ตอนที่ 163 โกหกต่อหน้าแม่

82 2-2

            ตอนที่ 163 โกหกต่อหน้าแม่

            “ก่อนหน้านี้ ผมไปบ้านเช่าที่คุณกับป้าติงเคยพักอาศัยอยู่ แต่เมื่อไปถึงก็พบว่าไม่มีใครอยู่แล้ว ผมก็เลยไปหาป้าจางหลาน จนได้รู้เรื่องที่คุณกับป้าติงมาที่นี่”

            จู้หยานอธิบาย

            หลินจิงซูอดที่จะทึ่งไม่ได้ จู้หยานนับว่าหัวไวไม่ใช่น้อย ถึงกับคิดได้ว่าควรไปสอบถามจากใครจึงจะบังเกิดประสิทธิผลสูงสุด!

            ทว่าอย่างไร คนฉลาดเช่นนี้กลับโง่ได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ถึงกับนั่งรถไฟถ่อมาจากเมืองหลวงเพื่อมาผิงเฉิง เพียงเพราะโทรศัพท์สายเดียวนี่นะ?

            นึกได้เช่นนั้น หลินจิงซูก็แอบรู้สึกสะเทือนใจเล็กๆ เพราะทั้งหมดนี้มีเธอเป็นต้นเหตุ

            แต่เอาเถอะ อย่างน้อยก็ทำให้ได้รู้ว่า ยังมีใครสักคนบนโลกที่เป็นห่วงเป็นใยเธอมากขนาดนี้

            หลินจิงซูพาจู้หยานเข้าไปภายในบ้านผู้เฒ่าติง

            ติงเสวี่ยเหม่ยเตรียมอาหารเย็นเสร็จแล้ว และกำลังร้อนใจเป็นห่วงลูกสาว ระหว่างใส่รองเท้าเตรียมจะเดินออกไปถามไถ่จากชาวบ้าน ก็บังเอิญมองเห็นอีกฝ่ายเดินกลับมาพร้อมกับจู้หยานพอดี

            “สวัสดีครับป้าติง”

            จู้หยานโค้งคำนับพร้อมเอ่ยทักทายติงเสวี่ยเหม่ยอย่างสุภาพ

            “จะ-จู้หยาน?”

            เห็นจู้หยานปรากฏตัวขึ้นที่นี่ ติงเสวี่ยเหม่ยก็ถึงกับทำสีหน้าประหลาดใจทันที

            “ไปไงมาไงถึงอยู่ที่นี่ได้ล่ะจ๊ะ?”

            จู้หยานกำลังจะปริปากตอบ แต่ทว่ากลับถูกหลินจิงซูพูดแทรกขัดขึ้นทันควัน

            “เจ้าสาหร่ายมันคิดถึงหนูมากค่ะแม่ จู้หยานก็เลยต้องนั่งรถไฟจากเมืองหลวง เพื่อพามันมาหาหนูถึงที่นี่ คืนนี้หนูขอใช้วัตถุดิบในครัวทำอาหารแมวให้มันกินหน่อยนะคะแม่”

            รู้ว่าตนเองถูกแอบอ้าง เจ้าสาหร่ายก็เบิกตากว้างจ้องมองด้วยความงุนงง และทำท่าทางคล้ายกับกำลังชี้อุ้งเท้าใส่หน้าตนเอง พร้อมกับส่งเสียงร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ

            “เมี้ยว?”

            “แม่คะ ดูสิ เจ้าสาหร่ายมันยอมรับแล้ว”

             “เมี้ยว? เมี้ยว เมี้ยว??”

            ติงเสวี่ยเหม่ยพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ พร้อมกับพูดยิ้มๆว่า

            “เอาล่ะ เข้ามาข้างในกันก่อนสิ มัวแต่ยืนท่ามกลางลมหนาวแบบนี้ ประเดี๋ยวก็เป็นหวัดกันพอดี อ่อ ว่าแต่…นี่ลูกเห็นลุงกับป้าบ้างรึเปล่าจ๊ะ? เห็นออกไปไหนไม่รู้ตั้งแต่เช้าตรู่? ตอนนี้ยังไม่กลับมาเลย หรือจะแอบหนีกันไปอีกแล้ว?”

            หลินจิงซูเอ่ยตอบอย่างไร้กังวล

            “แม่คะ สบายใจได้ ถ้าสองคนนั้นยังกล้าหนีอีก ครั้งนี้คนของลูกพี่เฉินไม่มีทางปล่อยไว้แน่ เป็นถึงนักทวงหนี้มืออาชีพ เรื่องง่ายๆแบบนี้พวกมันไม่ปล่อยให้พลาดได้หรอกค่ะ”

            สีหน้าของติงเสวี่ยเหม่ยฉายแววกังวลไม่เปลี่ยนแปลง เธอต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นจู้หยานที่ยืนอยู่ข้างเคียงกันอีกคน คำพูดทั้งหมดจึงถูกกลืนลงลำคอฉับพลัน

            “เข้ามาในบ้านก่อนเถอะจ้ะ จู้หยาน วันนี้ป้าไม่ทันได้เตรียมอาหารโปรดของเราไว้ให้ ขอเป็นพรุ่งนี้แทนนะจ๊ะ เดี๋ยวป้าจะทำให้กินสุดฝีมือเลย!”

            จู้หยานกล่าวขอบคุณเชื่อฟังเธอทุกประการ และเดินติดตามหลินจิงซูเข้าไปด้านในตัวบ้าน

            หลังจากที่ทั้งสามกลับเข้าบ้าน ระหว่างที่ติงเสวี่ยเหม่ยกำลังยกอาหารในครัวมาจัดเรียงไว้บนโต๊ะ หลินจิงซูก็แอบหยิบโฉนดบ้านยัดใส่มือผู้เป็นแม่อย่างเงียบๆ

            “แม่คะ ไม่ต้องถามว่าหนูเอาคืนมาได้ยังไง แค่รู้ไว้ว่าบ้านหลังนี้ปลอดภัยแล้วก็พอค่ะ!”

            “นี่มัน…”

            สองมือของติงเสวี่ยเหม่ยสั่นระริกเกินควบคุม กางเปิดโฉนดบ้านขึ้นดูต่อหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            “ซูซู ไหนว่าโฉนดบ้านหลังนี้อยู่กับลูกพี่เฉินอะไรนั่นไม่ใช่เหรอ?”

            “ใช่ค่ะ วันนี้หนูไปไถ่คืนมาแล้ว”

            “แม่ว่าต้องมีลับลมคมใน! บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าลูกเอามันกลับมาได้ยังไง? ไม่งั้นก็อดข้าวมื้อนี้ไป!”

            ตอนนี้หลินจิงซูหิวข้าวจนไส้กริ่วแล้ว เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องโกหกไปว่า

            “หนูไปบอกกับลูกพี่เฉินคนนั้นว่า หนูมีญาติเป็นตำรวจอยู่ที่สถานีตำรวจผิงเฉิง เขาน่าจะกลัวถูกตำรวจสืบค้นประวัติล่ะค่ะแม่ ก็เลยยอมคืนโฉนดบ้านหลังนี้มาง่ายๆ”

            “ห๊ะ? แล้วลูกไปมีญาติเป็นตำรวจตั้งแต่ตอนไหนกัน?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยถามสวนกลับไปทันที

            “แม่ลืมไปแล้วเหรอคะ สามีของป้าจางเป็นตำรวจอยู่ในสังกัดเขตผิงเฉิง!”

            “อ่า! จริงด้วย! ดูสมองแม่คนนี้สิ ลืมไปได้ยังไงว่าเหล่าโจวเป็นตำรวจ! แต่เดี๋ยวก่อนนะ คนพวกนั้นยอมคืนโฉนดบ้านง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ? แล้วเงินกว่า30,000หยวนที่ป้ากับลุงเป็นหนี้อยู่ล่ะ?”

            “นั่นมันเป็นปัญหาของคนพวกเขาสองคน ก็ปล่อยให้แก้ไขกันเองสิคะ เรื่องมันยาวค่ะ หนูหิวข้าวไม่ไหวแล้ว รีบไปกินข้าวกันดีกว่าค่ะแม่!”

            หลินจิงซูยกสองมือขึ้นผลักดันแผ่นหลังเร่งให้ผู้เป็นแม่ออกจากครัวไปโดยไว

            “เดี๋ยวก่อนสิ เล่าให้แม่ฟังก่อนได้มั้ย แค่นิดเดียวก็…”

            เสียงพูดของหลินจิงซูดังขัดขึ้น ตัดจังหวะคำพูดของติงเสวี่ยเหม่ยฉับพลัน

            “วันนี้ทั้งวัน หนูกัดฟันเสี่ยงไปคุยกับลูกพี่เฉินพื่อทวงโฉนดบ้านคืนให้รู้ดำรู้แดงเ แค่นี้หนูก็กระดากปากอับอายเกินกว่าจะเล่าแล้ว แม่คะ เอาเป็นว่ามันไม่ได้เกิดเรื่องอะไรแย่ๆขึ้นกับหนูแน่นอน ส่วนที่ว่าทำไมถึงได้โฉนดใบนี้คืนมา นั่นเป็นเพราะบ่อนไพ่กระจอกแห่งนี้เป็นบ่อนถูกกฎหมาย กิจกรรมทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายใน ล้วนต้องดำเนินไปตามที่ข้อกฏหมายกำหนดไว้ และหนี้สินจำนวน30,000หยวนนี้ ก็ล้วนเกิดจากฝีมือของลุงกับป้าเท่านั้น ส่วนชื่อเจ้าของโฉนดใบนี้กลับเป็นชื่อของคุณตาที่ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นอะไรด้วย คนของบ่อนจึงไม่มีสิทธิ์ยึดทรัพย์นี้ไปเป็นของตนได้ สุดท้ายก็ต้องจำยอมคืนให้ตามกฎหมาย ก็เท่านี้ล่ะค่ะ”

            คำอธิบายที่หลินจิงซูแต่งขึ้นมาฟังดูแล้วเข้าท่าไม่น้อย ทำให้ติงเสวี่ยเหม่ยเชื่ออย่างสนิทใจ เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก แล้วจึงพูดขึ้นว่า

            “ก็จริงตามนั้น ทั้งหมดล้วนเป็นผลกรรมที่ป้ากับลุงของลูกสร้างขึ้นกันเอง แล้วจะไปให้คนอื่นรับแทนได้ยังไงใช่มั้ย? แต่เมื่อวานลูกบอกเองไม่ใช่เหรอว่า อยากจะถอนเงินเก็บของเราไปช่วยไถ่หนี้แทนสองคนนั้น? ไม่ใช่ว่ากำลังโกหกอะไรแม่อยู่นะ?”

            “ตอนแรกก็คิดอย่างนั้นค่ะ แต่พอหนูบอกว่ามีญาติเป็นตำรวจ คนพวกนั้นก็ไม่กล้าพูดถึงเรื่องเงินอีกเลย”

            ได้ยินเช่นนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็อดที่จะนึกเสียใจต่อความผิดพลาดก่อนหน้านี้ไม่ได้

            “จริงเหรอนี่? ถ้ารู้ว่าทำแบบนี้ได้ แม่คงอ้างชื่อเหล่าโจวตั้งแต่แรกแล้ว ปัญหาทุกอย่างจะได้คลี่คลายลง”

             เห็นว่าติงเสวี่ยเหม่ยปักใจเชื่อเช่นนั้นจริงๆ หลินจิงซูก็แอบโล่งอก

            ปัญหาที่ต้องเผชิญยังเหลืออีกครึ่งหนึ่ง นั่นก็คือการเดิมพันในวันพรุ่งนี้

            จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่รู้เลยว่า จะงัดแผนการไหนออกมารับมือดี?