ตอนที่ 194 ไอ้แก่ใกล้ลงโลง

98 1-2

      ตอนที่ 194 ไอ้แก่ใกล้ลงโลง

     

            โบกมือร่ำลาจู้หยานแล้ว หลินจิงซูจึงค่อยเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านติงเจี่ย

            ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน เธอก็ได้ยินสุ้มเสียงทะเลาะโวยวายกรีดร้องดังออกมาจากห้องด้านในห้องครัว

            “ติงเสวี่ยเหม่ย! นี่แกทำแบบนี้หมายความว่ายังไง? นับวันแกยิ่งปฏิบัติต่อฉันกับหม่าฟู่เฟิงไม่ต่างจากคนนอก! อย่าลืมสิว่าใครกันที่ขโมยชามข้าวเหล็กที่สามีของฉันควรจะได้ แล้วเอาไปให้ไอ้เจ้าหลินชิงอี้ พอถูกมันเฉดหัวทิ้ง ก็เป็นแกเองไม่ใช่เหรอที่ต้องคลานเข่ากลับมาซุกหัวนอนอยู่ที่นี่อย่างไร้ยางอาย? รู้ไว้ซะด้วยว่า ทั้งแกทั้งลูกของแกล้วนติดหนี้บุญคุณพวกเราอยู่! กับอีแค่อาหารสักมื้อทำไมถึงให้กันไม่ได้?!”

            หลินจิงซูรีบเดินเข้ามาดูเหตุการณ์ด้านใน และพบว่าติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู้เฟิงกำลังยืนถือชามข้าวคนละใบ ตรงข้ามเป็นติงเสวี่ยเหม่ยที่กำลังยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าหม้อหมูตุ๋น

            ผัวเมียเดนมนุษย์สองตัวนี้เปรียบดั่งหมาป่ากระหายเนื้อ            ดวงตาทั้งคู่ของพวกมันเปล่งประกายสีเขียว มีแต่ความอิจฉาริษยาฉายอยู่เต็มเปี่ยม และที่พวกมันยืนขวางประจันหน้าอยู่อย่างนั้น ก็เพื่อปิดกั้นประตูทางออกไว้ ไม่ให้ติงเสวี่ยเหม่ยสามารถหนีไปไหนได้นั่นเอง

            “หลีกทางซะ นี่เป็นหมูตุ๋นที่ฉันทำไว้ให้พ่อ! พ่อกำลังใกล้จะฟื้นตัวจากอาการป่วยแล้ว ควรได้กินอาหารบำรุงเพิ่มเพื่อให้ร่างกายแข็งแรง!”

            หม่าฟู่เฟิงชูชามข้าวในมือขึ้นสูงคล้ายขู่ว่าจะหวดใส่ อีกทั้งยังพูดเสียงกระแทกกระทั้นข่มขวัญขึ้นว่า

            “ฉันกับพี่สาวของแกขอแค่คนละชิ้นเท่านั้นเอง ยังเหลืออีกตั้งครึ่งชิ้นไว้ให้พ่อ! คนป่วยไข้ใกล้ตายแบบนั้นจะให้กินเนื้อไปทำไม? เสียของเปล่าๆ! ทั้งฉันทั้งพี่สาวของแกล้วนร่างกายแข็งแรง กระดูกกระเดี้ยวยังดีไม่มีปัญหาอะไร ถึงได้ต้องกินเนื้อเพื่อเอาแรงไปทำงานเพื่อครอบครัว! แล้วตัวแกเองล่ะ? เคยทำประโยชน์อะไรเพื่อครอบครัวบ้าง? การที่เสวี่ยหยานมีน้องสาวอย่างแกนี่นับว่าซวยจริงๆ!”

            “ใช่แล้ว! แกนี่มันไม่ได้เรื่องอะไรเลยจริงๆ! รีบส่งหมูตุ๋นพวกนั้นมาซะ!”

            ติงเสวี่ยหยานกระแทกเสียงข่มขู่อีกคน

           

            “เดนมนุษย์อย่างพี่คงจะฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องแล้วสินะ? ขนาดพ่อตัวเองแท้ๆยังกล้าทำแบบนี้เหรอ?”

            ใบหน้าของติงเสวี่ยเหม่ยาผันเปลี่ยนเป็นหม่นทมิฬ ก่นด่าเสียงเย็นยะเยือกผ่านลำคอ

            ติงเสวี่ยหยานฟังแล้วก็ยิ่งโกรธมากเข้าไปใหญ่

            “แกน่ะสิเดนมนุษย์! ขนาดผัวตัวเองยังไม่เอา! แล้วฉันพูดผิดตรงไหน? แทนที่จะเอาเนื้อไปให้ไอ้แก่ร่างเน่าใกล้ตายแบบนั้นกิน สู้ให้…”

            ทว่ายังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคเสียด้วยซ้ำ ติงเสวี่ยหยานก็ถูกน้องสาวตนเองตบจนหน้าสะบัดอย่างฉับพลัน! สีหน้าท่าทางของติงเสวี่ยเหม่ยยิ่งเปลี่ยนผันกลายเป็นมืดทมิฬกระทั่งดวงตา

            “เห็นสารรูปตัวเองตอนนี้บ้างมั้ย? ไม่คู่ควรจะเป็นลูกสาวของพ่อฉันด้วยซ้ำไป”

            “นี่แก…เดี๋ยวนี้แกกล้าตบหน้าฉันตั้งแต่เมื่อไหร่? แกนะแก!!!”

            ติงเสวี่ยหยานปิดกุมใบหน้ากว่าครึ่งซีกที่ร้อนฉ่าและแสบสัน ถลึงตาจ้องมองติงเสวี่ยเหม่ยผู้เป็นน้องสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ เสี้ยวอึดใจเดียวกัน เธอก็พุ่งถลาตัวออกไปเต็มกำลังหวังตอบโต้ แต่กลับถูกกระชากผมอย่างแรงจนหน้าหงาย

            ด้วยความเจ็บปวดเกินพรรณนา ติงเสวี่ยหยานกรีดร้องลั่นราวกับถูกผีเข้า พยายามเหลียวหน้าไปมอง และก็ต้องถึงกับขวัญผวา เพราะสิ่งแรกที่พบเห็นก็คือใบหน้าดุดันทมิฬของหลินจิงซู

            หลินจิงซูเชิดหน้าชูคางสูง ยิงสายตาปะทะกับติงเสวี่ยหยานด้วยความหยิ่งผยอง มือข้างนั้นที่บีบกำผมเผ้าของอีกฝ่ายไว้ค่อยๆคลายออก

            “นังเด็กสารเลว! แกนี่มันหนังเหนียวตายยากตายเย็นเหลือเกินนะ! วันนี้ฉันจะขอสู้กับแกให้ตายกันไปข้าง!”

            เสี้ยวอึดใจนั้น ติงเสวี่ยหยานก็เตรียมเข้าประจัญบาน ทว่ากลับเป็นหม่าฟู่เฟิงที่คว้าตัวหยุดอีกฝ่ายไว้ได้ทันท่วงที แล้วรีบกระซิบข้างหูเตือนสติโดยไว

            “อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามสิ! คิดเหรอว่าเด็กสาวตัวเล็กๆอย่างมันจะมีปัญญาเอาชนะพี่เฉินได้จริงๆ? มิหนำซ้ำยังกลับมาที่นี่ได้อย่างปลอดภัยด้วย นี่แสดงให้เห็นแล้วว่า อะไรหลายๆอย่างในตอนนี้คงไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด! บางทีสองคนนั้นอาจทำข้อตกลงลับร่วมกันไว้ตั้งแต่แรก ส่วนหน้าที่ของมันในตอนนี้ก็คือ จงใจยั่วโมโหให้พวกเราลงมือเพื่อหวังผลอะไรบางอย่างก็ได้?”

           

            ติงเสวี่ยหยานยั้งหยุดชั่วหนึ่งอึดใจ หลังจากครุ่นคิดพินิจตามจึงพบว่าค่อนข้างมีเหตุผล

            เด็กในวัยเรียนอย่างหลินจิงซูจะเอาปัญญาที่ไหนไปเล่นไพ่นกกระจอกเอาชนะลูกพี่เฉินได้? ไม่แน่ว่าสองคนนั้นอาจร่วมมือกันตั้งแต่แรกจริงๆก็เป็นได้?

            พินิจดูหลินจิงซูดีๆ รูปร่างหน้าตาของมันก็จัดว่าสวยไม่เบาเลย หากรู้จักออดอ้อนประจบประแจงสักหน่อย นับได้ว่าเป็นดาวรุ่งดวงหนึ่งทีเดียว โอกาสที่จะเติบโตในสายอาชีพนี้จึงค่อนข้างสดใส และบางที…ลูกพี่เฉินอาจจะหลงเสน่ห์ของมันไปแล้วก็เป็นได้?

            หลินจิงซูย่อมไม่รู้ว่าสองคนนั้นกำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่ เธอพ่นเสียงเย็นชาตอกใส่หน้าว่า

            “ถ้าอยากกินหมูตุ๋นนักก็ไปซื้อมาทำกินเองสิ! ไม่ใช่มาทำตัวเป็นขอทานอยู่แบบนี้!”

            “นี่แก!!”

            ทั่วทั้งใบหน้าของติงเสวี่ยหยานเปลี่ยนเป็นเขียวสลับม่วงด้วยความเดือดดาลสุดขีด แต่อีกใจหนึ่งก็แอบหวาดกลัวอย่างมากเช่นกัน เพราะหากตนเผลอไปกระตุกหนวดเสือของลูกพี่เฉินเข้าจริงๆล่ะ? ท้ายสุด เธอทำได้เพียงแค่อดทนข่มโทสะเอาไว้เสมือนกัดฟันกลั้นอุจจาระ

            หม่าฟู่เฟิงรีบยิ้มประจบประแจง เล่นบทเป็นคุณลุงผู้แสนใจดี

            “จิงซูน้อย ลุงเข้าใจดีว่าเราน่ะอคติกับลุงและป้าขนาดไหน แต่ตอนนี้พวกเราสองคนได้เปลี่ยนไปแล้วนะ! จากที่ทุกวันต้องออกไปเข้าบ่อนเล่นการพนัน ตอนนี้ก็เอาแต่อยู่บ้านดูแลพ่อที่กำลังป่วยหนักแทน! จิงซูน้อย พวกเราเปลี่ยนไปแล้วจริงๆนะ เลิกมองพวกเราในทางลบได้แล้ว”

           

            “หมายถึงเอาแต่นอนขี้เกียจอยู่บ้านทุกวัน เพราะไม่มีเงินไปเล่นพนันน่ะเหรอคะ? ตอนนี้เงินในบ้านมีแทบไม่พอใช้อยู่แล้ว ยังจะมาเป็นภาระเพิ่มอีกเหรอคะ? ดูท่าลุงกับป้าคงจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เปลี่ยนจากผีพนันกลายมาเป็นขยะกองโตสองชิ้น!”

            หลินจิงซูประชดประชันตอกสวนใส่หน้า