ตอนที่ 255 หลินเสวี่ยยังไม่ตาย?

128 2-2

            ตอนที่ 255 หลินเสวี่ยยังไม่ตาย?

            แม้หลินจิงซูจะรู้ตัวดีว่า ในการสอบครั้งนี้ตนเองทำได้ดีเพียงใด แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังดีไม่พอสำหรับเกณฑ์การคัดเลือกของมหาวิทยาลัยชั้นนำในเมืองหลวง

            นอกจากนี้แล้ว นับระยะเวลาตั้งแต่ที่เธอกลับชาติมาเกิดใหม่ ไปจนถึงช่วงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ระยะเวลาทั้งหมดก็เพิ่งจะผ่านไปเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น

            เพิ่งเกิดใหม่ได้แค่ปีเดียว ก็คิดจะเข้าเมืองหลวงแล้วจริงๆน่ะหรือ?

ตัวเธอพร้อมถึงขั้นนั้นแล้วจริงหรือ?

            ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ใช่ว่าเธอจะไม่รู้จักสำเหนียกตัวเอง

            การมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงนั้น ยังเร็วเกินไปสำหรับตัวเธอในตอนนี้

            ย้อนกลับไปเล็กน้อย ก่อนจะแยกย้ายกับจู้หยาน เธอได้ทิ้งท้ายบอกอีกฝ่ายไปว่า จะกรอกชื่อมหาวิทยาลัยปักกิ่งลงในใบสมัคร ซึ่งโดยธรรมชาติแล้ว เขาเองก็ควรจะต้องกรอกชื่อมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธออย่างแน่นอน

            จะปล่อยให้เด็กอัจฉริยะอย่างจู้หยานพลาดพลั้ง เลือกเรียนในมหาวิทยาลัยชนบทแบบนี้ได้อย่างไร หลินจิงซูทำใจยอมรับไม่ไหวจริงๆ

            วินาทีเดียวกันนั้น หลินจิงซูก็แอบลังเลสงสัยไม่ได้ และหวังว่าจู้หยานจะเชื่อคำพูดประโยคนั้นของเธอ และเลือกเรียนต่อในมหาวิทยาลัยปักกิ่งอย่างที่เขาสมควรได้รับจริงๆ?

            แต่ถึงอย่างนั้น เธอเองก็ไม่เข้าใจจริงๆว่า เหตุใดจู้หยานจึงต้องการเลือกเรียนในมหาวิทยาลัยชนบทแบบนี้ด้วย? เพียงแค่ต้องการติดตามเธอเท่านั้นจริงๆหรือ?

            หรืออาจเพราะร้านชานมไข่มุกในตัวเมืองนั่นรึเปล่า?

            แต่ก็ไม่น่าจะใช่ คุณชายผู้ร่ำรวยอย่างจู้หยาน จะมาสนใจธุรกิจเล็กๆแบบนั้นมากกว่าอนาคตของตัวเองได้อย่างไรกัน?

            หลินจิงซูยืนถือกล่องของขวัญราคาแพงที่จู้หยานซื้อให้ตนเองไว้ในมือ จ้องมองครั้งแล้วครั้งเล่า และอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ การได้คบเพื่อนที่มีฐานะร่ำรวยอย่างจู้หยาน นับเป็นเรื่องที่ทั้งดีและแย่ในเวลาเดียวกัน

            แน่นอน การได้รับของขวัญที่มีราคาสูงขนาดนี้ ย่อมเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย แต่ตอนที่ได้มานั้น ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าเธอเองก็รู้สึกมีความสุข แต่ในยามที่ต้องซื้อของขวัญคืนให้ ยามนั้นล่ะที่เธอค่อนข้างเป็นกังวล

            ของขวัญที่ต้องซื้อคืนให้ย่อมต้องมีมูลค่าที่ใกล้เคียงหรือเท่าเทียมกัน นี่นับเป็นมารยาทขั้นพื้นฐานก็ว่าได้ ซึ่งหมายความว่า เมื่อใดที่ถึงวันเกิดของจู้หยาน ตัวเธอย่อมต้องจ่ายเงินหลายพันหยวนตอบแทนเขากลับคืนเช่นกัน

            นึกถึงภาพเงินกว่าหลายพันหยวนที่ต้องลอยหายวับไป หลินจิงซูก็แทบใจแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

            ทว่าโชคยังดี ที่ร้านชานมไข่มุกของเธอตอนนี้สามารถทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำ เธอจึงไม่ได้รู้สึกเจ็บตัวเท่าไหร่นัก

            เดินทางมาคราวนี้ ถึงเวลาที่เธอต้องกลับหมู่บ้านชนบทในผิงเฉิงพร้อมกับติงเสวี่ยเหม่ยแล้ว และร้านชานมไข่มุกก็จำเป็นต้องมีคนอยู่เฝ้าดูแล หน้าที่นี้จึงต้องตกเป็นของเฉินเฉวียนเย่ไป

            ขณะที่สองแม่ลูกติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซู กำลังจูงมือกันเดินออกมาจากประตูรั้วโรงเรียนอย่างมีความสุข และเตรียมตัวจะเข้าไปในตลาดเพื่อหาซื้อข้าวของกลับไปฝากผู้เฒ่าติงที่หมู่บ้านติงเจี่ย

ระหว่างนั้น หลินจิงซูพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงขอแวะไปที่บ้านตระกูลหลิน เพื่อต้องการสะสางธุระบางอย่างก่อนสักเล็กน้อย

            ใช่แล้ว ถึงเวลาทวงโฉนดบ้านกลับคืน!

                  หากยึดตามช่วงเวลาในชาติก่อนหน้า แผนการเวนคืนที่ดินของภาครัฐ น่าจะกำลังเริ่มดำเนินการแล้วในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

                  ทันทีที่ทั้งสองไปถึงบ้านตระกูลหลิน ภาพแรกที่พวกเธอพบเห็นก็คือ อดีตคนรู้จักกลุ่มหนึ่ง

                  “นั่นมัน…หลินเสวี่ยไม่ใช่เหรอ?”

                  หลินจิงซูชะงักหยุดไปชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาเบิกตากว้างถลึงมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

                  เธอมองไม่ผิดจริงๆ คนกลุ่มนั้นที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าก็คือ หลินเสวี่ย อู๋ซิ่วเหลียนแล้วก็หลินชิงอี้

                  “นี่เธอยังไม่ตายงั้นเหรอ?”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน

            หลังจากหลินเสวี่ยถูกทางกระทรวงศึกษาตัดสินโทษสถานหนักเกี่ยวกับการโกงข้อสอบในครั้งนั้น เธอก็ตกสู่สภาวะสิ้นหวังมืดแปดด้าน เกิดอาการหลงผิดชั่วขณะ และตัดสินใจคิดสั้นไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย

            แต่นับว่าโชคยังดีมาก ที่บริเวณนั้นมีเรือลำหนึ่งแล่นผ่านมาพอดี และได้ช่วยชีวิตเธอไว้ พาตัวเธอขึ้นจากน้ำได้ทันท่วงที

            “หลินเสวี่ย”

            หลินจิงซูไม่มีทางเลือกอื่น เธอจงใจตบเท้าเข้าประจันหน้ากับคนทั้งสามอย่างเด็ดเดี่ยว

            ทันทีที่ได้ยินสุ้มเสียงนี้เข้า ทั้งสามคนต่างก็สะดุ้งตกใจฉับพลัน

            “หลินจิงซู! ทั้งหมดเป็นเพราะแก! นังสารเลว! นังผู้หญิงชั้นต่ำ! แกทำให้ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้!!!”

            ทันทีที่พบหน้าหลินจิงซู หลินเสวี่ยก็ถึงกับโกรธจนตัวสั่น

            วินาทีนั้นเอง เธอแทบจะกระโจนเข้าใส่หลินจิงซูหวังฆ่าแกงกันให้ตายไปข้าง แต่เป็นหลินชิงอี้ที่หยุดเอาไว้ได้ทัน

            “พี่เสวี่ย ยังไม่ตายๆไปอีกเหรอ? หรือแม้แต่นรกยังรังเกียจ?”

            หลินจิงซูเอียงศีรษะเล็กน้อยขณะเอ่ยถาม แสร้งทำสีหน้าท่าทางให้ดูไร้เดียงสา

            หลินเสวี่ยเห็นแล้วก็ยิ่งอาฆาตแค้นพยาบาทอย่างมาก จ้องมองอีกฝ่ายเขม็งด้วยดวงตาแดงก่ำ หากไม่ใช่เพราหลินชิงอี้ห้ามปรามเอาไว้เสียก่อน เกรงว่าคงต้องมีการเปิดศึกเสียเลือดเสียเนื้อกันไปข้างอย่างแน่นอน!

            “พ่อคะ นี่เราไม่ได้พบหน้ากันนานขนาดไหนแล้วเหรอคะ? เจอกันทั้งที แต่ทำไมพ่อถึงดูไม่ค่อยดีใจเท่าไหร่เลยล่ะคะ?”

            หลินจิงซูกระหยิ่มยิ้ม จงใจกระแทกเสียงถากถางใส่อีกฝ่าย สายตาเฉี่ยวคมมองปะทะกับหลินชิงอี้อย่างไม่สะทกสะท้าน

            “แอบไปทำอะไรผิดมารึเปล่าคะ? ดูเหมือนว่าพ่อมีเรื่องที่ควรจะต้องขอโทษหนูอยู่ไม่ใช่เหรอคะ?”

            สีหน้าท่าทางของหลินชิงอี้แปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว พ่นเสียงเย็นชาตอบกลับเพียงสั้นๆว่า

            “ฉันไปทำอะไรผิด? ทำไมจะต้องขอโทษแก?”