ตอนที่ 269 ศึกษาต่อต่างประเทศ

                  135 2-2

                  ตอนที่ 269 ศึกษาต่อต่างประเทศ

                  เธออยากจะบุกไปหาประธานกระทรวงสาขาภูมิภาคด้วยซ้ำไป แต่ติดอยู่เพียงอย่างเดียว เธอไม่สามารถผ่านประตูเข้าไปถึงตัวอีกฝ่ายได้ และคงถูกเจ้าหน้าที่คนอื่นๆไล่ออกไปเสียก่อน

            อีกเพียงครึ่งเดือนเท่านั้น ภาคเรียนใหม่ก็กำลังจะเปิดขึ้นในอีกไม่ช้าแล้ว

            หลินจิงซูรู้สึกราวกับถูกหักอก และในเวลานี้เอง เธอก็ได้ตระหนักอย่างแจ่มแจ้งว่า เจ้าหน้าที่ภาครัฐล้วนพึ่งพาไม่ได้จริงๆ!

            ในระหว่างนี้ เธอจึงเริ่มครุ่นคิดวางแผนถึงเส้นทางอนาคตต่อจากนี้อีกครั้ง

            เพราะทุกอย่างไม่ราบรื่น บางครั้งล้มเหลว บางครั้งสมหวัง นี่จึงเรียกว่า ‘ชีวิต’ และในเมื่ออุปสรรคครั้งนี้เป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถข้ามฝ่าไปได้ ตัวเลือกที่ฉลาดที่สุดก็คือการ ‘ถอย’

            เพียงแค่ถอยและไปเส้นทางอื่น

            เส้นทางชีวิตไม่เคยมีทางเดียวเสมอ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเองก็เช่นกัน

            มองความเป็นจริงกับสิ่งที่มีอยู่ในมือตอนนี้ เธอควรทุ่มสุดตัวให้กับธุรกิจตรงหน้า แม้ว่าเธอจะไม่มีโอกาสได้เข้าเรียนในระดับมหาวิทยาลัย แต่เธอก็ยังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข พร้อมกับทำเงินจากธุรกิจไปด้วยได้

            และถ้าวันหนึ่งทุกอย่างพร้อมสรรพ เธออาจตัดสินใจบินไปเรียนต่อที่ต่างประเทศก็ได้

            พูดถึงเรื่องนี้ก็ชวนให้คิดต่อ ค่าเล่าเรียนในต่างประเทศมีต้นทุนที่สูงมาก เงินเพียงแค่หลักหมื่นหยวนบอกได้เลยว่า ไม่เพียงพออย่างแน่นอน

            ปัจจัยอื่นๆก็ยังไม่พร้อมอีกด้วย

            เพราะหากต้องบินออกนอกประเทศในเวลานี้ เธอก็จะไม่สามารถดูแลธุรกิจชานมไข่มุกไปพร้อมๆกันได้

           

            “จะว่าไป เมื่อไหร่จู้หยานจะกลับมาผิงเฉิงนะ? ได้ข่าวมหาวิทยาลัยใกล้จะเปิดภาคเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ?”

            เฉินเฉวียนเย่ยกนิ้วขึ้นนับวันไปมา พร้อมกับเอ่ยถามหลินจิงซูด้วยความสงสัย

            ตั้งแต่ที่ทั้งคู่กลับถึงตัวเมืองหลักในวันนั้น จู้หยานอยู่ช่วยงานในร้านชานมไข่มุกได้เพียงแค่ไม่กี่วัน จู่ๆก็บอกว่า มีธุระด่วนต้องรีบกลับเมืองหลวงกะทันหัน แล้วก็จัดการตีตั๋วโดยสารรถไฟกลับไปทันทีในชั่วข้ามคืน

            นับตั้งแต่วันนั้น เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบหนึ่งเดือนเต็มแล้วที่จู้หยานกลับไปเมืองหลวง

            และในช่วงเวลาดังกล่าว เธอกับเขาก็ไม่ได้ติดต่อใดๆกันเลย

            ย้อนกลับไปเล็กน้อย เมื่อหลินจิงซูได้รู้ว่า แท้ที่จริงแล้วจู้หยานได้เลือกเรียนที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลแห่งนี้แทน เธอก็ได้แต่ยกมือก่ายหน้าผากไม่รู้จะด่าว่าเขาอย่างไรดี

            ความรู้สึกในใจของเธอตอนนั้นปะปนกันมั่วไปหมด ทั้งตกใจ เสียใจและมึนงงจนทำอะไรไม่ถูก อีกทั้งยังแอบรู้สึก…มีความสุขเล็กๆด้วย

            “จู้หยาน นายจะกลับจากเมืองหลวงเมื่อไหร่เหรอ? อีกหนึ่งอาทิตย์มหาวิทยาลัยก็จะเปิดแล้วนะ”

            เป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่หลินจิงซูโทรติดต่อไปหาจู้หยาน

            ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ทว่าปฏิกิริยาจากปลายสายกลับดูแปลกไปจากปกติ

            “ผมคงไม่กลับไปที่ผิงเฉิงแล้วล่ะ คุณย่าให้ผมไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ…”

            เสียงนุ่มทุ้มลึกของจู้หยานแหบพร่าดังผ่านปลายสาย เสมือนมีฟ้าผ่าลงกลางใจของหลินจิงซู เธอได้แต่ตะลึงงันจนเนื้อตัวแข็งทื่อ

            “อะ-อะไรนะ? นายว่ายังไงนะ?”

            หลินจิงซูแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เอ่ยถามเสียงติดอ่างอยู่หลายคำ

            “ทำไมถึงได้กะทันหันแบบนี้ล่ะ?”

            “ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณ”

            จู้หยานเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยแหบพร่ามากขึ้น

            “ไม่เห็นจะต้องเศร้าไปเลย ฉันแค่รู้สึกว่าทุกอย่างมันดูกะทันหันเกินไปหน่อยก็เท่านั้นเอง… แต่ก็ดีแล้วล่ะ ตัดสินใจไปเรียนต่อต่างประเทศแบบนี้ดีแล้ว จนทนเรียนในมหาวิทยาลัยบ้านนอกให้ได้อะไรขึ้นมา ฉันยินดีด้วยนะ…”

            ประโยคหลังจากนั้น หลินจิงซูก็มีแต่คำอวยพรดีๆมอบให้อีกฝ่ายมากมาย ทว่าภายในใจของเธอกลับสับสนไร้ทิศทาง อธิบายความรู้สึกตอนนี้ออกมาเป็นคำพูดยังแทบไม่ได้

                  แน่นอนว่าเธอต้องมีความสุขกับเส้นทางต่อจากนี้ของเขา แต่อีกใจก็รู้สึกผิดหวังเล็กๆ

                  เอาเถอะ โดยรวมเธอก็มีความสุขดีล่ะ..หวังว่านะ…

                  นี่คือสิ่งที่จู้หยานสมควรได้รับแล้ว เพราะแต่ไหนแต่ไร คุณชายอย่างเขาก็ไม่สมควรไปปรากฏตัว และใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านนอกอย่างผิงเฉิงตั้งแต่แรกแล้ว

                  ตัวเธอเข้าใจดี เข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับจู้หยานในตอนนี้

                  ในที่สุดเขาก็ตาสว่างเสียที และได้เลือกเส้นทางที่ถูกที่ควรแล้ว ความรู้สึกผิดบาปที่สลักอยู่กลางใจของหลินจิงซู ก็เสมือนได้รับการปลดปล่อยไปด้วย

                  “ไปอยู่ต่างประเทศ อย่าลืมหาเพื่อนดีๆอย่างฉันล่ะ ส่วนเรื่องเงินปันผลจากร้านชานมไข่มุก ฉันจะจ่ายให้นายตรงเวลาแน่นอน ไม่ต้องห่วง…”

                  หลินจิงซูพยายามพูดทุกอย่างในตอนที่ยังมีโอกาส เพราะเมื่อใดที่จู้หยานบินไปต่างประเทศแล้ว การโทรศัพท์ทางไกลไปที่นั่นก็จะมีราคาที่สูงมาก และเธอก็จะไม่มีโอกาสได้คุยกับเขาอีกแล้ว

                  “จิงซู”

                  ทันใดนั้นเอง จู้หยานก็เรียกชื่อของเธอขึ้นขัดจังหวะที่กำลังพูด เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดขึ้นอย่างจริงจังว่า

                  “เรื่องคะแนนสอบของคุณที่ถูกสวมรอยน่ะ ผม…”