ตอนที่ 214 เพื่อนรักหักเหลี่ยม

108 1-2

      ตอนที่ 214 เพื่อนรักหักเหลี่ยม

           

            ทันที่ตำรวจกลุ่มหนึ่งมาถึง ก็ได้แยกย้ายกระจายกันออกสอบสวนเพื่อสืบหาข้อมูลทันที

            เหล่านักเรียนปากเก่งในโรงเรียนที่เคยนินทาสาปส่งหลินจิงซูชนิดสาดเสียเทเสียก่อนหน้า เวลานี้ต่างก็หน้าถอดสีซีดเผือดกันหมด เมื่อถูกตำรวจเรียกตัวเข้าไปคุย ก็ถึงกับขวัญเสียกระเจิดกระเจิง ท้ายที่สุด แต่ละคนก็ต้องรวมกลุ่มกันเฉพาะกิจเพื่อออกไปขอโทษหลินจิงซู

            หลังเลิกเรียน มีนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งมาดักรอหลินจิงซูอยู่หน้าระเบียงชั้นเรียน

            “จิงซู พวกเราขอโทษจริงๆที่เคยพูดถึงเธอไม่ดี ฉัน…ฉันก็คิดอยู่แล้วว่าเธอต้องไม่ใช่คนแบบนั้น!”

            “ใช่แล้ว! ฉันอยากจะเห็นหน้าไอ้ตัวปล่อยข่าวไร้สาระนี่จริงๆเชียว!”

            “หึ ไอ้คนที่ว่ามันจะต้องถูกกรรมสนองเข้าสักวัน!”

            “จิงซู ทางตำรวจมีอะไรคืบหน้าบ้างรึเปล่า? พวกเขาจะช่วยเธอได้ใช่มั้ย?”

            หลินจิงซูเดินผ่านนักเรียนหญิงกลุ่มนั้น แล้วเปิดประตูเข้าห้องเรียนไปทันที ก่อนจะหันมายิ้มเล็กน้อยและตอบกลับไปว่า

            “ฉันเชื่อมั่นในความสามารถของคุณตำรวจนะ กับแค่คดีจิ๊บจ๊อยกระจอกๆแบบนี้ วันสองวันก็น่าจะไขความจริงได้แล้วล่ะ”

            พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็จงใจส่งสายตาส่อเสียดไปทางโต๊ะที่หลินเสวี่ยนั่งอยู่

            ภายในห้องเรียนแห่งนี้ นอกจากกลุ่มนักเรียนหญิงที่รวมกลุ่มกันมาขอโทษขอโพยหลินจิงซูแล้ว ก็ยังมีอีกกลุ่มหนึ่งที่ไม่ชอบขี้หน้าเธอและเป็นเพื่อนกับหลินเสวี่ย

            พวกเธอเหล่านั้นต่างก็รู้สึกว่าไม่ยุติธรรม ที่ทั้งครูใหญ่และครูคนอื่นๆพากันลำเอียงเข้าข้างหลินจิงซูมากจนเกินไป

            “เชอะ ยังเร็วเกินไปที่จะตัดสินอะไรตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ คนที่ทำผิดก็คงรู้ดีอยู่แก่ใจ!”

            “ถ้าตัวเองไม่ได้ทำผิดจริงๆ งั้นก็ช่วยอธิบายให้พวกเราฟังหน่อยสิว่า รถเก๋งสีดำคันนั้นมันคืออะไร? แล้วก็อย่ามาอ้างเชียวล่ะว่าเป็นพ่อตัวเอง เพราะหลินเสวี่ยแฉจนหมดแล้วว่า ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่พ่อของเธอ! รู้สึกว่าในครอบครัวของเธอจะมีผู้ชายอยู่แค่คนเดียวสินะ ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่พ่อ แล้วยังจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ? เอ๊ะ นี่ฉันพูดหักหน้าเธอเกินไปรึเปล่านะ? ฮ่าฮ่าฮ่า…”           

            “คิดจะแจ้งตำรวจเพื่อขู่ให้พวกเรากลัวงั้นเหรอ? นังโง่! แกนั่นแหละที่จะต้องถูกจับ!! แกว่งเท้าหาเสี้ยนเองแท้ๆ น่าสมเพชดีเนอะ ว่ามั้ยหลินเสวี่ย?”

            หลินเสวี่ยเชิดหน้าขึ้นมาทันที ช้อนหางตามองใส่หลินจิงซูอย่างผยองพร้อมกันพูดขึ้นว่า

            “ถูกต้องแล้วเพื่อนรัก ตลอดเวลาที่ผ่านมาในบ้านหลังนั้น ลูกพี่ลูกน้องของฉันคนนี้ข่มเหงรังแกฉันกับแม่สารพัด ต้องขอบคุณพฤติกรรมชั่วๆของเธอเอง ที่ทำให้ฉันได้รับความยุติธรรมอีกครั้ง! ถ้าคิดว่าแจ้งตำรวจแล้วจะสามารถปิดบังความผิดที่ตัวเองก่อไว้ได้ก็เชิญ! หลินจิงซู สุดท้ายแล้วคนอย่างเธอก็ไม่เห็นจะมีอะไรดีสักอย่าง อ่อ! เว้นอยู่เรื่องเดียว…โกหกเก่ง!”

            เมื่อเห็นหลินเสวี่ยลุ่มหลงอยู่กับความจองหองที่ไร้ค่า หลินจิงซูก็อดส่ายหน้าด้วยความสมเพชเวทนาใจไม่ได้

            เธอยิ้มเยาะ ทิ้งท้ายเพียงแค่สั้นๆว่า

            “ถ้าอย่างนั้นก็คอยดู”

            สองวันถัดมา ระหว่างคาบเรียนในชั้น หลินจิงซูและคนอื่นๆกำลังตั้งหน้าตั้งตาติวหนังสืออย่างขะมักเขม้น แต่แล้วจู่ๆก็มีตำรวจนอกเครื่องแบบนายหนึ่งเปิดประตูโพล่งเข้ามา แล้วนำตัวหลินเสวี่ยพร้อมกับเพื่อนรักของเธออีกสองสามคนออกไป

            นักเรียนทั้งชั้นได้แต่ตกตะลึงอ้าปากค้าง ไม่เว้นกระทั่งคุณครูผู้สอน ทุกสายตาหันขวับจับจ้องไปทางหลินจิงซูเป็นตาเดียว

            ทุกคนที่ถูกตำรวจนำตัวออกไป ก็ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่เคยพูดจาถากถางให้ร้ายหลินจิงซูกันทั้งนั้น

            เพิ่งจะปากดีได้ไม่กี่วัน ตอนนี้กลับถูกตำรวจรวบตัวซะแล้วเหรอ!?

            แต่ถึงอย่างนั้น หลินจิงซูกลับไม่เผยแสดงรอยยิ้มใดๆผ่านใบหน้าให้เห็นแม้สักนิด ดูเก็บเนื้อเก็บตัวราวกับยอดฝีมือผู้ซ่อนเร้นพลังที่แท้จริงเอาไว้! ทำเอาเพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างก็ต้องหันมามองหน้ากันเองด้วยความเหลือจะเชื่อ!

            เวลานี้ ต่อให้ใครที่ว่าเก่งว่าแน่ ก็ยังไม่คิดที่จะต่อกรกับหลินจิงซู!

            จนกระทั่งเสียงกริ่งดังขึ้นเป็นสัญญาณสิ้นสุดคาบเรียน ในช่วงเย็นของวันนั้น หลินเสวี่ยและคนอื่นๆก็ถูกส่งตัวกลับมาที่โรงเรียนอีกครั้ง

            บรรดา ‘เพื่อนรัก’ ของหลินเสวี่ยทั้งหลายแหล่ ที่เคยพูดจาแดกดันทำตัวหยิ่งผยองใส่หลินจิงซูนั้น ตอนนี้ทุกคนแทบจะคลานเข่าเข้ามากราบขอโทษแทบเท้าของเธอเลยทีเดียว

            “ฉัน…ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆนะจิงซู! ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราเอง ทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข่าวลือนั่นเป็นจริงหรือเท็จ แต่พวกเรากลับเอามาคุยเล่นกันสนุกปากจนเกินเหตุ… ได้โปรดเถอะนะจิงซู อย่าเอาผิดพวกเราเลยนะ! พวกเราไม่อยากมีคดีติดตัว! พ่อแม่ของฉันเองทุ่มเททุกอย่างที่มีเพื่อส่งเสียให้ฉันได้เรียนสูงๆ สำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในครั้งนี้ พวกท่านคาดหวังในตัวฉันไว้มาก! ได้โปรดเถอะ…จิงซู เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนกัน ยกโทษ..ฮึก…ยกโทษให้ฉันด้วยเถอะนะ! ฮึก..ฮึกๆ…ฉันไม่อยากต้องกลายเป็นคนไร้อนาคตเพราะเรื่องแบบนี้!!”

            นักเรียนหญิงคนนั้นรู้สึกเครียดเกินกว่าจะรับไหว ระเบิดน้ำตาร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น

            “พวกเราผิดไปแล้วจิงซู! พวกเราไม่รู้จริงๆว่า แท้จริงแล้วเจ้าของรถคันนั้นก็คือพ่อทูนหัวของเธอเอง! ได้โปรดเถอะนะ! จะให้พวกเรากราบเท้าขอขมาก็ได้! อย่าติดใจเอาความกันเลยนะ!!”

            “ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! ถ้าจะโทษใครสักคนจริงๆ…ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของหลินเสวี่ยนั่นแหละ! เธอเป็นคนยุยงให้พวกเรากระพือข่าวลือไร้สาระพวกนี้ออกไป! จิงซู ฉันว่านังคนนี้น่าจะเป็นพวกขี้อิจฉาเก็บกด! เห็นเธอได้ดีหน่อยเป็นไม่ได้ ก็เลยทำเรื่องเลวทรามแบบนี้กับเธอไงล่ะ!”