ตอนที่ 224 บุญมีแต่กรรมบังแท้ๆ

113 1-2

      ตอนที่ 224 บุญมีแต่กรรมบังแท้ๆ

           

            ติงเสวี่ยเหม่ยตอบสนองต่อสิ่งที่ได้ยินในทันที วินาทีนั้น ทุกอย่างก็ถูกไขให้กระจ่างแจ้งฉับพลัน

            ที่แท้จุดประสงค์ของหลินชิงอี้ก็คือบ้านเก่าหลังนั้นนี่เอง! อีกแง่มุมหนึ่ง เมื่อลองคิดใคร่ครวญแทนอีกฝ่าย เธอก็อดรู้สึกเจ็บใจแทนเขาไม่ได้เช่นกัน

            ของที่ควรจะเป็นของเรา กลับถูกคนอื่นแย่งชิงไปในวินาทีสุดท้าย…

            คงรู้สึกทรมานใจจนแทบคลั่ง!

            “ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่น่าแปลก…”

            แต่แล้วจู่ๆติงเสวี่ยเหม่ยก็คล้ายจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอรีบเปลี่ยนประเด็นทันที

            “แต่เดี๋ยวก่อนนะ แล้วทำไมลูกทำเหมือนรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า บ้านหลังนั้นจะต้องถูกเวนคืน? แม่ยังจำตอนนั้นได้ ลูกถึงกับยอมขายรถเข็นและสูตรชานมไข่มุกเพื่อแลกกับบ้านโทรมๆหลังเดียว หรือเป็นไปได้ไหมว่า…ทั้งหมดนี้ลูกได้คิดการไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว? ซูซู นี่ลูกทำได้ยังไง? ”

            สำหรับเรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องกังวล เพราะไม่ว่าหลินจิงซูจะอธิบายอย่างไร ติงเสวี่ยเหม่ยก็ไม่มีทางเชื่ออยู่ดีว่า ลูกสาวตัวเองที่อยู่ตรงหน้านี้จะเป็นคนมาจากโลกอนาคต

            “อย่าว่าไปนะแม่ บางทีหนูอาจจะมาจากโลกอนาคต แล้วก็มีพลังเหนือธรรมชาติที่สามารถทำนายอนาคตได้จริงๆ! ครั้งนี้ถือว่าหนูโชคดีมากกว่าที่เลือกเดิมพันถูก! เพราะก่อนหน้านี้หนูเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่า วันหนึ่งที่ดินของบ้านหลังนั้นจะถูกเวนคืนแบบนี้! สงสัยสวรรค์คงจะเห็นใจพวกเราล่ะค่ะ”

            หลินจิงซูเล่าไปพลาง ทำเป็นรู้สึกทึ่งในตัวเองไปพลาง

            ได้ฟังคำอธิบายเหล่านั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็พยักหน้าเป็นอันเข้าใจ ตอนแรก เธอก็ตื่นตกใจอย่างมาก จนถึงขนาดฉุกคิดว่ามีเรื่องเหนือธรรมชาติจริงๆ แต่ปรากฏว่าลูกสาวของเธอก็แค่โชคดีเท่านั้นเอง

            อย่างว่าล่ะ ลูกสาวของฉันจะมาจากโลกอนาคตได้ยังไงกัน? สมองของฉันท่าจะเพี้ยนไปเอง!

      ในเมื่อติงเสวี่ยเหม่ยทราบเรื่องทุกอย่างหมดแล้ว หลินจิงซูก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องกังวลเรื่องการแต่งงานใหม่อีกต่อไป

                  เดิมที เธอค่อนข้างจะไม่เชื่อใจในตัวติงเสวี่ยเหม่ยเท่าไหร่นัก เพราะอย่างนั้น ก็เลยต้องจำใจประกาศร่วมมือกับอู๋ซิ่วเหลียนเป็นการเฉพาะกิจ เพื่อป้องกันไม่ให้เหตุการณ์เหล่านั้นเกิดขึ้นได้ ตัดภาพมาในตอนนี้ ดูท่าเธอจะกังวลมากจนเกินไปเสียเอง

                  แต่ถึงอย่างนั้น หลินจิงซูย่อมรู้ดีว่า คนอย่างหลินชิงอี้และย่าอู๋จะไม่มีวันปล่อยเรื่องนี้ไปโดยง่าย หากพวกเขาไม่สามารถทวงโฉนดที่ดินกลับคืนไปได้ด้วยวิธีนี้ ระดับความรุนแรงก็น่าจะยิ่งเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน

            หากผ่านพ้นช่วงสอบเข้ามหาวิทยาลัยไปได้เมื่อไหร่ เธอจะต้องพาติงเสวี่ยเหม่ยลี้ภัย หนีออกไปกลบดานที่อื่นสักพัก จะปล่อยให้สัตว์นรกพวกนี้ทำร้ายเธอไม่ได้อย่างเด็ดขาด!

            ….

            ทางฝั่งบ้านตระกูลหลิน

            เนื่องจากหลินชิงอี้ต้องรับหน้าที่เกลี้ยกล่อมให้ติงเสวี่ยเหม่ยยอมกลับมา ดังนั้น หน้าที่เกลี้ยกล่อมอู๋ซิ่วเหลียนจึงต้องตกเป็นของย่าอู๋และลูกสาวของเธอเอง

            “เสวี่ยเอ๋อร์ ดูแม่ของแกสิว่าเห็นแก่ตัวขนาดไหน! ต่อให้ไม่ชอบคุณฉางเป็นการส่วนตัว แต่ก็ควรคำนึงถึงอนาคตของลูกสาวตัวเองก่อนจริงมั้ย? ย่าล่ะรู้สึกเห็นใจแทนแกจริงๆที่เกิดมามีแม่แบบนี้!”

            วิธีการเกลี้ยกล่อมของย่าอู๋ก็ง่ายมาก เพียงแค่ใช้ไม้เท้าบวกกับ ‘ความจริงใจ’ ที่มีให้ต่อกัน

            ถ้าเป็นเมื่อก่อน หากมีใครสักคนกล่าวหาว่าร้ายอู๋ซิ่วเหลียน หลินเสวี่ยจะเป็นคนแรกที่กระโดดเข้ามายืนเคียงข้าง และช่วยเหลือผู้เป็นแม่อย่างไม่ลังเล

            แต่ไม่ใช่สำหรับคราวนี้ เพราะมันเกี่ยวพันไปถึงอนาคตของเธอโดยตรง อย่าว่าแต่ออกตัวปกป้องเลย หลินเสวี่ยแทบจะมีแนวคิดไม่ต่างจากย่าอู๋เลยแม้แต่น้อย

            ในเมื่อตลอดเวลาที่ผ่านมา แม่ของเธอยอมทำทุกอย่างเพื่อตัวเธอได้ แล้วทำไมครั้งนี้ถึงจะทำไม่ได้ล่ะ? และที่สำคัญที่สุด เรื่องราวในครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อเส้นทางชีวิตในอนาคตของเธอโดยตรงอีกด้วย!

            ยิ่งไปกว่านั้น หลินเสวี่ยยังได้ยินจากปากย่าอู๋ด้วยว่า ตระกูลของคุณฉางเป็นเศรษฐีที่ร่ำรวย หากมองข้ามเรื่องหน้าตาที่แสนอัปลักษณ์ของอีกฝ่ายไปได้ ทุกอย่างล้วนเหลือแต่ข้อดี!

            แต่จนแล้วจดรอด ยังมีเรื่องหนึ่งที่หลินเสวี่ยไม่เข้าใจอยู่ดี แม่ของเธอรักลุงมากขนาดนี้เชียวเหรอ? ถึงกับยอมทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ลุงกับติงเสวี่ยเหม่ยได้กลับมารักกันอีก โดยที่ไม่สนว่าอนาคตต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรงั้นเหรอ??

            เห็นหลินเสวี่ยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว ราวกับกำลังฝันหวานถึงอนาคตที่ไร้ขีดจำกัดของตนเองอยู่  ย่าอู๋ก็ตระหนักได้ทันทีว่า ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องเสียแรงเกลี้ยกล่อมอู๋ซิ่วเหลียนอีกต่อไปแล้ว เพราะหน้าที่ตรงนั้น หลานสาวของเธอคนนี้จะรับช่วงต่อเอง!

            ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนอย่างราบรื่น สถานการณ์ในตอนนี้กำลังเดินหน้าไปในแบบที่สองแม่ลูกตระกูลหลินคาดหวังไว้!

            ในวันถัดมา อู๋ซิ่วเหลียนก็วางแผนจะเดินทางไปที่โรงเรียน เพื่อขอคำปรึกษาจากหลินจิงซูอย่างเร่งด่วนที่สุด แต่ระหว่างทางกลับเผชิญพบกับป้าผางและกลุ่มมนุษย์ป้าจอมนินทาอีกครั้ง

            พบเจอศัตรูบนทางแคบอีกแล้ว!

            “รู้ข่าวรึยัง? ทางรัฐบาลออกประกาศเวนคืนที่ดินในเขตมณฑลของเราแล้วนะ! บ้านทุกหลังที่อยู่ติดริมแม่น้ำกำลังจะถูกเวนคืน! ฉันได้ยินว่าเงินชดเชยต่อหลังนี่จำนวนมหาศาลเลยล่ะ!”

            “สวรรค์! ใครมีบ้านตรงนั้นไม่รวยตายเลยเหรอเนี่ย!? อนิจจา ทำไมตระกูลของฉันถึงไม่มีโฉนดที่ดินแถวแม่น้ำบ้างเลยนะ!”

            “….”

            “เมื่อกี้พวกแกพูดว่าอะไรนะ?!”

            ทันใดนั้นเอง อู๋ซิ่วเหลียวก็ร้องตะโกนถามเสียงหลง ขัดจังหวะการสนทนาขึ้นจนทุกคนต่างก็เงียบลง

            “อ้าวๆ ซิ่วเหลียนเองเหรอจ๊ะ? ถ้าฉันจำไม่ผิด สินสอดที่เธอได้ตอนแต่งงาน รู้สึกว่าจะเป็นโฉนดบ้านติดแม่น้ำหลังหนึ่งไม่ใช่เหรอ? แต่น่าเสียดายนะ ที่โฉนดบ้านหลังนั้นถูกขายต่อให้จิงซูน้อยไปแล้ว? บุญมีแต่กรรมบังแท้ๆ!”

            ป้าผางจ้องหน้าเธอ พร้อมระบายยิ้มอย่างขบขัน

            “อุ๊ย น่าสงสารจังเลย คนมันไม่มีโชคอ่ะเนอะ ทำอะไรก็ไม่รวย! ฮ่าฮ่าฮ่า…”