ตอนที่ 185 ภูมิหลังของจู้หยาน (2)

93 2-2

            ตอนที่ 185 ภูมิหลังของจู้หยาน (2)

            “พวกมันวางยาพิษนายขนาดนั้น แต่คนเป็นพ่อยังหน้าด้านปกป้องผู้หญิงคนนั้นอีกเหรอ? ถามจริงๆ?!”

            หลินจิงซูยกฝ่ามือขึ้นตบพื้นปูนอย่างแรงเพราะอารมณ์โกรธพาไป สุดท้ายถึงกับต้องกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

            “โอ๊ย! เจ็บ..เจ็บ…เจ็บโว้ย…”

            “ไหนๆขอผมดูแผลหน่อย”

            จู้หยานรีบคว้ามือที่บวมแดงของหลินจิงซูมาดูด้วยความเป็นห่วง พิจารณาจากระดับความสาหัสของฝ่ามือ ก็พอคาดเดาได้ทันทีว่าเธอออกแรงฟาดมากขนาดไหน

            กระแสความทุกข์ใจเล็กๆโฉบแล่นในดวงตาของเขา จู้หยานกุมมือข้างนั้นของสาวน้อยไว้แน่น ประหนึ่งว่ากำลังจับประคองสมบัติล้ำค่าไว้ จากนั้น จึงค่อยๆนำลงไปใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อข้างอกซ้ายของตนเอง สัมผัสได้ถึงหัวใจอุ่นที่กำลังเต้นเป็นจังหวะดวงนั้น

            เห็นหลินจิงซูได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ เขากลับดูเศร้าสร้อยเป็นทุกข์เสียยิ่งกว่าปัญหาชีวิตที่ระทมขมขื่นของตนเองเสียอีก

            และไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน แต่สิ่งเดียวที่จู้หยานรู้ก็คือ เขาไม่อยากเห็นหลินจิงซูต้องรับบาดเจ็บใดๆทั้งสิ้น

            จ้าวหยวนที่แอบสะกดรอยตามคนทั้งสองมาตลอดทาง ในเวลานี้ก็กำลังซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากกันนัก มองเห็นภาพฉากที่จู้หยานกำลังจับมือถือแขนของหลินจิงซู ดวงตาคู่นั้นก็ฉายภาพเปลวไฟลุกโชนอย่างสุดจะหักห้าม

            เธอรู้สึกอิจฉาอย่างมาก มากซะจนอยากจะวิ่งออกไปจับทั้งคู่แยกออกจากกันในตอนนี้เลย!

            จ้าวหยวนไม่รู้ว่าทั้งสองคนกำลังนั่งคุยเรื่องอะไรกันอยู่ แต่สิ่งเดียวที่รับรู้ได้ก็คือ ช่วงต้นยังหัวเราะยิ้มแย้มกันอย่างมีความสุขอยู่เลย แต่สักพัก บรรยากาศกลับแปรเปลี่ยนเป็นมืดหม่นเศร้าหมองเกินบรรยาย

            จ้าวหยวนขลุกตัวหลบมุมอยู่ตรงนั้น ยิ่งเวลาผ่านไป ใบหน้าของเธอก็ยิ่งบิดเบี้ยวดูอัปลักษณ์มากขึ้นเรื่อยๆ

            เธออยากจะรู้จริงๆว่า หลินจิงซูสรรหาวิธีไหนมาใช้ จึงได้ล่อลวงให้จู้หยานเชื่องได้ถึงขนาดนี้!

            หลินจิงซูตระหนักได้ว่าตนไม่เพียงถูกจับมือ แต่ยังถูกเอาไปซุกไว้ในกระเป๋าเสื้ออีก เธอจึงรีบชักมือกลับออกมาด้วยความรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

            จู้หยานคล้ายเพิ่งรู้สึกตัวว่าได้ทำอะไรลงไป ปลายติ่งหูน้อยๆของเขาจึงแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้นทันที

            หนุ่มสาวคู่นี้ ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบอยู่นานสองนาน ท้ายที่สุดก็เป็นจู้หยานที่กระแอมไอออกมา พร้อมรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

            “ทำไมต้องโมโหขนาดนั้นด้วยล่ะ? ก็แค่เรื่องราวเก่าๆในอดีต มันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว และตอนนี้ผมก็คิดได้แล้ว”

            “ที่ว่าคิดได้แล้วหมายถึงเรื่องอะไร?”

            หลินจิงซูไล่ถามต่ออย่างรู้ทัน

            “อืม เมื่อก่อนก็ยังคิดอะไรไม่ได้หรอก มีแต่คำว่า ‘ทำไม’ อยู่ในหัวเต็มไปหมด สุดท้ายก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องทรมานตัวเองเปล่าๆ แต่ตอนนี้ผมคิดได้แล้วล่ะ ทำไมเราจะต้องเป็นทุกข์กับความผิดที่คนอื่นก่อขึ้นด้วยล่ะ จริงมั้ย?”

            สิ้นประโยคจบ จู้หยานก็หันไปบอกกับเธอด้วยความหวังดีเช่นกัน

            “เหตุผลที่ผมเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง เพราะอยากให้คุณเอาไว้เป็นบทเรียน อย่าได้ใจร้ายกับตัวเองมากนัก”

            และประโยคนั้นเพียงประโยคเดียว ก็ได้ตอบข้อสงสัยทั้งหมดก่อนหน้านี้ของหลินจิงซูแล้วว่า เหตุใดจู้หยานจึงคอยสนับสนุนช่วยเหลือเธอในการรับมือกับตระกูลหลินในครั้งนั้น

            หลินจิงซูพยักหน้ายิ้มและตอบกลับไปว่า

            “ใช่แล้วล่ะ จะมีก็แค่ตัวเราที่จะอยู่กับเราไปจนวันตาย เพราะฉะนั้น ก็ควรใจดีกับตัวเองให้มากๆหน่อย! ต้องมาทรมานตัวเองเพราะความผิดของคนอื่น มันไม่คุ้นกันเลยจริงๆ”

            ทั้งสองสบประสานสายตากัน ราวกับว่าต่างฝ่ายต่างได้ค้นพบความกล้าหาญของกันและกันที่ซ่อนลึกอยู่ในดวงตาทั้งคู่นั้น

           

            …..

           

            ทันทีที่จ้าวหยวนกลับมาถึงโรงแรม เธอก็เริ่มอาละวาดคลุ้มคลั่งอย่างหนัก ทุบทำลายข้าวของทุกอย่างที่อยู่ในห้องพักจนพังพินาศเป็นหน้ากลอง พนักงานโรงแรมที่ผ่านไปมาบริเวณนั้น เมื่อได้ยินเสียงดังโวยวาย จึงรีบเปิดประตูเข้าไปดู แต่แล้วก็ถึงกับร้องตะโกนลั่น ไล่ให้เธอลงไปจ่ายค่าเสียหายเดี๋ยวนี้

            จ้าวหยวนเดินลงมาถึงด้านล่างด้วยความโกรธที่ยังไม่จางหาย

“ไอ้เฟอร์นิเจอร์เน่าๆพวกนั้นราคาจะสักเท่าไหร่กันเชียว? พวกบ้านนอกไม่เคยเห็นเงิน กระเหี้ยนกระหืออยากจะได้ค่าเสียหายจนตัวสั่นนักใช่มั้ย?ได้อยู่แล้ว! จะเอาเท่าไหร่ก็ว่ามา ฉันมีปัญญาจ่าย!”

เผชิญหน้ากับความหยิ่งผยองของจ้าวหยวน เจ้าของโรงแรมถึงกับเดือดดาลจนแทบคลั่ง เส้นเลือดดำแดงระเบิดเต้นตุ้บๆอยู่ข้างขมับซ้ายขวาอย่างสุดจะทน

“หึ! ในเมื่อวิพากษ์วิจารณ์โรงแรมของเราเสียๆหายๆซะขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นก็กรุณาจ่ายเงินมา แล้วก็ไสหัวไปพักที่อื่นเลยไป! อยากรู้เหมือนกันว่า เด็กเมื่อวานซืนอย่างคุณจะมีปัญญาทำอะไรได้!”

จ้าวหยวนยืนชี้หน้าตะคอกใส่เจ้าของโรงแรมคนนั้นราวกับหมูกับหมา

“ไอ้บ้านนอก! แกกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉันห๊ะ? รู้รึเปล่าว่าพ่อของฉันเป็นใคร?”

“ต่อให้พ่อของคุณจะเป็นโคตรเหง้าบรรพบุรุษของประเทศนี้ ผมก็ไม่กลัว! โรงแรมเน่าๆของเราไม่ยินดีต้อนรับคนอย่างคุณ! รีบจ่ายเงินมาแล้วก็เชิญออกไปครับ!!”

“นี่แก!!?”

จ้าวหยวนกระทืบเท้าอย่างแรง กัดฟันพูดตอบโต้กลับไปว่า

“ต่อให้ไม่เชิญฉันออก ฉันก็ตั้งใจจะไปอยู่แล้ว! ใครบ้างอยากจะอยู่โรงแรมชั้นต่ำแบบนี้? สกปรกโสโครก!”

“งั้นเราจะไปเก็บข้าวของลงมาให้ แล้วก็รีบไสหัวไปซะ!”

เจ้าของโรงแรมคนนั้นตวาดสวนตอบทันทีเช่นกัน

จ้าวหยวนกัดฟันกรอด ยืนรอให้พนักงานแบกขนกระเป๋าเดินทางของเธอลงมา พร้อมข้าวของภายในห้องที่เสียหายก็ถูกทยอยนำมาเรียงไว้ข้างกัน เพื่อใช้คิดคำนวณค่าเสียหาย

“ค่าเสียหายทั้งหมด800หยวน จ่ายเงินแล้วกรุณาไสหัวไปซะ!”

เจ้าของโรงแรมส่งสายตาสบประมาทใส่

“หึ กะอีแค่เศษเงิน800หยวน! คิดว่าน้ำหน้าอย่างฉันไม่มีปัญญาจ่ายงั้นเหรอ?”

จ้าวหยวนแสยะยิ้มอย่างขบขันพลางเปิดกางกระเป๋าเงินออก แต่จู่ๆเธอก็ถึงกับหน้าถอดสี เพราะเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่า เธอมากับจ้าวกั๋วผิงผู้เป็นพ่อ จึงไม่ได้เอาเงินติดตัวมาด้วยเลยแม้แต่หยวนเดียว!