ตอนที่ 270 ขอความช่วยเหลือจากย่า (1)

136 1-2

      ตอนที่ 270 ขอความช่วยเหลือจากย่า (1)

     

 “คุณจิงซูอยู่ไหมครับ?”

            ก่อนที่หลินจิงซูจะทันได้ฟังคำพูดต่อจากนั้นของจู้หยาน จู่ๆก็มีเสียงเรียกของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังของเธอ ขัดจังหวะการสนทนาของคนทั้งสองเสียก่อน

            “คุณหลินจิงซูอยู่ที่นี่รึเปล่าครับ?”

            หลินจิงซูเหลียวหันกลับไปมอง ปรากฏเป็นผู้ชายสองคนในชุดสูทสีดำ ทั้งคู่มาพร้อมกับกระเป๋าหนังบรรจุเอกสารใบหนึ่ง พวกเขากำลังยืนรออยู่หน้าร้านชานมไข่มุก

            เธอพยักหน้าด้วยความสับสนงุนงงเล็กน้อย

            “หนูเองค่ะ หนูคือหลินจิงซู”

            “พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่จากกระทรวงศึกษาสาขาภูมิภาคครับ ทางเราได้รับรายงานการทุจริตจากคุณแล้ว…”

            ชายในชุดสูทคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม ฟังดูค่อนข้างจริงจังมาก ทำเอาหัวใจของหลินจิงซูถึงกับกระหน่ำเต้นรัวจนแทบหลุดออกจากลำคอ

            กระทรวงศึกษาสาขาภูมิภาคงั้นเหรอ?

            หรือพวกเขาจะมาที่นี่เพื่อจัดการเรื่องของเธอ?

            หลินจิงซูใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง จนลืมไปว่ากำลังคุยสายค้างอยู่กับจู้หยาน

            ……

            เธอถูกพาตัวไปที่กระทรวงศึกษาสาขาภูมิภาคทันที หลังจากที่หลินจิงซูกลับมา ทุกอย่างก็ราวกับฝันไป หลินจิงซูรู้สึกประหนึ่งว่า สรรพสิ่งรอบตัว และเหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ในขณะนี้ ล้วนแล้วแต่หาใช่ความจริงไม่ ถึงกับต้องหยิกแขนตัวเองแรงๆหนึ่งที แต่ด้วยกระแสความเจ็บปวดที่โฉบแล่นให้รู้สึก เธอจึงมั่นใจได้ในทันทีว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ล้วนไม่ใช่ความฝัน!

            ทางกระทรวงศึกษาสาขาภูมิภาคได้แจ้งกับหลินจิงซูว่า หลังจากที่ได้รับรายงานของเธอแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ได้รีบส่งคนเข้าไปตรวจสอบถึงสำนักงานกระทรวงการศึกษาสาขาผิงเฉิงอย่างละเอียด ท้ายที่สุดแล้วก็ได้ค้นพบว่า ผลคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของหลินจิงซูได้รับการปลอมแปลงจริงๆ กระทั่งสถานะนักศึกษาของเธอยังถูกคนอื่นสวมรอยแทน

            สรุปว่า เธอสามารถเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยประจำมณฑลได้

           

            อีกทั้งตอนนี้ หลินจิงซูยังสามารถเข้ารายงานตัวตามระเบียบการที่ทางมหาวิทยาลัยกำหนดไว้ได้ในทันทีด้วย ทางกระทรวงศึกษาได้ส่งจดหมายชี้แจ้งข้อผิดพลาดทั้งหมดไปที่นั่นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และทางตัวแทนของกระทรวงศึกษา ก็ยังได้แสดงการขอโทษอย่างสุดซึ้งใจต่อหลินจิงซูอีกด้วย

            “สาวน้อย นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? ผู้ชายสองคนนั้นเป็นใครกัน? ทั้งคู่มาจากกระทรวงศึกษาสาขาภูมิภาคจริงเหรอ?”

            เฉินเฉวียนเย่เอ่ยถามด้วยความร้อนอกร้อนใจ ยิ่งสังเกตเห็นหลินจิงซูดีใจจนกระโดดโล้นเต้นเกินกว่าเหตุ ก็ยิ่งทำให้เขาเกิดความสงสัยใคร่รู้มากเข้าไปใหญ่

            เพราะตอนที่หลินจิงซูกำลังจะถูกชายใส่สูทลึกลับสองคนพาตัวไป เฉินเฉวียนเย่เป็นคนแรกที่ออกหน้าหยุดคนพวกนั้นไว้ ทว่าหลินจิงซูกลับร้องขอให้เขาใจเย็นลงก่อน ไม่นานเกินรอ เดี๋ยวเธอจะกลับมาเล่าทุกอย่างให้ฟัง

            ปัญหาเรื่องคะแนนสอบของเธอที่ถูกคนสวมรอย หลินจิงซูรู้สึกอัดอั้นตันใจมานานกว่าหนึ่งเดือนเศษ และในท้ายที่สุด เมื่อเรื่องราวทุกอย่างได้รับการคลี่คลาย เธอจึงสามารถเปิดเผยทุกอย่างให้ติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ฟังได้อย่างหมดเปลือก

            หลังจากได้ฟังเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว ทั้งเฉินเฉวียนเย่และติงเสวี่ยเหม่ยก็ถึงกับตะลึงงันแทบลมจับ ดวงตาเบิกโพลงไม่ต่างจากองุ่นลูกโต

            “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงไม่บอกให้พวกเรารู้ตั้งแต่แรกล่ะ?”

            เฉินเฉวียนเย่รู้สึกหงุดหงิดโมโหเป็นที่สุด เขาโกรธจนถึงกับทำอะไรไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง

            “ไอ้คนชาติชั่วพวกนั้นมันกล้าโกงกันโจ่งแจ้งขนาดนี้เชียวเหรอ? นี่ถ้าทางกระทรวงไม่ได้รับเรื่องนี้มาดำเนินการ เธอก็คงจะปล่อยไป ไม่คิดจะบอกพวกเราให้รู้เลยใช่มั้ย?”

            “ซูซู เรื่องใหญ่แบบนี้ทำไมถึงไม่บอกไม่ปรึกษากันเลยล่ะ? ต่อให้แม่ไม่มีปัญญาจะช่วยแก้ไขอะไรได้ แต่อย่างน้อย ลูกก็ไม่ควรแบกปัญหาทุกอย่างไว้เพียงลำพังสิ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยคิดสงสัยอยู่แล้วว่า ทำไมพักนี้ลูกสาวของเธอถึงได้มีสีหน้าหม่นหมองเพียงนี้ ปรากฏว่าเรื่องราวก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!

            เธออดรู้สึกเสียใจไม่ได้ ที่หลินจิงซูเลือกจะไม่บอกเล่าอะไรให้เธอฟังเลยสักคำ            

            “เอาน่าแม่ พ่อเฉิน ตอนนี้เรื่องทุกอย่างก็คลี่คลายลงเรียบร้อยแล้ว หนูเองก็สามารถเข้าไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยได้แล้ว!”

            หลินจิงซูใช้ลูกออดอ้อน กระพริบตาบ้องแบ๊วงอนง้อคนทั้งสองให้เลิกโกรธเคืองเธอ

            หลังปลอบใจกันเสร็จสรรพ หลินจิงซูก็โทรกลับไปหาจู้หยานอีกครั้ง

            “จู้หยาน! ฉันมีข่าวดีจะมาบอก!”

            ทันทีที่อีกฝั่งรับสาย หลินจิงซูก็ร้องบอกไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ มุมปากที่ฉีกกว้างเป็นรอยยิ้มยาวแทบถึงใบหู

            “ทางกระทรวงศึกษาสาขาภูมิภาครับเรื่องและเข้าตรวจสอบเรียบร้อยแล้วล่ะ! ตอนนี้ฉันก็ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยแล้วนะ!”

            “นี่พูดจริงเหรอ? วิเศษไปเลย ยินดีด้วยนะ!”

            จู้หยานยิ้มตอบผ่านปลายสาย หัวใจของเขากลับมามีความสุขขึ้นอีกครั้ง

            “ก่อนหน้านี้ฉันยังคิดว่าการเขียนรายงานอะไรพวกนี้จะเปล่าประโยชน์ซะอีก แล้วก็ได้ทำใจไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า ชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยแน่ๆ แต่ใครจะรู้! ทุกอย่างกลับจะราบรื่นแบบนี้! นี่มันเหมือนฝันไปเลยนะ!”

            ระหว่างที่บอกเล่าไปนั้น หลินจิงซูยังหยิกต้นขาตัวเองแรงๆอีกหนึ่งที เพื่อเป็นการเน้นย้ำว่าตนเองไม่ได้ฝันไปจริงๆ

            “นี่นับเป็นโชคสองชั้นจริงๆ ทั้งฉันแล้วก็นาย! เพราะนายเองก็ได้ไปเรียนต่อต่างประเทศ ส่วนฉันก็ได้เข้ามหาวิทยาลัยตามที่ใฝ่ฝันไว้! ถ้าตอนนี้นายอยู่ผิงเฉิงก็คงดี เราจะได้จัดงานเลี้ยงฉลองร่วมกัน!”

            ขณะที่หลินจิงซูพูดออกไปแบบนั้น ปลายเสียงสุดท้ายของเธอก็แอบเจือผสมความรู้สึกเสียดายเล็กน้อยด้วย