ตอนที่ 181 จู้เอ๋อร์

91 2-2

            ตอนที่ 181 จู้เอ๋อร์

            จ้าวหยวนยิ่งร้องไห้เสียน้ำตาหนักเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินคำพูดคำจาของจู้หยาน เธอรู้สึกสะเทือนใจอย่างรุนแรงจนพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

            หางคิ้วของจ้าวกั๋วผิงกระตุกอย่างแรง แทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

            “เจ้าหลานชาย พ่อของเธอกับฉันเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันนะ พวกเราสนิทกันมานานหลายสิบปี ไม่เรียกฉันว่าคุณอาก็ไม่เป็นไร แต่ถึงขั้นเรียกชื่อจริงออกมาห้วนๆแบบนี้ มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”

            สำหรับสองคนนี้ จู้หยานไร้ซึ่งปฏิสัมพันธ์ใดๆด้วยอย่างสิ้นเชิง เขาตอบกลับด้วยสีหน้าท่าทางเย็นชาว่า

            “ยิ่งเป็นน้องร่วมสาบานของพ่อผม ไม่ใช่ว่ายิ่งต้องควรรู้จักเคารพในความอาวุโสกว่าของเขาหรอกเหรอ? ถ้าผมบอกว่าไสหัวไป พวกคุณสองคนก็ต้องรีบไสหัวไปได้แล้ว!”

            จ้าวกั๋วผิงตะลึงงันตัวแข็งทื่อไม่คลาย เขาเคยคิดฝันที่ไหนกันเล่า ว่าเด็กรุ่นลูกอย่างจู้หยานจะกล้าพูดจากับเขารุนแรงได้ถึงเพียงนี้จริงๆ

            “เธอ นี่เธอ…ถ้ายังไม่รีบขอโทษ ฉันจะฟ้องพ่อเธอแน่!”

            “เชิญ”

            จู้หยานไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ

            ทีท่าที่ไม่แยแสของชายหนุ่มตรงหน้า กลับยิ่งเพิ่มเชื้อไฟให้จ้าวกั๋วผิงรู้สึกเดือดดาลมากขึ้น เขาตะคอกกลับด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า

            “จู้หยาน! อย่าคิดว่ามีย่าของเธอคอยหนุนหลังอยู่ แล้วจะกล้าทำอะไรก็ได้นะ! หัดทำตัวให้ดีสักครึ่งหนึ่งเหมือนพ่อตัวเองบ้าง!”

            “หมายถึงนอกใจแม่ผมแล้วไปนอนกับผู้หญิงอื่นน่ะเหรอ สร้างแต่ปัญหาจนทำให้คุณย่าต้องป่วยหนักแบบนี้เหรอครับ? อย่าดีกว่าครับ ผมไม่อยากจะกลายเป็นสัตว์เดรัจฉานแบบนั้น”

            หลินจิงซูที่ชักรู้สึกแปลกๆตั้งแต่เมื่อครู่ รับฟังบทสนทนาโต้ตอบกันไปมาของทั้งสองคน พลันปรากฏความคิดบางอย่างผุดขึ้นภายในใจ หรือเป็นไปได้ไหมว่า ชายที่ชื่อจ้าวกั๋วผิงคนนี้จะถูกพ่อของจู้หยานส่งมาอีกทีหนึ่ง?

            แต่ก็น่าเหลือเชื่อ มีคนแบบนี้บนโลกอยู่จริงๆ ที่กล้าส่งใครสักคนมาสร้างความอับอายให้กับพ่อตาแม่ยายของตัวเอง!

            “บอกให้ไสหัวไปซะ ถ้าผมแจ้งความพวกคุณในข้อหาลักทรัพย์ แล้วเมื่อไหร่ที่ข่าวนี้หลุดออกไป คงรู้ใช่มั้ยว่าจะส่งผลเสียมากมายขนาดไหน?”

            น้ำเสียงของจู้หยานเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก กระทั่งสีหน้าแววตาของเขาก็แทบกลายเป็นน้ำแข็ง                

           

            ใบหน้าของจ้าวกั๋วผิงเปลี่ยนเป็นสีแดงสลับขาวอัดแน่นไปด้วยความโกรธ ท้ายที่สุดปราศจากทางเลือกอื่นหลงเหลือ จึงต้องจำใจฉุดแขนจ้าวหยวนออกไปด้วยกัน

            แต่ไม่คาดคิดว่าจ้าวหยวนจะสะบัดแขนผู้เป็นพ่อทิ้งอย่างแรง และปฏิเสธหัวเด็ดตีนขาดไม่ขอจากไปไหนทั้งนั้น เธอตะโกนลั่นอย่างเอาแต่ใจว่า

            “หนูอยากอยู่กับจู้หยาน! หนูจะอยู่กับเขา! หนูจะอยู่กับเขา!! หนูไม่ไปไหนทั้งนั้น!!”

            วินาทีเดียวกัน จ้าวหยวนก็รีบเอื้อมมือออกไปคว้าจับจู้หยานเอาไว้ แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับหลบเลี่ยงโดยไวราวกับกำลังหนีเชื้อไวรัสก็ไม่ปาน

            “ผมจะพูดอีกแค่ครั้งเดียว ไส-หัว-ไป-ซะ!! ไม่งั้นผมจะไปแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้เลย!!”

            พูดจบ จู้หยานก็หมุนตัวกลับเตรียมออกไปแจ้งตำรวจทันที

            ในที่สุด จ้าวกั๋วผิงก็ฉุดกระชากลากถูลูกสาวตนเองขึ้นรถลีมูซีนสีดำได้สำเร็จ เคียงคู่พร้อมกับคำสบถด่าสาปแช่งจู้หยานสารพัดภายในใจ

            ด้านในรถ จ้าวหยวนระเบิดเสียงร้องห่มร้องไห้ดังจนแสบแก้วหู

            “พ่อ! ทั้งหมดเป็นความผิดของพ่อคนเดียวเลย!! ใครสั่งให้ไปยั่วโมโหจู้หยาน! เรื่องกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว อนาคตหนูจะแต่งงานกับจู้หยานได้ยังไง!?”

            จ้าวกั๋วผิงส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างโกรธๆ

            “ถ้าไอ้เจ้าลิงนั่นมันกล้าสร้างปัญหาให้ฉันอีกครั้ง ลูกเคยเห็นฝ่ามือพระพุทธองค์รึเปล่าล่ะ?”

            “พ่อหมายความว่ายังไง? หนูไม่เห็นจะเข้าใจ!”

            จ้าวหยวนตะคอกถามใส่

           

            “เด็กโง่ ก็หมายความว่า ต่อให้เขาจะทำตัวเก่งแค่ไหน ก็ยังมีคนที่สามารถปราบเขาลงได้ พ่อคนนี้รับรองว่า ในอีกไม่ช้า กลับจะเป็นเขาที่จะต้องตามง้อลูกสาวของพ่อแทนแน่นอน!”

            หลังจากพูดออกไปแบบนั้นแล้ว จ้าวกั๋วผิงก็หยิบโทรศัพท์รุ่นกระติกน้ำขนาดพกพาออกมา ต่อสายตรงไปหาจู้เอ๋อร์ที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่กับเสี่ยวมีในต่างประเทศ

            เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นกว่าสี่ห้าครั้งกว่าปลายสายจะกดรับ

            ปรากกฎเป็นเสียงงัวเงียของจู้เอ๋อร์ดังขึ้น ท่าทางจะไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

            “โทรมาอะไรเวลานี้ นี่แกปัญญาอ่อนรึเปล่าห๊ะ? เจ็ทแล็กน่ะรู้จักมั้ย?”

            “รู้ รู้ รู้สิพี่เอ๋อร์ รอบนี้ผมผิดไปจริงๆ แต่เพราะมีเรื่องด่วนจริงๆครับ”

            น้ำเสียงของจ้าวกั๋วผิงอ่อนลงจากเดิมมากในทันที

            “แล้วมีอะไร?”

            “ก็เรื่องลูกชายของพี่รองนั่นแหละครับ”

            จู้เอ๋อร์ชะงักนิ่งในชั่วอึดใจหนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเลว่า

            “จู้หยานเหรอ?”

             ในใจของจู้เอ๋อร์นั้น มีเพียงเด็กๆที่เกิดจากผู้หญิงชื่อเสี่ยวมีเท่านั้นที่นับเป็นลูกของเขา ส่วนเด็กผู้ชายนามว่าจู้หยานที่เกิดจากท้องผู้หญิงอีกคนนั้น เขาได้ตัดขาดสายสัมพันธ์ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทว่าเรื่องนี้นายหญิงเฒ่ากลับปฏิเสธที่จะยอมรับ และทำการคว่ำบาตรเขาโดยเปลี่ยนส่วนแบ่งมรดก ให้เด็กผู้ชายคนนี้ได้รับไปมากกว่าตัวเขา!

            และในปัจจุบันตอนนี้ จู้เอ๋อร์จะยังเหลือส่วนแบ่งในกองมรดกนี้อยู่หรือไม่นั้น ก็ไม่อาจทราบได้!

            ในอดีต จู้เอ๋อร์ไม่เคยนับว่าเด็กผู้ชายที่เขาเป็นคนทำให้เกิดมานี้ เป็นลูกชายหรือคนในครอบครัวเลยด้วยซ้ำ และยิ่งเมื่อจู้หยานเติบโตขึ้น การพูดถึงอีกฝ่ายในแต่ละครั้ง ก็ล้วนสร้างความลำบากใจให้กับเขาไม่น้อยเลยจริงๆ

            “ว่าไงล่ะ มีอะไร?”

            จู้เอ๋อร์เอ่ยถาม

            “ลูกสาวของผมแค่อยากจะผูกมิตรเป็นเพื่อนกับเขาเท่านั้น แต่รู้มั้ยว่าเขาพูดอะไรตอบกลับมา? เขาถึงกับกล้าชี้หน้าผมกับลูกสาว แล้วพูดว่าไสหัวไปซะ!”

            เขายังเล่าต่ออีกว่า

            “ผมว่าเขาคงยังไม่พอใจเรื่องของพี่รองอยู่แน่นอนครับ ถึงได้มาระบายความโกรธใส่ผมกับลูกสาวแบบนี้ แม้จะได้ชื่อว่าแซ่จู้ แต่ดูท่าเขาจะรักใคร่เป็นห่วงเป็นใยพวกคนตระกูลหวังมากกว่า พ่อตาแม่ยายของพี่ก็อีกคน พวกบ้านนอกคอกนานี่มันนิสัยเสียเหมือนกันหมดจริงๆ! ลูกชายพี่คงจะติดนิสัยเสียๆมาจากคนพวกนั้นนั่นล่ะ!”

            จู้เอ๋อร์กัดฟันกรอดพร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “ไอ้สวะน้อยนั่น…เดี๋ยวนี้มันชักจะอวดดีใหญ่แล้ว! น้ำหน้าอย่างมันไม่มีอะไรดีหรอก ถ้าไม่ได้ชื่อตระกูลจู้ประดับหัว!”