ตอนที่ 178 คุณดูไม่เหมือนคนในวัยเดียวกันเลย?

90 1-2

      ตอนที่ 178 คุณดูไม่เหมือนคนในวัยเดียวกันเลย?

     

สำหรับคำพูดประโยคนี้ของเฉินเฉวียนเย่ หลินจินซูไม่คิดที่จะหักล้างหรือส่งเสริมใดๆ

นั่นเพราะ หากเธอกระโตกกระตากพูดแย้งอะไรขึ้นมา นั่นย่อมเท่ากับสื่อว่า เธอเองก็มีใจให้กับจู้หยานเช่นกัน

ดูเหมือนว่าเฉินเฉวียนเย่จะตีเนียนแอบอ้างสิทธิ์การเป็นอาจารย์อาของเธอไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยไม่คิดที่จะถามถึงความยินยอมจากเธอด้วยซ้ำไป เธอเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่า เหตุใดตนเองจะต้องมีอาที่เป็นนักเลงแบบนี้ด้วย?

แต่ถึงอย่างนั้น ภายหลังที่คิดไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนอยู่หลายตลบแล้ว หลินจิงซูจึงได้ตัดสินใจเลือกใช้กลยุทธ์หลับตาข้างหนึ่ง ยอมรับให้อีกฝ่ายเป็นอาของเธออีกสักคน เพราะสิ่งนี้ก็ทำให้เธอมั่นใจได้อย่างหนึ่งว่า เรื่องราวบาดหมางระหว่างเฉินเฉวียนเย่และติงจู้ฮั่ว ย่อมต้องถูกขจัดทิ้งตามไปด้วยเช่นกัน และเธอก็ไม่จำเป็นต้องกังวลถึงอนาคตข้างหน้าอีกต่อไป

“จู้หยาน ฉันอิ่มแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ”

หลินจิงซูไม่พูดพล่ามใดๆอีก รีบคว้าข้อมือจู้หยานแล้วเดินปรี่จากไปในทันที ไม่แม้แต่จะกล่าวร่ำลาเฉินเฉวียนเย่ คุณอาผู้แสนดี(กับผี)ของเธอเลยด้วยซ้ำ

เห็นทั้งสองคนเร่งยักย้ายก้นเดินจากไปเช่นนั้น โม่หลี่ก็เหลือบมองไปทางเจ้านายของเธอที่ยังคงยิ้ม และหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จึงได้เอ่ยถามขึ้นว่า

“เจ้านายคะ มีอะไรน่าสนุกขนาดนั้นเลยเหรอคะ? ก็แค่เด็กน้อยสองคนเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอคะ?”

“เธอจะไปรู้อะไร ตอนนี้ฉันมีลูกสาวแล้ว จะไม่ให้ฉันมีความสุขได้ยังไงกันล่ะ?”

สิ้นประโยคนี้ เฉินเฉวียนเย่ก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

โม่หลี่ถึงกับอึ้ง แล้วรีบยกมือขึ้นปิดปากด้วยความประหลาดใจ

“ลูกสาว? นี่เจ้านายไปทำผู้หญิงที่ไหนท้องคะเนี่ย?!”

“เดี๋ยวปั๊ดดีดหน้าผากให้อีกคน! ฉันหมายถึงลูกบุญธรรมต่างหากล่ะ! เธอยังจำที่ฉันบอกได้มั้ยว่า ฉันมีพี่ชายอยู่คนหนึ่ง”

เฉินเฉวียนเย่หันไปเอ่ยถาม

“จำได้สิคะ”

โม่หลี่พยักหน้าเล็กน้อย

เฉินเฉวียนเย่จึงพูดต่อว่า

“หลินจิงซูเป็นลูกศิษย์ของพี่ชายฉันเอง”

           

            โม่หลี่ถึงกับตะลึงงันไปครู่หนึ่ง แต่ถึงอย่างไร เธอก็ไม่เข้าใจความคิดของผู้เป็นนายอยู่ดี

            “ต่อให้หลินจิงซูจะเป็นลูกศิษย์ของพี่ชายแล้วยังไงเหรอคะ? เธอก็มีศักดิ์เป็นแค่ศิษย์หลานของเจ้านายเท่านั้น ยังห่างไกลกับคำว่าลูกสาวมากเลยนะคะ?”

            “ก็ไอ้พี่บัดซบนั่น มันขโมยเงินทั้งหมดที่พวกเราสู้อุตส่าห์ช่วยกันหามาหอบหนีไปคนเดียวน่ะสิ แล้วน้ำหน้าอย่างนี่นะจะมีปัญญามาชดใช้คืนให้ฉัน? เพราะฉะนั้น ฉันจะใช้ลูกศิษย์ของมันเป็นตัวขัดดอกแทน และฉันนี่แหละจะเป็นพ่อทูนหัวให้กับเธอเอง!”

            โม่หลี่ถึงกับหัวเราะออกมา

            “ไม่ใช่เพราะอยากได้เธอเป็นลูกสาวอยู่แล้ว ถึงได้เอาเรื่องพี่ชายมาอ้างเหรอคะ? แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันไม่คิดว่าแม่สาวน้อยนั่นจะยอมรับเจ้านายเป็นพ่อทูนหัวหรอกนะคะ”

            “ของแบบนี้มันเปลี่ยนกันได้!”

            เฉินเฉวียนเย่คลี่ยิ้มกว้างอย่างมั่นอกมั่นใจ

            หลินจิงซูและจู้หยานขึ้นรถสองแถวเดินทางกลับเข้าตัวเมืองด้วยกัน

            ระหว่างทางกลับ รถสองแถวสายนี้ต้องขับผ่านหมู่บ้านชนบทด้อยพัฒนาหลายแห่ง ถนนหนทางนอกจากจะขรุขระแล้ว ยังเต็มไปด้วยหลุมบ่อและขี้โคลน เสมือนนั่งอยู่บนเรือที่กำลังแล่นฝ่าคลื่นลมทะเลที่แปรปรวนก็ไม่ปาน ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็เริ่มมีอาการคลื่นไส้คล้ายจะเมารถขึ้นฉับพลัน จะมีก็เพียงเจ้าสาหร่ายเท่านั้นที่ยังคงนั่งตาแป๋วอย่างอารมณ์ดี กวาดสายตามองทุกอย่างรอบตัวด้วยความตื่นเต้นแปลกใหม่อยู่ในกระเป๋า

            ผ่านถนนเส้นนั้นมาได้ ก็กลับสู่ถนนลาดยางปกติในท้ายที่สุด หลินจิงซูและจู้หยานต่างก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจ ถัดจากนั้น ต่างฝ่ายต่างก็เริ่มคิดหาหัวข้อที่จะหยิบยกขึ้นมาสนทนากัน

            หลินจิงซูเป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้นก่อนว่า

            “ฉันรู้สึกว่า ตั้งแต่กลับมาจากเมืองหลวงครั้งนี้ นายดูเปลี่ยนไปมากเลยนะ”

            จู้หยานเปิดกระเป๋าอุ้มเจ้าสาหร่ายออกมานั่งบนตัก ระหว่างเอ่ยตอบพลางลูบไล้หัวกลมบ๊อกของมันไปด้วย

            “คุณย่าและคนอื่นๆต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ผมดูเปลี่ยนไปมากตั้งแต่กลับจากผิงเฉิง ส่วนตัวผมเองกลับไม่ยักรู้สึกเลยว่าตัวเองได้เปลี่ยนไปยังไง แต่ดูเหมือนทุกคนจะมีความสุขกับเรื่องนี้มากจริงๆ”

            “ก็นับเป็นเรื่องดีไม่ใช่รึไง? ที่ผ่านมา นายก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องใต้หลังคานั่น ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ แต่กลับทำตัวไม่สมกับเป็นวัยรุ่นเอาซะเลย”

            “ทำไมบางครั้งผมถึงได้รู้สึกว่า คุณมักจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่เวลาพูดคุยกับผมอยู่เสมอเลยล่ะ ทำราวกับว่า…ไม่ใช่คนในวัยเดียวกันอย่างนั้นล่ะ?”

            สะดุดกับคำพูดประโยคนี้เข้า หลินจิงซูถึงกับใจสั่นระรัว

            เธอหัวเราะแก้ประหม่า และยิ้มตอบกลับไปว่า

            “บางทีฉันอาจเป็นเด็กแก่แดดล่ะมั้ง”

            ทว่าจู้หยานยังพยายามถามจี้ต่อไป เพื่อสืบหาความจริงอย่างต่อเนื่อง

            “ไม่ใช่ เด็กแก่แดดไม่ใช่แบบนี้ บุคลิกอย่างคุณไม่ได้ถูกจัดอยู่ในประเภทนั้นด้วยซ้ำไป ไม่ใช่แค่คำพูดคำจาเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงลักษณะการวางตัว และวิธีการเอาตัวรอดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหาต่างๆด้วย ดูเหมือนคุณจะสามารถจัดการทุกอย่างได้ดีจนเกินไป ดีเกินกว่าที่เด็กคนหนึ่งจะสามารถทำได้”

            หลินจิงซูถึงกับเหงื่อแตกพลั่กจนเปียกชุ่มไปทั่วทั้งฝ่ามือ ไม่รู้จะตอบข้อสงสัยเหล่านี้ของจู้หยายอย่างไรดี

            แต่ขืนยังปล่อยให้อีกฝ่ายจี้ถามอยู่แบบนี้ต่อไป ไม่ใช่เขาอาจจะรู้ว่า เธอคือคนที่กลับชาติมาเกิดใหม่หรอกเหรอ?

            การจะรับมือกับพวกอัจฉริยะสมองเพชรแบบนี้นับเป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญไม่น้อย เพราะทุกครั้งที่รู้สึกว่าผ่านมาได้นั้น แต่ทว่าในความเป็นจริง ทั้งหมดกลับเป็นเพียงกับดักที่ถูกซ้อนขึ้นอีกที!

            ปราศจากซึ่งทางเลือกอื่นใด หลินจิงซูจึงรีบเบี่ยงประเด็นเปลี่ยนเรื่องทันที

            “จู้หยาน นายย้ายมาพักผ่อนที่ตัวเมืองผิงเฉิงแบบนี้ นายไม่ต้องไปโรงเรียนรึไง? ไหนจะเรื่องมหาวิทยาลัยอีกล่ะ?”

            ความจริงแล้ว ตัวเธอเองก็สนใจเรื่องราวของอีกฝ่ายมาโดยตลอดเช่นกัน ที่ผ่านมา นึกอยากจะเอ่ยถามออกไปสักครั้ง แต่กลับหาโอกาสเหมาะๆไม่ได้เลยจริงๆ

            จู้หยานแถลงไขข้อสงสัยเหล่านี้ของเธออย่างว่องไว

            “ฉันเรียนจบหลักสูตรระดับมัธยมปลายทั้งหมดตั้งแต่อายุสิบห้าแล้ว จะเหลือก็แค่กลับไปเมืองหลวงเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้นเอง”

            “โอ้ อย่างงี้นี่เอง”

            หลินจิงซูพยักหน้ารับทราบ แล้วยิงคำถามต่อไปทันที

            “แล้วนายจะเข้าเรียนคณะอะไรเหรอ?”

            “จะเรียนคณะอะไรไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพราะไม่ว่าจะคณะไหน ขอเพียงแค่ต้องการ ผมก็สามารถเรียนรู้และทำความเข้าใจกับพวกมันได้ทั้งหมด”

            จู้หยานเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เสมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจอะไร