ตอนที่ 231

            116 2-2

            ตอนที่ 231

            “นังลูกไม่รักดี! ดูแกพูดออกมาแต่ละคำสิ!!”

            หลินชิงอี้ที่สู้อดทนอดกลั้นอยู่นาน สุดท้ายก็ต้องระเบิดอารมณ์ออกมาจนได้

            เพียงแค่ให้เดินทางมาขอโทษถึงที่นี่ ก็นับว่าเกินขีดจำกัดที่พวกเขาสองแม่ลูกจะรับไหวแล้ว ทว่าตอนนี้ นังเด็กเปรตยังกล้าขอให้ย่าตัวเองคุกเข่าขอขมาลูกสะใภ้อีกงั้นเหรอ!?

            ถ้าแม่ของเขาต้องทำแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ แล้วศักดิ์ศรีความเป็นคนของเธอจะยังหลงเหลืออยู่อีกเหรอ?

            ทั้งหมดทั้งมวล ผู้เฒ่าติงเลือกที่จะนั่งนิ่งๆ มองดูปฏิกิริยาของสองแม่ลูกตระกูลหลินโดยไม่เอ่ยปากค้านใดๆทั้งสิ้น

            ติงเสวี่ยเหม่ยวสะกิดแขนเรียกหลินจิงซูเบาๆ คล้ายจะส่งสัญญาณสื่อว่า ตัวเธอเองไม่ได้ต้องการให้อีกฝ่ายทำถึงขนาดนั้นเช่นกัน

            “แม่ไม่อยากให้ทำแบบนั้นใช่มั้ยคะ? ถ้างั้นย่ากับพ่อก็กลับบ้านไปเถอะค่ะ เพราะที่ผ่านมา ทุกคนในบ้านตระกูลหลินล้วนรุมข่มเหงรังแกหนูกับแม่ด้วยสารพัดวิธี ทั้งทุบตีทั้งทำร้ายจิตใจนับครั้งไม่ถ้วน กับเพียงแค่ก้มหัวขอโทษครั้งเดียวยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วแบบนี้จะให้แม่กับหนูเชื่อได้ยังไงว่าพวกคุณสำนึกผิดกันแล้วจริงๆ? กับแค่ลมปากมันจะไปมีน้ำหนักอะไร?”

            หลินจิงซูยืนประจันหน้ากับย่าอู๋ พร้อมกับสาธยายคำพูดเหล่านี้ออกมาให้คนทั้งสองฟังด้วยสีหน้าเย็นชา

             “นังเด็กอตัญญู! ตอนนี้แกจะพูดอะไรก็พูดได้! อยากให้ฉันคุกเข่าขอขมาแม่แกน่ะเหรอ? แล้วแกไม่กลัวว่าข่าวพวกนี้จะหลุดออกไปถึงหูคนนอกรึยังไง?! แกรับได้รึเปล่าล่ะ ถ้าต่อไปทุกคนจะพากันหัวเราะเยาะ และเห็นตระกูลหลินของเราเป็นตัวตลก! แล้วถ้าวันข้างหน้าสามีของแกรู้ว่า ตัวแกเองมีครอบครัวที่น่าขบขันแบบนี้เข้า เขาจะรับได้งั้นเหรอ? ส่วนแกก็จะถูกตราหน้าว่าเป็นเด็กอกตัญญู ไม่รู้จักเคารพนับถือผู้หลักผู้ใหญ่ไปจนชั่วชีวิต!”

            ในประโยคตอนท้าย ย่าอู๋หยิบยกเรื่องชื่อเสียงส่วนตัวและชีวิตคู่ในอนาคตของหลินจิงซูขึ้นมาข่มขู่

            ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนต่างก็ให้ความสำคัญกับการแต่งงานทั้งนั้น!

            ทว่าช่างน่าเสียดาย ที่คนอย่างหลินจิงซูสามารถกลัวอะไรก็ได้ เว้นเสียแต่เรื่องการแต่งงานเท่านั้น

            เพราะทั้งคำว่าชีวิตคู่ การแต่งงาน หรือแม้กระทั่งสามี ทั้งหมดนี้ล้วนไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของเธอมาก่อนเลย ดังนั้น คำข่มขู่ไร้สาระเหล่านี้ จึงใช้การอะไรกับเธอไม่ได้เลย!

            แต่ถึงอย่างนั้น ด้านติงเสวี่ยเหม่ยกลับแอบเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย กลัวว่าชื่อเสียงของลูกสาวตนอาจต้องป่นปี้ลงเพราะคำว่าอกตัญญูไม่เคารพผู้หลักผู้ใหญ่ เธอจึงรีบยกศอกสะกิดแขนลูกสาวอีกครั้งเพื่อส่งสัญญาณเตือน

            “เอาล่ะ ในเมื่อไม่อยากคุกเข่าขอขมากัน งั้นมาทางไหนก็เชิญกลับไปทางนั้น! แล้วอย่าให้เห็นว่ามาที่นี่กันอีกล่ะ!”

            หลินจิงซูไล่ตะเพิดส่งแขกพร้อมชี้นิ้วไปทางประตูบ้าน

            “ไปแล้วก็อย่าได้กลับมาอีกเชียวนะ! ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่มีวันแต่งงานใหม่กับคุณแน่นอน!” ติงเสวี่ยเหม่ยรีบพูดสมทบขึ้นทันที

            สถานการณ์แปรเปลี่ยนกลายเป็นเช่นนี้ ทำเอาหลินชิงอี้และย่าอู๋ต่างรู้สึกสับสนไปไม่เป็นอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

            แต่ภายหลังไม่นานเกินรอ ดูเหมือนย่าอู๋คล้ายจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว ทันใดนั้นเอง จู่ๆเธอก็โยนไม้เท้าในมือทิ้งไป ร่างแก่ชราสั่นเทาของเธอค่อยๆย่อตัวอยู่ในท่าคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าเย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

            !!!

            ทุกคนต่างพากันตกใจอย่างยิ่งยวด!

            จะมีก็เพียงหลินจิงซูเท่านั้นที่ดูถูกอกถูกใจเป็นที่สุด ทุกอย่างอยู่ในการคาดเดาของเธอตั้งแต่แรกแล้ว คนอย่างย่าอู๋ยอมสละทิ้งทุกอย่างเพื่อเงินได้

            นี่ล่ะคือตัวอย่างของคำว่าคนหน้าเงินอย่างแท้จริง!

            หลินชิงอี้ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ต้องมาเห็นแม่ตัวเองทำเรื่องอัปยศอดสูเช่นนี้ เขาในฐานะคนเป็นลูกก็ถึงกับรับไม่ได้! เพราะเหตุนี้ จึงค่อยๆข่มตาหลับด้วยความเจ็บปวดสุดหัวใจ

      “เสวี่ยเหม่ย แม่ขอร้องเถอะนะ ได้โปรดให้โอกาสชิงอี้อีกสักครั้งเถอะ”

                  ขณะที่พูดออกไปแบบนั้น ย่าอู๋ก็ค่อยๆใช้สองมือที่สั่นเทา พาตัวเองคลานเข่าเข้าไปหยุดอยู่ที่ปลายเท้าของติงเสวี่ยเหม่ย

                  ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับต้องรีบเหลือบมองหาหลินจิงซูดด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

                  เธอไม่รู้ว่าตนเองควรจะทำอย่างไรต่อไปจริงๆ!

                  หลินจิงซูแอบพยักหน้าให้เธอเล็กน้อยเป็นการส่งสัญญาณบอกว่า ในเมื่ออีกฝ่ายยอมคุกเข่าขอมาแบบนี้ แม่ก็แค่ยืดอกรับไว้

                  แต่ก็น่าแปลกใจ แทนที่ติงเสวี่ยเหม่ยจะรู้สึกเศร้าสลดกับสิ่งที่เกิดขึ้น ตรงกันข้าม เธอกลับสัมผัสได้ถึงกระแสความสุขเกินจะอธิบาย ที่กำลังไหลทะลักเอ่อล้นอยู่ภายในใจของตน

                  เป็นเวลากว่าสิบปีเต็มที่แม่สามีต่ำช้าคนนี้ได้กดขี่ข่มเหงและรังแกเธอสารพัด แต่แล้ววันนี้ก็มาถึงจริงๆ!

                  วันที่เธอได้รับความยุติธรรมอีกครั้ง!

                  ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกดีใจเสียยิ่งกว่าเมื่อครั้งทำธุรกิจจนได้เงินวันละพันหยวนด้วยซ้ำ!

                  ย่าอู๋ก้มศีรษะจรดติดพื้นค้างอยู่ในท่านั้นเป็นเวลานานกว่าห้านาทีเต็ม แต่กลับไม่มีวี่แววเลยว่า ติงเสวี่ยเหม่ยจะยอมให้อภัย แม้แต่จะปริปากพูดอะไรสักคำออกมาก็ยังไม่มี!

จนท้ายที่สุด เป็นหลินชิงอี้ที่อดทนอดกลั้นต่อไปไม่ไหว เขารีบวิ่งเข้าไปประคองแม่ให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เสวี่ยเหม่ย แม่ผมก็ยอมคุกเข่าขอโทษคุณแล้ว หรือยังต้องขอกลับไปคิดดูก่อนอีกงั้นเหรอ?!”

หลินชิงอี้เคลื่อนสายตาดุร้ายจ้องมองติงเสวี่ยเหม่ย ก่อนย้ายไปทางหลินจิงซูเป็นลำดับถัดมา

เขารู้ดีตั้งแต่แรกแล้วว่า เรื่องคุกเข่าขอโทษนั้นไม่ใช่ความต้องการของติงเสวี่ยเหม่ยอย่างแน่นอน และคนต้นคิดทั้งหมดก็คือเด็กสาวที่เหิมเกริมตรงหน้าเขานี่เอง!

            “พ่อคะ หนูอยากรู้จริงๆว่า อะไรที่ทำให้ย่ากับพ่อเปลี่ยนใจกะทันหันแบบนี้? ถึงขนาดยอมคุกเข่าขอขมางั้นเหรอคะ?”

            เวลานี้ ทั้งผู้เฒ่าติง ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิง ต่างก็พากันยืดคอชูตั้งเพื่อรับชมละครฉากตรงหน้าด้วยความสงสัยใคร่รู้ และหากพฤติกรรมทั้งหมดทั้งมวลของสองแม่ลูกตระกูลหลินนี้ เกิดจากแรงกระตุ้นบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังจริง ความเคารพนับถือและไว้วางใจที่เคยมีให้กัน นับว่าถึงคราวต้องพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่าแล้ว!