  รถสองแถวคันนั้นจากไปแล้ว หลินจิงซูจึงค่อยหมุนตัวเดินฉีกแยกไปอีกทิศทางหนึ่ง เตรียมนั่งรถอีกสายมุ่งหน้าไปยังถนนไป๋ฮั่น เพื่อเดิมพันศึกสุดท้ายกับเฉินเฉวียนเย่

                  ภายใต้สถานการณ์ตอนนี้ เธอไม่ต่างอะไรจากสัตวแพทย์ที่่ต้องรักษาม้าตายแล้วให้ฟื้นคืนชีพ

                  ตระหนักดีว่าทักษะฝีมือของเฉินเฉวียนเย่นั้นเข้าขั้นเจนจัดเพียงใด การเผชิญหน้าท้าชนกับเขา ดุจดั่งต้องฟาดแข้งกับเหลาหวางโถวผู้เป็นระดับอาจารย์ แต่หากไม่ลองสักตั้ง ย่อมไม่รู้ว่าใครจะหมู่หรือจ่า?

                  ไม่แน่ว่า เธออาจเป็นฝ่ายชนะก็เป็นได้?