ตอนที่ 248 ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกัน

125 1-2

      ตอนที่ 248 ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกัน

            ระยะหลังๆ เฉินเฉวียนเย่มักจะแวะเวียนมาที่หมู่บ้านติงเจี่ยถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนเสมือนว่าหมู่บ้านติงเจี่ยแห่งนี้ได้กลายเป็นบ้านหลังที่สองของเขาไปแล้ว

            เฉินเฉวียนเย่ดูอารมณ์ดีทุกครั้งที่ย่างเท้าเข้าบ้านผู้เฒ่าติง และมักจะสรรหาเรื่องตลกครื้นเครงมาพูดคุยกับติงเสวี่ยเหม่ยเพื่อสร้างเสียงหัวเราะให้เธออยู่เสมอ

ขนาดลูกสาวแท้ๆ ยังทำให้เธอหัวเราะขบขันได้ไม่มากถึงเพียงนี้ด้วยซ้ำไป!

เห็นท่าทางสนิทสนมระหว่างคนทั้งสองแล้ว หลินจิงซูก็อดที่จะกลอกตามองค้อนไม่ได้ แอบพูดเย้าแหย่ติดตลกว่า

“ดูท่าพ่อเฉินจะดูถูกอกถูกใจแม่ของหนูไม่น้อยเลยนะคะ…”

เฉินเฉวียนเย่และติงเสวี่ยเหม่ยต่างก็สะดุ้งเฮือกเล็กน้อยทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ถูกอกถูกใจ’ แต่ในเมื่อเห็นว่าหลินจิงซูจงใจเปิดทางให้ขนาดนี้แล้ว ฝ่ายชายจึงรีบตอบรับทันควัน อีกทั้งยังแอบหยอดทิ้งท้ายไว้ว่า

“สาวน้อย ถ้าเธอชอบใจ จะให้ย้ายมาอยู่ด้วยกันเลยฉันก็ไม่ขัดข้องนะ”

ทว่ากลับไม่คาดคิด จู่ๆหลินจิงซูก็ยักไหล่อย่างไม่ถือสา พร้อมตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆว่า

“ถ้าชอบแม่หนูเข้าจริงๆ นี่ไม่เท่ากับว่าพ่อเฉินแอบมีใจให้กับน้องสาวตัวเองหรอกเหรอค่ะ? อย่าลืมสิว่า ตอนนี้พ่อเฉินมีศักดิ์เป็นพ่อทูนหัวของหนูนะคะ แต่ก็อย่างว่าล่ะ ทั้งสองคนไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆกันซะหน่อย ไม่เห็นจะต้องกังวลเรื่องถูกผิดอะไรเลย”

“….”

“….”

ความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเฉวียนเย่และติงเสวี่ยเหม่ยกลับมีกำแพงกระดาษชั้นบางขวางกั้นอยู่ หากเป็นคนในยุคปัจจุบัน เรื่องนี้ก็คงไม่ได้มีนัยยะสำคัญอะไร แต่สำหรับผู้คนในยุคสมัยนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับติงเสวี่ยเหม่ย ที่ได้อิทธิพลความหัวโบราณมาจากพ่อตัวเองเต็มๆ โดยธรรมชาติแล้วย่อมไม่กล้าทะลวงกำแพงกระดาษที่ว่านี้แน่

ส่วนเฉินเฉวียนเย่ก็อีกคน แม้ข้างนอกเขาจะเป็นถึงเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ ที่ใครๆบนท้องถนนต่างก็ต้องยำเกรง แต่หากพูดถึงเรื่องความรักขึ้นมาเมื่อไหร่ เขาก็เป็นเพียงผู้ชายขี้อายที่ไม่กล้าแสดงออกคนหนี่งเท่านั้น บางทีก็เคอะเขินตัวบิดเสียยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก!

ทางด้านหลินจิงซูเองก็เช่นกัน พูดได้ว่าเธอเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าสองคนนั้นเท่าไหร่นัก ในชาติก่อนหน้า เธอเองก็ไม่เคยมีความรัก หรือมีคนที่แอบชอบเลยด้วยซ้ำ หากเป็นเรื่องทำนองนี้ เธอก็นับว่าไม่ทันคนเช่นกัน

เฉินเฉวียนเย่แอบคิดกับตัวเองในใจ การที่สาวน้อยตรงหน้าเอ่ยคำพูดเหล่านี้ออกมา ทั้งหมดเกิดจากความใสซื่อไม่เข้าใจอะไรจริงๆของเธอ หรือเพียงแค่แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจเท่านั้น เพราะจู่ๆ เธอก็พูดขึ้นมาเสมือนให้ความหวัง แต่แล้วก็ทำลายทุกอย่างลงทันทีในประโยคถัดมา? หรือเป็นไปได้ไหมว่า…เธอไม่ชอบเขา? เขายังไม่ดีพอสำหรับคุณติงเสวี่ยเหม่ยรึเปล่านะ?

            ….

            วันถัดมา

            หลังจากที่เสียงแตรรถดังขึ้นราวสองสามครั้ง หลินจิงซูก็เดินออกไปต้อนรับเฉินเฉวียนเย่วที่หน้าประตูบ้านเหมือนเช่นปกติทุกวัน

            แต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปใกล้มากขึ้น หลินจิงซูก็ถึงกับตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจไปชั่วขณะ เพราะนอกจากเฉินเฉวียนเย่แล้ว ประตูหน้าด้านข้างคนขับยังมีคนผู้หนึ่งกำลังก้าวลงมาเช่นกัน และเขาก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจู้หยานนั่นเอง!

            จู้หยานกลับผิงเฉิงเพื่อมาหาเธอจริงๆ!

            เธอแอบขยี้ตาเล็กน้อยอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น เดิมที่เธอคาดการไว้ว่า หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นที่จู้หยานถูกแทง ครอบครัวของเขาคงจะไม่ยอมให้เขากลับมาที่นี่อีกอย่างเด็ดขาด และเธอก็เตรียมใจไว้นานแล้วว่า นับจากนี้ต่อไป เธอคงจะไม่ได้พบเจอกับเขาอีกอย่างแน่นอน

            “จู้หยาน นายกลับมาจริงๆเหรอนี่? แล้วครอบครัวนายที่เมืองหลวงล่ะ พวกเขายอมให้นายกลับมางั้นเหรอ?”

            หลินจิงซูตบเท้าก้าวขึ้นหน้า ปั้นสีหน้าฉงนสงสัยขณะเอ่ยถาม

            “ก็เพราะพวกเขาไม่ยินยอมน่ะสิ ผมก็เลยต้องแอบมาที่นี่”

            จู้หยานสวมใส่เสื้อยืดสีขาวและกางเกงขายาวสีดำ ผิวพรรณของเขาขาวเปล่งปลั่งสะอาดสะอ้าน ผมเผ้าดูเหมือนจะยาวขึ้นกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย ขณะที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเวลานี้ ราศีของเขาก็เปล่งประกายเจิดจรัสอย่างมาก ดูประหนึ่งคุณชายผู้มาจากตระกูลสูงส่งอย่างแท้จริง

            ดูไม่เข้ากับบ้านนอกคอกนาแห่งนี้จริงๆ

            ได้ฟังคำตอบเช่นนั้นของเขา หลินจิงซูก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องอุทานออกไปอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            “อา…นายนี่มันบ้าดีเดือดไม่ใช่เล่นเลย!”

            เธอผายมือต้อนรับการมาถึงของคนทั้งคู่ พร้อมกับเชื้อเชิญพวกเขาเข้าบ้าน จากนั้น จึงได้หั่นแตงโมเย็นเจี๊ยบลูกใหญ่ให้ทานแก้กระหายด้วย

            “นี่สาวน้อย จะเริ่มแผนธุรกิจชานมเมื่อไหร่ล่ะ?”

            เฉินเฉวียนเย่กัดแตงโมรสหวานฉ่ำคำโต แล้วจึงเอ่ยถามออกไป

            หลายวันที่ผ่านมา หลินจิงซูเองก็กำลังร่างแผนงานโครงสร้างธุรกิจชานมไข่มุกอยู่พอดี เธอค่อนข้างจริงจังกับเรื่องนี้มาก

            ความจริงแล้ว ร้านชานมไข่มุกควรได้ฤกษ์เปิดตัวไปตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อนแล้ว แต่เพราะเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วย ไหนจะยังมีเรื่องของชายหัวโล้นอีก ทำให้แผนเดิมที่เคยวางไว้ต้องเลื่อนออกไป ทุกอย่างจึงล่าช้าตามไปด้วยหมด

            “พรุ่งนี้หนูว่าจะเข้าตัวเมืองเพื่อมองหาทำเลที่ตั้งร้านก่อนค่ะ เรื่องสถานที่เป็นหนึ่งในหัวใจสำคัญของการทำธุรกิจ ก็เลยต้องรอบคอบหน่อยค่ะ”

            สีหน้าท่าทางของหลินจิงซูเปลี่ยนเป็นขึงขังจริงจัง

            ทั้งเฉินเฉวียนเย่และจู้หยานต่างเห็นพ้องต้องกัน ทั้งคู่พยักหน้าเห็นด้วยในทันที เวลานี้ รถยนต์ส่วนตัวก็มี การเดินทางเข้าตัวเมืองจึงใช้เวลาเพียงแค่ชั่วโมงเศษเท่านั้น

            พูดเรื่องธุรกิจขึ้นมาแบบนี้ ทั้งสามคนต่างเลือดร้อนอยู่ไม่ติดบ้านขึ้นมาทันที ต่างฝ่ายต่างชักชวนกันให้ออกไปดูทำเลยในวันนี้เลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเฉินเฉวียนเย่ ที่ยังเสนอว่าให้หลินจิงซูชวนติงเสวี่ยเหม่ยออกไปดูพร้อมกันด้วย

            แม้จะปุบปับกะทันหันไปเสียหน่อย แต่ทั้งสี่คนก็กำลังนั่งรถมุ่งหน้าสู่ตัวเมือง

            ระหว่างทาง ติงเสวี่ยเหม่ยได้พูดเปรยขึ้นมาลอยๆ ถึงวันเกิดครบรอบ 18 ปีของหลินจิงซูที่กำลังใกล้จะมาถึงในอีกสองวันข้างหน้า ในฐานะคนเป็นแม่ เธอจึงต้องการแวะร้านขายเสื้อผ้า เพื่อหาซื้อชุดสวยๆให้ลูกสาวตนเองได้ใส่

            เมื่อทั้งสามคนได้ยินและไม่เว้นแม้แต่เจ้าของวันเกิดอย่างหลินจิงซูเอง ต่างก็นิ่งไปด้วยความตะลึงงัน

            หลินจิงซูลืมไปเสียสนิทว่า ตนเองใกล้จะบรรลุนิติภาวะในอีกสองวันข้างหน้าแล้ว เนื่องจากในชาติก่อนหน้า แม่ของเธอได้จากโลกนี้ไปเสียก่อน จึงไม่มีใครจดจำวันเกิดครบรอบ 18 ปีของเธอได้เลยแม้แต่คนเดียว กระทั่งวันเกิดในทุกๆปี แม้แต่เจ้าตัวเองอย่างเธอ ก็ยังลืมไปแล้วเสียด้วยซ้ำ

            ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่เมื่อได้ยินติงเสวี่ยเหม่ยแม่ของเธอที่ควรจะต้องตายไปแล้วในช่วงเวลานี้ เอ่ยเรื่องวันเกิดของเธอขึ้นมา จู่ๆหลินจิงซูก็พลันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

            “ซูซู นี่ลูกร้องไห้ทำไมจ๊ะ? แม่…แม่พูดอะไรผิดรึเปล่า? เอ…แต่แม่ว่าแม่ไม่ได้จำวันผิดนะ!”

            เห็นลูกสาวตัวเองจู่ๆก็ร้องไห้ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยก็แอบตื่นตระหนกตกใจไม่น้อย หรือเธอจะจำวันผิดจนเป็นเหตุให้หลินจิงซูเสียอกใจน้ำหูน้ำตาไหลแบบนี้กันนะ?

            แต่ใจหนึ่งก็เชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า อีกสองวันจะเป็นวันครบรอบวันเกิดสิบแปดปีของลูกสาวไม่ผิดแน่!