ตอนที่ 247 กรรมสนองหลินเสวี่ย

124 2-2

ตอนที่ 247 กรรมสนองหลินเสวี่ย

ได้ยินเช่นนั้น หลินเสวี่ยก็ถึงคราวสิ้นท่า! แม้แต่คำพูดโต้เถียงสักประโยค ก็ยังไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้สักคำ ถูกต้องแล้ว…เธอเป็นคนเขียนโพยฉบับนั้นขึ้นมาเองจริงๆ! และลายมือทั้งหมดที่ขีดเขียนลงไปบนแผ่นกระดาษนั้น เธอก็จงใจเลียนแบบลายมือให้เหมือนกับของหลินจิงซูที่สุด! โดยคิดเพียงแค่ว่า หากทำเช่นนี้แล้ว หลินจิงซูก็จะไม่มีทางดิ้นหลุดจากความผิดที่ถูกใส่ความได้อย่างแน่นอน แต่ใครจะคิดไปถึงว่า ยังมีอีกหนึ่งวิธีในการสืบเสาะหาความจริงอย่างเช่นการพิสูจน์ลายมือ!

หากโพยฉบับนี้ได้รับการพิสูจน์ลายมือขึ้นมาจริงๆ นี่ไม่เท่ากับว่าเธอต้องจบเห่อย่างนั้นหรือ?

ไม่มีทาง! ฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด!

“อย่ามาใส่ร้ายกันหน้าด้านๆแบบนี้สิ! เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย!? แกเองที่เป็นคนโกงข้อสอบ หยุดโยนความผิดให้คนอื่นมั่วซั่วแบบนี้เลย!!”

 ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าหลินเสวี่ยจะชั่วร้ายขนาดไหน แต่เธอก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งเท่านั้น ทุกอารมณ์ความรู้สึกที่ส่งผ่านสีหน้าออกมาในเวลานี้ ล้วนบ่งบอกเรื่องราวทุกอย่างได้หมดแล้ว…

ใครได้พบเห็นต่างก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า สาวน้อยที่ชื่อหลินเสวี่ยคนนี้กำลังดูร้อนรนมากขนาดไหน?

เมื่อเสาะพบพิรุธผ่านทางใบหน้า และอากัปกิริยารวมถึงการพูดของหลินเสวี่ยแล้ว บรรดาครูผู้คุมสอบต่างเห็นพ้องไปในทิศทางเดียวกันทันที

แต่ถึงอย่างนั้น ไม่ว่าหลินเสวี่ยจะทำตัวน่าสงสัยเพียงใด ก็ไม่อาจตัดสินลอยๆได้ ทั้งเธอและหลินจิงซูจำเป็นต้องถูกเก็บลายนิ้วมือ และถูกพาตัวไปที่ห้องปกครองพร้อมกัน

การโกงข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยถือเป็นโทษร้ายแรงไม่อาจงดเว้นได้ อีกทั้งในทางคดีความยังเป็นเรื่องผิดกฎหมายชัดเจนด้วย เมื่อใดก็ตามที่ความจริงปรากฏชัด ผู้กระทำผิดจะถูกคว่ำบาตร และไม่ได้รับอนุญาตให้ทำการสอบเข้ามหาวิทยาลัยไปอีกหลายปีทีเดียว

ระหว่างรอผลลายนิ้วมืออย่างเป็นทางการ ทางโรงเรียนจำต้องคุมตัวหลินจิงซูและหลินเสวี่ยไว้ก่อน

            “ข่าวด่วน! ข่าวด่วน! โรงเรียนของเรามีคนโกงข้อสอบด้วยล่ะ!”

            “ดูนั่น! ดูนั่น! ใช่เธอคนนั้นรึเปล่า? ได้ยินว่าโกงข้อสอบแล้วถูกจับได้ แต่ยังหน้าด้านโบ้ยความผิดให้คนอื่นอีก! ผลสรุปคือถูกควบคุมตัวไว้ทั้งคู่! คนที่ถูกใส่ร้ายนี่โคตรซวยเลย!”

            “ผมรู้จักสองคนนั่นด้วย! พวกเธอชื่อหลินเสวี่ยกับหลินจิงซู ทั้งคู่เรียนอยู่ห้องใกล้ๆกับผมเองล่ะ!”

            “….”

            เฉินเฉวียนเย่ที่กำลังยืนคอยอยู่หน้าประตูโรงเรียน ได้ยินบทสนทนาเหล่านั้นของนักเรียนที่เดินผ่านไปมา จึงรีบคว้าตัวหนึ่งในนั้นแยกมาซักถามทันที

            “เดี๋ยวก่อนพ่อหนุ่ม! เมื่อครู่พูดว่าอะไรนะ? นักเรียนที่ชื่อหลินจิงซูโกงข้อสอบงั้นเหรอ?”

            เฉินเฉวียนเย่ได้แต่ยืนอึ้งด้วยความเหลือเชื่อ

            “เอ่อใช่ครับคุณน้า ดูเหมือนว่าคนที่โกงจะเป็นหลินจิงซู ตอนนี้เธอกับนักเรียนอีกคนอยู่ในห้องปกครองตรงโน้นครับ น่าจะถูกทางโรงเรียนสอบสวนยกใหญ่เลยล่ะครับ”

            นักเรียนชายคนนั้นเอ่ยอธิบายให้ฟัง

           

            ……….

           

            เนื่องจากนิติเวชในผิงเฉิงไม่ได้เจริญถึงขั้นที่มีเทคโนโลยีอย่างเครื่องตรวจสอบลายนิ้วมืออยู่

            ดังนั้น ทางกระทรวงศึกษาและเจ้าหน้าที่ตำรวจจึงลงความเห็นว่า ให้นำกระดาษโพยดังกล่าวของหลินจิงซูส่งไปยังนิติเวชในเมืองหลวงเพื่อทำการตรวจสอบโดยเร็วที่สุด พูดได้คำเดียวว่า เจ้าหน้าที่ของทั้งสองหน่วยงานต่างก็ต้องยุ่งหัวหมุนกันตลอดทั้งคืนนั้น

            ผลการตรวจสอบลายนิ้วมือถูกส่งตรงมาจากเมืองหลวงทันทีในเช้าวันถัดมา

            เมื่อความจริงทุกอย่างกระจ่างชัดเจน เหตุการณ์ความวุ่นวายทั้งหมดจึงได้รับข้อสรุป ทางโรงเรียนถึงได้ยอมปล่อยตัวหลินจิงซูออกมาในท้ายที่สุด

            หลินจิงซูเดินแบกร่างไร้วิญญาณของตนออกมา และขณะกำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูโรงเรียน ภาพแรกที่เธอพบเห็นก็คือ เฉินเฉวียนเย่และติงเสวี่ยเหม่ยกำลังยืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียน

            “ซูซู นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่? ทุกคนในโรงเรียนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ลูกโกงข้อสอบ! ทำไมลูกถึงได้คิดสั้นแบบนี้ห๊ะ?!”

            ย้อนกลับไปในคืนก่อนหน้า เฉินเฉวียนเย่ต่อสายตาตรงไปที่หมู่บ้านติงเจี่ย เพื่อแจ้งข่าวกับติงเสวี่ยเหม่ยว่า ลูกสาวของเธอถูกทางโรงเรียนกักตัวไว้ไม่ให้กลับบ้าน เพราะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการโกงข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่ขอให้เธอไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้ เพราะมีเขาคอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่หน้าประตูโรงเรียนตลอดทั้งคืน จนกระทั่งเช้าตรู่ของวันนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยจึงรีบเร่งตามมาสมทบอีกคน

            “เดี๋ยวก่อนค่ะ แม่ต้องใจเย็นๆก่อนนะคะ! หนูไม่ได้โกงข้อสอบอะไรทั้งนั้น! ทั้งหมดเป็นเพราะหนูถูกหลินเสวี่ยใส่ร้าย โชคยังดีที่มีหลักฐานจากลายนิ้วมือพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของหนูได้ หนูก็เลยถูกปล่อยตัวออกมาก่อน แต่ถ้าไม่มีหลักฐานเหล่านี้ หนูคงถูกตัดสิทธิ์จากการสอบครั้งนี้อย่างแน่นอน!”

            พูดถึงเรื่องนี้ทีไร เธอก็อดที่จะโมโหขึ้นมาไม่ได้จริงๆ หลินจิงซูอธิบายให้แม่ฟังอย่างกล้ำกลืนฝืนทน

            ภายหลังได้ฟังคำบอกเล่าทั้งหมด ติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ต่างก็รู้สึกโล่งใจคลายกังวลเป็นอย่างมาก

            แต่ถึงอย่างนั้น คนที่ต้องเผชิญกับปัญหาเข้าเต็มๆก็คือหลินเสวี่ย ผลจากการตรวจสอบลายนิ้วมือได้ระบุชัดเจนว่า เว้นเสียแต่ลายนิ้วมือของครูผู้คุมสอบกับหลินจิงซูเล็กน้อยที่ขอบกระดาษแล้ว ที่เหลือส่วนใหญ่ก็เป็นลายนิ้วมือของหลินเสวี่ยทั้งหมด

            เรื่องมาถึงขนาดนี้คงไม่ต้องบอกว่าใครเป็นฝ่ายผิดหรือถูกแล้ว หลักฐานชิ้นนี้ไม่เพียงมีน้ำหนักมากพอที่จะปลดปล่อยหลินจิงซูจากทุกข้อกล่าวหา แต่ยังเป็นเครื่องมือสำคัญในการใช้มัดตัวคนที่ใส่ร้ายเธออีกด้วย! และไม่ว่าหลินเสวี่ยจะแอบใช้โพยนี้เพื่อโกงข้อสอบด้วยหรือไม่ มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรอีกต่อไป เพราะโทษที่เธอจะต้องได้รับคือโทษสถานหนักอย่างไม่ต้องสงสัย

            ช่วงท้ายของการสอบสวน ทางกระทรวงศึกษาได้มีคำตัดสินลงมาดังนี้ ผลคะแนนการสอบเข้ามหาวิทยาลัยทั้งหมดของหลินเสวี่ยในครั้งนี้จะถือเป็นโมฆะทันที และเธอจะไม่ได้รับอนุญาตให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกเป็นเวลาสามปีนับจากวันนี้เป็นต้นไป

            แน่นอน หลินจิงซูรู้สึกมีความสุขอย่างมากหลังจากที่ได้ทราบผลการตัดสิน

            เหตุการณ์นี้สอนให้เธอรู้ว่า อย่าประเมินความชั่วช้าของหลินเสวี่ยต่ำจนเกินไป แต่ใครจะไปนึกเล่าว่า อีกฝ่ายจะสิ้นคิดได้ถึงเพียงนี้ ถึงขั้นงัดเอาแผนการสกปรกแบบนี้มาเล่นงานเธอเชียวเหรอ?

            จุดจบหลังจากนี้ของหลินเสวี่ยจะเลวร้ายเพียงใดนั้น แม้แต่หลินจิงซูเองก็ยังไม่อาจคาดเดาได้ด้วยซ้ำไป

            จากการกระทำทั้งหมดที่ผ่านมาของเด็กสาวคนนี้ คงนิยามได้เพียงสั้นๆว่า กรรมตามสนอง

            คนที่ผลักดันให้ชีวิตของเธอลงสู่จุดตกต่ำเช่นนี้กลับไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นตัวของเธอเอง!

            กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารลอยคลุ้งมาจากในครัว เตะกระตุ้นต่อมอยากอาหารของหลินจิงซูเข้าเต็มเปา!

            “ได้เวลาทานข้าวแล้วจ้า!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยร้องตะโกนส่งสัญญาณถึงอาหารมื้ออร่อย

            บนโต๊ะปรากฏอาหารจานโปรดของหลินจิงซูวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็นซุปเนื้อตุ๋น เนื้อย่างผัดซอสxo เป็นต้น นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป หลินจิงซูจะไม่ต้องคอยกังวลเกี่ยวกับเรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกต่อไปแล้ว!

            หากตัดเรื่องนี้ออกไป ภาระใหญ่หลวงก็เสมือนถูกยกออกจากบ่าทั้งสองข้างของเธอแล้ว ในที่สุด หลินจิงซูก็มีเวลาว่างให้กับการครุ่นคิดวางแผนฉกฉวยโฉนดบ้านกลับคืนมาเสียที รวมไปถึงเรื่องการเปิดร้านชานมไข่มุกในตัวเมืองอีกด้วย!

            ในช่วงบ่าย เสียงแตรรถก็ดังขึ้นหน้าหมู่บ้านติงเจี่ย     

            เนื่องด้วยหลินจิงซูเป็นคนหูดี ฟังปราดเดียวก็รู้ว่า เสียงแตรที่ดังขึ้นนี้จะต้องเป็นเฉินเฉวียนเย่แวะเวียนมาที่นี่อย่างแน่นอน