ตอนที่ 230 อยากขอโทษ? คุกเข่าสิ!

116 1-2

      ตอนที่ 230 อยากขอโทษ? คุกเข่าสิ!

            ย่าอู๋ใช้วาทศิลป์ที่ตนช่ำชองเริ่มหว่านล้อมละลายน้ำแข็งในใจของผู้เฒ่าติง จนท้ายที่สุดก็ปรากฏเป็นภาพฉากของคนทั้งสองที่กำลังพูดคุยกันอย่างอารมณ์ดี จังหวะนี้เอง หลินชิงอี้ยกศอกสะกิดแขนผู้เป็นแม่เบาๆ เพื่อส่งสัญญาณให้รีบเข้าประเด็นหลักที่มาในวันนี้เสียที

            ถึงแม้ย่าอู๋จะรู้สึกไม่เต็มใจมากขนาดไหนก็ตาม แต่เพื่อเงินก้อนโตตรงหน้า เธอก็สามารถทำได้ทุกอย่าง!

            เธอกัดฟันหันไปพูดกับติงเสวี่ยเหม่ยขึ้นทันที

            “เสวี่ยเหม่ย ฉันได้ยินจากชิงอี้ว่า ฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอไม่อยากแต่งงานใหม่กับเขาใช่มั้ย? เรื่องนี้เป็นความจริงรึเปล่า?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเพียงแค่นั่งนิ่งเฉยไม่เอ่ยตอบอะไรทั้งสิ้น และเฝ้าดูการแสดงของหญิงชราตรงหน้าต่อไป

            “ฉันรู้ตัวว่าผิดมากขนาดไหน สำหรับหลายๆเรื่องที่ฉันเคยทำผิดต่อเธอในอดีต ฉัน..ไม่สิ…แม่คนนี้อยากจะขอโทษได้รึเปล่า? พวกเรากลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันเหมือนเมื่อก่อนจะได้มั้ย?”

            เมื่อผู้เฒ่าติงได้ยินคำพูดที่หลุดออกจากปากเหล่านี้ เขาก็อดที่จะตกตะลึงไม่ได้

            ตั้งแต่สมัยโบร่ำโบราณมา หน้าที่หนึ่งของลูกสะใภ้ก็คือการดูแลปรนนิบัติรับใช้แม่สามี และไม่ว่าแม่สามีจะทำตัวเลวร้ายกับลูกสะใภ้มากเพียงใด ลูกสะใภ้ก็จำต้องรู้จักอดทนให้เป็น

            นี่คือกฎของหญิงที่แต่งงานออกเรือนไป

            ดังนั้น การที่แม่สามีเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอโทษขอโพยลูกสะใภ้ขึ้นมาแบบนี้ จึงนับเป็นครั้งแรกในชั่วชีวิตของผู้เฒ่าติงที่ได้เห็นภาพฉากเช่นนี้ด้วยตาตัวเอง

            “ย่าคะ? นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”

            หลินจิงซูกระพริบตาปริบๆ ตีสีหน้าเศร้าสร้อยพร้อมเอ่ยถามออกไปอย่างไร้เดียงสา ก่อนหน้าที่เธอกล้าตะโกนเรียกขานอีกฝ่ายว่า ‘นังแก่’ นั้น ก็เพราะคุณตาของเธอกำลังอาบน้ำอยู่นั่นเอง จึงย่อมไม่ได้ยินเสียงใดๆทั้งสิ้น แต่ในยามที่ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ เธอจึงจำต้องรับบทเป็น ‘หลานสาวผู้ใสซื่อ’

             ย่าอู๋ขบฟันแน่นเจียนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆด้วยความเคียดแค้น แอบก่นด่าสาปแช่งนังเด็กผีนี่อยู่ในใจนับครั้งไม่ถ้วน

            “ย่าคะ ถ้าอธิบายไม่ชัดเจนว่าเคยทำผิดอะไรไว้กับแม่ของหนูบ้าง แล้วแม่จะรู้ได้ยังไงล่ะคะ? จู่ๆก็พูดขอโทษออกมาลอยๆแบบนี้ ไม่เท่ากับว่าจงใจทำส่งๆให้มันจบๆไปหรอกเหรอคะ?”

            ใบหน้าหลินจิงซูเผยรอยยิ้มกว้าง พร้อมปั้นสีหน้าที่สุดแสนจะใสซื่อบริสุทธิ์

             

            เห็นสีหน้าที่ไร้เดียงสาของอีกฝ่าย ย่าอู๋ก็แทบอยากจะตบเข้าที่ใบหน้าเน้นๆหนักๆสักที!

            “แม่จะไม่ปล่อยให้เธอต้องทำงานบ้านหนักๆคนเดียวอีกต่อไป จะไม่..เอ่อ…ทุบตี…แล้วก็ไล่พวกเธอสองแม่ลูกออกจากบ้านอีกแล้ว…”

            สาธยายมาถึงตรงนี้ ย่าอู๋ก็ได้แต่แสร้งปั้นหน้าและเก็บอากัปกิริยาของตนเอง ทำท่าทางให้ดูน่าเห็นใจที่สุด เธอร่ำไห้ขอโทษด้วยความเศร้าโศกเสียใจอีกว่า

            “แม่รู้สึกเสียใจมากจริงๆ ที่หลงผิดทำอะไรแบบนั้นกับลูกสะใภ้ที่รักของตัวเองได้ลงคอ! ขอแค่ยอมกลับไปบ้านของเราด้วยกัน งานบ้านทั้งหมด…แม่จะช่วยเอง! แม่จะช่วยทำทุกอย่างให้เอง!”

            แม้ผู้เฒ่าติงจะมีแนวความคิดล้าหลังชนิดที่ว่า เมื่อมีแขกแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนถึงบ้าน สถานะเจ้าบ้านจะต้องต่ำลงหนึ่งส่วนก็ตามที แต่ในเวลานี้ เมื่อต้องมาได้ยินกับหูตัวเองว่า ลูกสาวสุดที่รักของตนต้องอยู่อย่างทรมานเพียงใดในบ้านตระกูลหลิน ไม่ว่าเขาจะเป็นคนขี้เกรงใจแค่ไหนก็ตาม แต่จังหวะนี้ เขาก็ได้ระเบิดอารมณ์ออกมาโดยไม่สนใจอะไรแล้วเช่นกัน

            “นี่คุณทุบตีเสวี่ยเหม่ยด้วยงั้นเหรอ?”

            ผู้เฒ่าติงร้องถามด้วยสีหน้าบูดบึ้งไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

            ทุกคนต่างหับขวับจ้องมองไปทางผู้เฒ่าติงเป็นตาเดียว แต่ละคนต่างเผยแสดงสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป

            “ลูกสะใภ้ของแม่! แม่รู้ตัวแล้วว่าได้ทำผิดมากขนาดไหน! ถ้าแค่คำขอโทษยังไม่เพียงพอ งั้นก็เอาเลย! ตบตีแม่คนนี้คืนได้เลย ทำจนกว่าลูกสะใภ้จะพอใจ! เอาเลยไม่ต้องเกรงใจ! ขอแค่เสวี่ยเหม่ยยอมยกโทษให้แม่คนนี้ แม่ก็ยินดีที่จะทำทุกอย่าง!”

            ย่าอู๋ตอบสนองฉับพลัน เธอลุกขึ้นเดินไปหาติงเสวี่ยเหม่ยอย่างรวดเร็ว ไม่ลังเลที่จะพูดวาจาเหล่านี้ออกมา

            แต่ทั้งหมดล้วนเป็นเพียงแค่การแสดง เพราะถ้ามันกล้าดีทุบตีเธอขึ้นมาจริงๆ หลังจากเรื่องราวทุกอย่างจบลง มันก็เตรียมตัวตายได้เลย!

            “เสวี่ยเหม่ยเอาเลย! เอาเลยลูก! ทุบตีแม่คนนี้ได้เลย! ช่วยปลดปล่อยแม่คนนี้จากความผิดพลาดในอดีตทีเถอะ!!”

            เห็นย่าอู๋ออกท่าออกทาง ลงทุนแสดงละครฉากใหญ่ต่อหน้าติงเสวี่ยเหม่ยถึงเพียงนี้ หลินจิงซูก็ไม่รอช้า ขอร่วมสนุกด้วยอีกคน เธอกระตุกแขนย่าอู๋ร้องเรียก และพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มว่า

            “ย่าคะ แม่ของหนูเป็นคนจิตใจดี คงไม่กล้าลงมือทุบตีย่าหรอกค่ะ แต่ถ้าเป็นหนู…น่าจะพอทำใจตีย่าลงได้บ้าง สนใจจะเปลี่ยนเป็นหนูแทนมั้ยล่ะคะ? เผื่อว่าหนูจะช่วยปลดปล่อยย่าจากความทุกข์ทรมานใจได้!”

            ย่าอู๋ตาโตด้วยความตกตะลึง เสี้ยววินาทีเดียวกันนั้น ก็บังเกิดรังสีสังหารอันหนาวเหน็บแผ่ซ่านออกมาจากทั่วร่างกายของหลินจิงซู และนั่นทำให้หญิงชราถึงกับรีบถอยหลังกรูดไม่กล้าอยู่ใกล้อีกต่อไป

            “จิงซู นี่หลานพูดอะไรออกมาน่ะ ย่าคนนี้อยากให้แม่ของเราทุบตีจริงๆนะ เผื่อว่าจะสามารถชดใช้ความผิดที่เคยก่อ…”

            หลินจิงซูใช้ประกายตาคู่คมกริบของตนทิ่มแทงใส่อีกฝ่ายจนต้องหุบปากเงียบลง เธอระบายยิ้มที่ปราศจากอันตรายใดๆอีกครั้ง พร้อมกับเสนอขึ้นว่า

            “ลืมเรื่องใช้กำลังไปดีกว่าค่ะ บ้านเราไม่นิยมทำอะไรที่สิ้นคิดแบบนั้น ความจริงก็ยังมีอีกหนึ่งวิธีนะคะ ที่จะช่วยให้แม่ของหนูหายโกรธได้ มิหนำซ้ำยังทำได้ง่ายกว่าการทุบตีหลายขุมเลยล่ะค่ะ!”

            “วิธีอะไรงั้นเหรอหลานย่า? บอกมาเถอะ ไม่ว่าอะไรย่าคนนี้ก็ยินดีทำทั้งนั้น!”

            ย่าอู๋เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น ราวกับต้องการขอโทษติงเสวี่ยเหม่ยจากใจจริง

            “ขอเพียงย่ายอมคุกเข่าขอขมาแทบเท้าแม่ของหนู บางทีแม่อาจจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างก็ได้นะคะ”

            หลินจิงซูเน้นเสียงคำว่า ‘คุกเข่า’ มากเป็นพิเศษ

            ทันทีที่คำพูดประโยคนี้หลุดออกมา ทุกคนทั้งที่อยู่ด้านในและด้านนอก ต่างก็พากันตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ!

            “เจ้าเด็กคนนี้มันเหี้ยมได้ใจจริงๆ! จุ๊จุ๊…เจ้าหนูหลินจิงซู นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันขอชื่นชมจากใจจริง! ถึงกับกล้าขอให้ย่าตัวเองคุกเข่าขอขมาแม่นี่นะ!”

            ติงเสวี่ยหยานที่แอบดูเหตุการณ์ทุกอย่างจากด้านนอกไกลๆ พบเห็นจังหวะนี้เข้าไปก็ถึงกับตบเข่าฉาดด้วยความสาแก่ใจ