ตอนที่ 179 ไม่มีใครเลยสักคนที่ชอบผม

90 2-2

            ตอนที่ 179 ไม่มีใครเลยสักคนที่ชอบผม

           

            หลินจิงซูได้ฟังประโยคสุดท้ายเข้าไป แทบจะหลุดปากพูดออกไปว่า ‘อย่าให้ป้าต้องสอน’ เจ้าหนุ่มคนนี้ออกจะพูดจาเลอะเทอะ ทำเหมือนอยากจะพูดอะไรออกไปก็ได้ แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจเลือกเรียนสักคณะในมหาวิทยาลัย จะมาติดเล่นอย่างนี้ไม่ได้แล้ว!

            ต่อให้ในอนาคต ความสำคัญต่อการเลือกคณะเรียนในมหาวิทยาลัยจะถูกลดทอนลงไปมาก แต่ในยุคสมัยนี้ หากเรียนจบอะไรมา ก็จำเป็นต้องทำงานให้ตรงกับสายที่เรียนมาเป๊ะๆเท่านั้น

            แม้ว่าในชาติก่อนหน้า หลินจิงซูจะไม่เคยมีโอกาสได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็ตาม แต่เท่าที่ได้ยินจากพวกมนุษย์ป้าในโรงงานที่มักบ่นกันว่า ลูกๆของเธอต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน เพียงเพราะเลือกเรียนสาขาวิชาที่ผิดและไม่ได้ชื่นชอบจริงๆ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงค่อนข้างจริงจังกับเรื่องการเลือกคณะเรียนมาก และต้องการโน้มน้าวให้จู้หยานจริงจังมากกว่านี้หน่อย

            แต่เมื่อนึกขึ้นได้อย่างนั้น เธอก็เพิ่งจะคิดได้เช่นกันว่า หรือเรื่องการเรียนต่อคณะอะไร ก็เป็นอีกหนึ่งในสาเหตุของปัญหาภายในครอบครัวของจู้หยานด้วย?

            ช่วงจังหวะที่เธอเงียบไปนั้น จู้หยานก็ถามแทรกขึ้นทันทีว่า

            “แล้วคุณล่ะ? ตัดสินใจได้รึยังว่าจะเรียนคณะอะไร?”

            “ตัดสินใจได้แล้ว ฉันจะเข้าเรียนคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์”

            เดิมทีจู้หยานค่อนข้างมั่นใจว่า หลินจิงซูจะต้องเลือกเรียนคณะอักษรศาสตร์ หรือไม่ก็คณะบัญชีอย่างแน่นอน เพราะสองสาขาวิชานี้กำลังได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่สาวๆ แต่ใครจะไปคาดคิดว่า เธอกลับเลือกที่จะเข้าเรียนในคณะวิศวะที่แทบจะไม่มีผู้หญิงคนไหนสนใจเลย มิหนำซ้ำยังเป็นสาขาคอมพิวเตอร์ที่แทบไม่ได้รับความนิยมในประเทศจีนอีกด้วย

            แต่ถึงอย่างนั้น จู้หยานก็รู้ดีว่า หลินจิงซูไม่ใช่คนจำพวกที่ทำก่อนแล้วค่อยคิดทีหลังอย่างแน่นอน เธอจะต้องตั้งเป้าหมายอะไรบางอย่างไว้ในใจอยู่แล้วเป็นแน่

            “ทำไมล่ะ? คุณชอบคอมพิวเตอร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

            หลินจิงซูครุ่นคิดกับตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจยอมบอกเป็นนัยเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอนาคตให้อีกฝ่ายฟัง

            “ฉันตัดสินใจตามกระแสโลกปัจจุบันน่ะ สิ่งประดิษฐ์จักรกลจำพวกคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยี มีแนวโน้มว่าการเติบโตจะพุ่งสูงมากในอนาคต ถ้าไม่รู้จะเรียนอะไร สิ่งนี้คือคำตอบที่ดีที่สุดแล้ว”

           

            จู้หยานพยักหน้าพร้อมกับสนับสนุนว่า

            “คุณคิดถูกแล้วล่ะ ในต่างประเทศตอนนี้ สาขาอาชีพจำพวกคอมพิวเตอร์และซอฟต์แวร์กำลังได้รับความนิยมอย่างมาก ตั้งแต่ที่บิลเกตส์ก่อตั้งไมโครซอฟต์ขึ้นมา โลกของเราก็ได้เปลี่ยนไป เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์เติบโตถึงขนาดที่ว่า ตลาดหุ้นสหรัฐอย่างดาวโจนส์ยังต้องสร้างดัชนีแนสแด็กขึ้นมาเพื่อรองรับธุรกิจประเภทนี้โดยเฉพาะเลย ภายในเวลาอันสั้น บริษัทไมโครซอฟต์ก็กลายมาเป็นบริษัทที่มีมูลค่าสูงที่สุดของดัชนีแนสเด็ก ส่งผลให้บริษัทยักษ์ใหญ่ทั่วโลกต่างให้ความสนใจและเข้าร่วมลงทุน เพียงแค่ว่าข่าวพวกนี้ยังไม่ได้ถูกเผยแพร่ในประเทศจีนเท่านั้น ความจริงแล้ว ผมกับจู้…พ่อ เคยได้บินไปที่วอลสตรีทครั้งหนึ่ง ถึงได้รู้เรื่องพวกนี้มา แต่น่าแปลกนะ แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์กำลังจะได้รับความนิยมอย่างมากในอนาคต?”

            หลินจิงซูนั่งอ้ำอึ้งพูดไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่ และที่ตกใจก็เพราะเธอคาดไม่ถึงว่า คนจากครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวยอย่างจู้หยาน จะสามารถรับรู้ข่าวสารจำพวกนี้ได้รวดเร็วกว่าคนธรรมดาทั่วไปหลายเท่ามาก แต่ก็อย่างว่า มีเงินมากกว่า ก็ย่อมได้เปรียบมากกว่าจริงๆ

            เธอกระแอมไอเล็กน้อย แล้วจึงตอบกลับไปว่า

            “อ่านเจอจากนิตยสารน่ะ”

            จู้หยานพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจถามถึงหัวข้อสนทนาเดิมต่อ เขาเหลือบมองหลินจิงซูเล็กน้อยและตัดเข้าเรื่องก่อนหน้านี้ว่า

            “เมื่อครู่คุณบอกว่า ผมดูเปลี่ยนไปตั้งแต่กลับมาจากเมืองหลวงใช่มั้ย?”

            “ก็ใช่น่ะสิ หลายอย่างดูเปลี่ยนไปมากเลยล่ะ เมื่อก่อนนายตายด้านกว่านี้เยอะ เคยแสดงอารมณ์ผ่านสีหน้าที่ไหนเล่า?”

            จู้หยานเอ่ยตอบ

            “ก็ถ้าผมยังเหมือนเดิม เราสองคนคงไม่ได้เป็นเพื่อนกันต่อไปอย่างแน่นอน ตอนนั้นที่ญาติของผมรับสายแทนน่ะ ผมกลัวจริงๆนะว่า ในอนาคตคุณจะเลิกติดต่อกับผม

            สังเกตเห็นความว่างเปล่าอ้างว้างภายในดวงตาของจู้หยาน หลินจิงซูถึงกับรู้สึกปั่นป่วนใจเล็กน้อย ไม่รู้จะตอบกลับไปอย่างไรเหมือนกัน        

            เพราะพูดตามตรง เธอเองก็มีความคิดเช่นนั้นจริงๆ

            ตั้งใจว่าจะเลิกติดต่อกับจู้หยานนับตั้งแต่นั้น

            เพราะหลินจิงซูตระหนักดียิ่งกว่าใคร จุดที่เธอกับจู้หยานกำลังยืนอยู่นั้น แตกต่างกันราวอยู่คนละโลกทีเดียว มิตรภาพแบบนี้ ถึงมีอยู่แต่ไม่อาจรักษาไว้ได้นาน

            จู้หยานจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ ครั้งนี้ระดับน้ำเสียงของเขาดูจริงจังกว่าเดิมมาก

            “ถ้าผมบอกว่า ผมเป็นห่วงคุณเสมอมา คุณจะยังเป็นเหมือนเดิมแบบนี้ต่อไปได้มั้ย? ทั้งนับจากนี้และตลอดไป”

            หลินจิงซูไม่ตอบ สิ่งเดียวที่ทำคือสบตาเขาอย่างเงียบงัน

            เธอตั้งตัวไม่ทันจริงๆ ไม่เคยรู้มาก่อนว่า คนเย็นชาตายด้านอย่างจู้หยานจะมีมุมเช่นนี้กับเขาด้วย!

            “หลินจิงซู เป็นเพื่อนกับผมตลอดไปจะได้มั้ย?”

            จู้หยานก้มหน้ามองเจ้าสาหร่ายตัวน้อยในอ้อมแขน พร้อมกับพูดแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

            “แม่ของผม ท่านให้แมวตัวนี้กับผมมาและบอกว่า มันคือสัตว์ประหลาดตัวน้อยที่แว้งกัดทุกคนไปหมด บรรดาญาติๆที่เข้าหาผม ต่างก็มีความคาดหวังของตัวเองทั้งนั้น ส่วนคนเป็นพ่อก็นอกใจไปมีคนอื่น เพียงเพราะไม่พอใจที่มีลูกอย่างผม ไม่มีใครชอบเจ้าสาหร่ายกับผมเลยสักคน”

            ได้ฟังความในใจอย่างนั้นของจู้หยาน หลินจิงซูแอบรู้สึกสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก รอบดวงตาของเธอเห่อร้อนและเริ่มเปียกชุ่ม อึดใจเดียวกันนั้น เธอก็กระชากคอเสื้อของจู้หยาน ดึงให้เขาหลุดออกจากห้วงภวังค์ความคิดทันที พร้อมตะคอกสวนตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวว่า

            “แม่ของนายพูดผิดแล้ว! ฉันรักแมวตัวนี้ที่สุด! รักมากกว่าแมวทุกตัวบนโลกนี้ด้วยซ้ำ! ส่วนนายเอง ฉันก็ชอบนายเหมือนกัน! แล้วก็อยากจะเป็นเพื่อนกับนายตลอดไปด้วย! เว้นแต่ว่า วันหนึ่งจะเป็นนายนั่นแหละที่ไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉันแล้ว!”