ตอนที่ 256 การทรยศในหมู่โจร

129 1-2

                  ตอนที่ 256 การทรยศในหมู่โจร

                 

                  มุมปากของหลินจิงซูกระตุกยิ้มด้วยความขบขัน หยุดพูดหยุดตอบโต้ใดๆทั้งสิ้น เธอกรอกตามองหน้าหลินชิงอี้อย่างมีเลศนัยอยู่สองสามรอบ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปพร้อมกับติงเสวี่ยเหม่ยท่ามกลางความเงียบงัน

                  “หลินจิงซู แกหยุดเดี๋ยวนี้! ฉันจะฆ่าแก…”

                  หลินเสวี่ยไม่ต่างจากคนบ้าเสียสติ ร้องตะโกนด่าสาปส่งอีกฝ่ายไล่หลังด้วยความเคียดแค้นสุดหัวใจ พยายามดิ้นรนให้พ้นจากพันธนาการของหลินชิงอี้ หวังเข้าเปิดฉากโจมตีใส่หลินจิงซู

                  แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ หลินชิงอี้กลับยิ่งล็อกตัวสาวน้อยไว้แน่นหนากว่าเดิม ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือแต่อย่างใด

                  ระหว่างทางกลับสู่หมู่บ้านติงเจี่ย ติงเสวี่ยเหม่ยขมวดคิ้วฉับพลัน พร้อมเอ่ยถามอย่างเป็นกังวลว่า

                  “โฉนดบ้านหลังนั้นอยู่ในกำมือคนพวกนั้นไม่ผิดแน่ แต่เราจะเอากลับคืนมาได้ยังไงล่ะ?”

                  หลังจากที่หลินจิงซูค่อนข้างมั่นใจแล้วว่า โฉนดบ้านติดริมแม่น้ำหลังนั้นได้ถูกหลินชิงอี้ขโมยไปจริงๆ เธอจึงได้เล่าความจริงข้อนี้ให้ติงเสวี่ยเหม่ยฟัง

                  ทว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา หลินจิงซูแทบไม่ได้แตะต้องเรื่องนี้เลย ประการแรก เป็นเพราะก่อนหน้านี้เธอติดพันอยู่กับเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย อีกทั้งเรื่องธุระจุกจิกที่ประดังเข้ามาไม่ขาดสาย

                  และประการที่สอง เธอตระหนักดีว่า ต่อให้บุกไปถึงหน้าประตูบ้าน ก็คงไม่สามารถทวงโฉนดแผ่นนั้นกลับคืนมาได้อย่างแน่นอน

                  ตราบใดที่หลินชิงอี้และย่าอู๋ยังคงยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่ได้เป็นคนขโมยไป ต่อให้หลินจิงซูจะงัดเอากลยุทธ์ใดมาใช้ ก็คงจะเปล่าประโยชน์ทั้งสิ้น เพราะถึงอย่างไร เธอก็ไม่มีหลักฐานที่จะใช้พิสูจน์ว่า โฉนดบ้านหลังนั้นอยู่ในกำมือของพวกเขาจริงๆ

                  ดังนั้น สิ่งเดียวที่ทำได้คือ รอคอย

                  รอจนกว่าคนพวกนั้นจะยอมคายโฉนดบ้านหลังนั้นออกมาเอง!

                  ตกบ่าย หลินจิงซูได้สลัดความกังวลใจทั้งหมดทิ้งไป แล้วเดินทางกลับสู่หมู่บ้านติงเจี่ยพร้อมกับผู้เป็นแม่ เพื่อเยี่ยมเยือนผู้เฒ่าติง อีกทั้งเข้าพบกำนันประจำเขตซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกของหมู่บ้านแห่งนี้เช่นกัน

                 

                  ……

                  “พวกสารเลว! นี่กล้าโกหกฉันอีกแล้วงั้นเหรอ?! ไหนล่ะที่บอกว่าจะแบ่งเงินค่าเวนคืนครึ่งหนึ่งให้ตามสัญญา!? ทำไมฉันไปถามผู้ใหญ่บ้านเรื่องนี้ เขากลับไม่รู้เรื่องที่เราทำข้อตกลงกันไว้เลย?!”

                  ทั้งที่อู๋ซิ่วเหลียนกินอยู่อาศัยภายในบ้านตระกูลหลินมานานนับสิบปี แต่ไม่ทราบเพราะเหตุใด เมื่อได้กลับมายืนที่นี่ในวันนี้ เธอกลับรู้สึกแปลกแยกราวกับอยู่กันคนละโลก

                  วันนี้อู๋ซิ่วเหลียนพาหลินเสวี่ยกลับมาที่บ้านตระกูลหลิน ก็เพราะได้ยินข่าวลือจากละแวกใกล้เคียงว่า แผนการเวนคืนที่ดินได้เริ่มดำเนินการแล้ว

                  เธอมาที่นี่อีกครั้งเพื่อทวงสัญญาโดยเฉพาะ!

                  ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ เพื่อที่จะเกลี้ยกล่อมให้อู๋ซิ่วเหลียนยอมปล่อยมือจากบ้านตระกูลหลินไปแต่งงานใหม่  ทั้งย่าอู๋และหลินชิงอี้ต่างยอมถอยกันคนละก้าว พร้อมเข้าเจรจายื่นข้อเสนอว่าจะแบ่งเงินค่าเวนคืนให้แก่เธอครึ่งหนึ่ง

                  แต่เมื่อวันนี้มาถึง ในวันที่อู๋ซิ่วเหลียนหมดประโยชน์อย่างสิ้นเชิงแล้ว คิดหรือว่าหลินชิงอี้และย่าอู๋จะยอมสละเงินจำนวนมหาศาลถึงเพียงนั้นให้กับเธอจริงๆ?

                  “แกก็ออกเรือนไปแต่งงานใหม่กับผู้ชายคนอื่นแล้วไม่ใช่รึไง? ยังจะมีหน้ากลับมาขอแบ่งทรัพย์สินตระกูลหลินของเราอีกเหรอ? นังคนอกตัญญูไร้ยางอาย!!”

                  ย่าอู๋เคาะไม้เท้ากระแทกพื้นเสียงดังตึงตัง ปรายหางตามองด้วยความดูถูกเหยียดหยัน

                  “อีแก่…”

                  ใบหน้าของอู๋ซิ่วเหลียนผันเปลี่ยนเป็นมืดทมิฬยิ่งกว่าเดิม เธอเองควรจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า เดรัจฉานสองตัวนี้มันไว้ใจไม่ได้!

                  “ตอนแรกก็หลอกให้ฉันยอมแต่งงานใหม่ พอมาตอนนี้ยังจะกล้าตระบัดสัตย์หักหลังกันอีก!! พวกแกสองคนไม่กลัวสวรรค์ลงโทษกันบ้างเลยรึไง!!”

                  อู๋ซิ่วเหลียนกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้นสุดหัวใจ เหตุผลที่ทำให้เธอตัดสินใจยอมแต่งงานใหม่กับเสี่ยฉางนั้น นอกจากเรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของหลินเสวี่ยแล้ว อีกข้อก็คือความหวังเล็กๆที่จะได้เงินก้อนจากค่าเวนคืนนี้นั่นเอง

                  ในเวลานั้นเธอคิดแค่ว่า ขอเพียงอดทนต่ออีกสักหน่อย รอจนกว่าหลินเสวี่ยจะสอบติดมหาวิทยาลัยที่ไหนสักแห่งได้ เธอก็จะหอบเงินก้อนนี้หนีไปตั้งรกรากใหม่กับลูกสาวที่นั่น

                  แต่ทว่าความเป็นจริงในปัจจุบัน ทุกอย่างกลับพังทลายยับเยินอย่างไม่เป็นท่า

                  หลินเสวี่ยไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกต่อไป ส่วนเงินค่าเวนคืนที่เคยสัญญากันไว้ดิบดี สุดท้ายก็ถูกหลอก หากรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก แล้ว…อู๋ซิ่วเหลียนจะยอมแต่งงานใหม่ไปเพื่ออะไร? จะยอมถูกไอ้วิปลาสนั่นทรมานตลอดเช้าเย็นไปเพื่ออะไรกัน? ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอสู้อุตส่าห์ยอมทนไปทั้งหมด ไม่ใช่ว่าต้องสูญเปล่าแล้วหรือ?!

                  “พูดจาไร้สาระอะไรของแก! ฉันไปหลอกให้แกแต่งงานใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ก็เห็นอยู่ว่า แกน่ะโลภมากเอง อยากจะได้ผู้อำนวยการฉางเป็นผัวจนตัวสั่น! มีใครที่ไหนบีบบังคับจับแกเซ็นใบทะเบียนสมรสรึไง? แล้วสวรรค์มีสิทธิ์อะไรมาลงโทษพวกเรา?”

                  ทุกพยางค์คำพูดที่หลุดออกจากปากย่าอู๋ ล้วนเต็มไปด้วยความรู้สึกสมเพชเหยียดหยัน

                  หลินเสวี่ยแทบล้มทั้งยืนทันทีที่รู้ว่าแม่ของตนถูกหลอกใช้

                  เดิมที เธอเฝ้าปลอบใจตัวเองว่า ถึงแม้จะต้องสูญเสียโอกาสเข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัย แต่อย่างน้อยที่สุด เธอกับแม่ก็ยังมีเงินสักก้อนติดตัว สำหรับใช้เริ่มต้นทำการค้าเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพต่อไปได้ในอนาคต แต่ทว่าท้ายที่สุด เธอก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่า คนที่ทรยศหักหลังกันกลับเป็นย่าแท้ๆของเธอ!

                  “คะ-คุณย่าคะ! แต่…แต่ว่าเดิมทีบ้านหลังนั้นเป็นสินสอดของแม่หนูไม่ใช่เหรอคะ? อีกอย่าง ตอนนี้ตัวหนูเองก็ไม่สามารถเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยได้แล้ว มิหนำซ้ำทั้งเนื้อทั้งตัวยังไม่มีเงินแม้แต่หยวนเดียวด้วย! แล้วจะให้หนูใช้ชีวิตยังไงในภายภาคหน้าล่ะคะ?”

                  หลินเสวี่ยคุกเข่ากราบเท้าย่าอู๋ทั้งน้ำตา ร้องห่มร้องไห้เสียงสั่นพูดแทบไม่เป็นภาษา

                  “ฮือออ…ได้โปรดเถอะค่ะคุณย่า!! ฮือออ…เห็นแก่คุณพ่อของหนูที่ตายไปด้วยเถอะนะคะ! พ่อเองก็เป็นลูกชายคนหนึ่งของคุณย่าไม่ใช่เหรอคะ? ช่วยเห็นใจแบ่งเงินให้เราสักก้อนเถอะนะคะ หนูไม่อยากต้องไปนอนข้างถนน…ฮือออ…ฮือออ…”

                  หลินเสวี่ยยังคงตีบทแตก แสดงได้ดีเยี่ยมไร้ที่ติเสมอมา ไม่ว่าต้องการสิ่งใด ขอเพียงเธอบีบน้ำตาออดอ้อนสักประโยคสองประโยค ต่อให้เป็นย่าอู๋หรือหลินชิงอี้ ก็ล้วนแล้วแต่ต้องใจอ่อนกันทั้งนั้น

                  เว้นเสียแต่ในตอนนี้…

                  ย่าอู๋ยังคงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ปราศจากทีท่าเห็นใจใดๆ ไม่ว่าหลินเสวี่ยจะร้องไห้ขอความเมตตาหนักหนาสักเพียงใด เธอกลับไม่แยแสสนใจแม้แต่น้อย

                  “อีแก่ชาติชั่ว! ถ้าแกไม่ยอมคายเงินนั่นออกมา ฉันจะแฉวีรกรรมชั่วๆของลูกชายแกให้ที่ทำงานรู้จนหมดเปลือกเลย! ถึงตอนนั้นก็อย่าหาว่าฉันเลือดเย็นก็แล้วกัน!”            

                  ความเคียดแค้นพยาบาทอัดแน่นอยู่กลางทรวงอกของอู๋ซิ่วเหลียนจนแทบล้นทะลัก หนึ่งชั่วความคิดแผนการนี้ก็ผุดขึ้นมาพอดี ในเมื่ออีแก่สันดานชั่วนี้ไม่ยอมทำตามสัญญา เธอเองก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าใครอีกต่อไปเช่นกัน!

                   “โอ้? งั้นเหรอ? อยากจะทำอยากจะแฉอะไรกับใครที่ไหนก็เชิญ ฉันไม่สนใจหรอก”

                  เผชิญกับคำข่มขู่ของอู๋ซิ่วเหลียนเวลานี้ ปฏิกิริยาตอบสนองเดียวที่ย่าอู๋เผยปรากฏผ่านใบหน้าก็คือความเฉยเมย

                  สองแม่ลูกตระกูลหลินในวันนี้แตกต่างจากในอดีตอย่างสิ้นเชิง แล้วน้ำหน้าอย่างอู๋ซิ่วเหลียนจะมีปัญญาสร้างปัญหาอะไรได้อีก?

                  หลินชิงอี้ผ่านพ้นช่วงเลื่อนตำแหน่งงานมาตั้งนานแล้ว มิหนำซ้ำตอนนี้ที่ทำงานของเขาเขาก็ไม่ใช่ที่นี่ด้วย แต่เป็นอีกสาขาที่อยู่คนละมณฑลกัน ต่อให้อู๋ซิ่วเหลียนจะบุกไปที่โรงงานเพื่อแฉพฤติกรรมของเขา หลินชิงอี้ก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวอีกต่อไป

                  ในทางกลับกัน ใครกันแน่ที่จะสร้างปัญหาให้ใคร?

                  หากอู๋ซิ่วเหลียนกล้าแฉวีรกรรมทั้งหมดให้โลกรู้จริงๆ นั่นเท่ากับเป็นการเปิดเผยความจริงต่อเสี่ยฉางด้วยเช่นกันว่า ภรรยาของเขาได้เคยแอบไปมีมีสัมพันธ์สวาทกับพี่เขยตัวเองเมื่อครั้งที่ยังเป็นแม่ม่าย!

                  เชื่อเถอะว่า ผู้หญิงคนนี้มีดีแค่ปาก แต่ไม่มีความกล้าพอ!