ตอนที่ 279 เงินค่าธรรมเนียมการศึกษาที่หายไป (2)

140 2-2

                  ตอนที่ 279 เงินค่าธรรมเนียมการศึกษาที่หายไป (2)

                  มหาวิทยาลัยเปิดภาคเรียนมาได้พักหนึ่งแล้ว ทว่าหลี่ผางตี้ก็ยังเข้ากับพวกเธอไม่ได้เสียที ด้วยอุปนิสัยเฉพาะตัวของเธอ จึงชอบปลีกวิเวกไปนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่มุมห้องตามลำพังเป็นประจำ

                  ไม่ว่าจะมองยังไง เธอก็ดูเป็นเพียงแค่สาวน้อยหนอนหนังสือคนหนึ่งเท่านั้น

                  แต่ถึงอย่างนั้น ทั้งหมดนี้ก็แค่อ้างอิงตามสัญชาตญาณของหลินจิงซูเท่านั้น ส่วนความจริงจะเป็นเช่นได คงต้องไปพิสูจน์กันหลังจากนี้…

                  “เรารีบไปแจ้งอาจารย์ที่ปรึกษากันก่อนดีกว่า”

                  จ้าวลี่เร่งกล่าวเสริม

                  หลินจิงซูทำได้เพียงพยักหน้าตอบเท่านั้น แล้วสองสาวก็รีบเดินทางไปที่ฝ่ายทะเบียนท่ามกลางสถานการณ์ชวนให้วิตก

                  และพวกเธอทั้งสองคนก็ได้ ‘สารภาพความผิดทุกอย่าง’ ให้อาจารย์ที่ปรึกษาทราบ

                  “อะไรนะ?! เงินค่าทำเนียมการศึกษาถูกขโมยไป?!”

                  เผชิญพบกับความจริงข้อนี้เข้า ทำเอาอาจารย์ที่ปรึกษาท่านนั้นถึงกับสะดุ้งเฮือกนั่งไม่ติดเลยทีเดียว ปลายประโยคเผลอขึ้นเสียงดังไม่ทันควบคุม ทำให้เหล่าอาจารย์และนิสิตในระแวกนั้นได้ยินกันถ้วนหน้า ทุกสายตาต่างเคลื่อนมองมาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว

                  “ใครเป็นคนรับผิดชอบเก็บเงินก้อนนั้นไว้?”

                  อาจารย์ที่ปรึกษาเริ่มหน้านิ่วคิ้วขมวด เอ่ยถามด้วยสีหน้าขึงขัง

                  หลินจิงซูชูยกมือขึ้นตอบกลับไปว่าเป็นตัวเธอเอง

                  ประธานกรรมการนักศึกษาที่เพิ่งจะได้รับการแต่งตั้งแท้ๆ ทว่าผลงานชิ้นแรกกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั้งรั้วมหาวิทยาลัยแล้ว!

ปัญหาใดที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเงินๆทองๆ ปัญหานั้นล้วนเป็นเรื่องใหญ่เสมอ!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเงินที่มีจำนวนมากถึง 400 หยวน!

อาจารย์ที่ปรึกษาปรายหางตามองหลินจิงซู สีหน้าท่าทางบ่งบอกว่าไม่พอใจอย่างมาก

“แต่อาจารย์คะ พวกเรากำลังสงสัยว่าจะเป็นฝีมือของเพื่อมร่วมห้องคนหนึ่งค่ะ!”

จ้าวลี่เปิดประเด็นรุกทันที

“เรื่องนี้นับว่าเกี่ยวพันถึงทรัพย์สินของนักศึกษาโดยตรง เราควรแจ้งตำรวจก่อนเป็นอันดับแรก”

                  อาจารย์ที่ปรึกษาส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ก่อนจะพูดต่อว่า

                  “เอาล่ะ ขออาจารย์ไปโทรแจ้งตำรวจก่อน แล้วเราค่อยไปค้นหาเงินที่หอพักกัน”

                  ไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องเงินค่าธรรมเนียมที่หายไป เพราะตกเย็นในวันเดียวกัน นิสิตนักศึกษาทุกคนในรั้วมหาวิทยาลัย ต่างก็ทราบเรื่องนี้กันแพร่หลายแล้ว!

                  “เป็นไงล่ะ? เหมือนอย่างที่ฉันบอกมั้ย นังหลินจิงซูอะไรนั่นดูดีแค่ภายนอก แต่จริงๆโคตรไร้น้ำยา! กับแค่เรื่องเก็บเงินเล็กๆน้อยๆยังไม่มีปัญญาจะรับผิดชอบด้วยซ้ำ! ฉันชักจะสงสัยแล้วสิว่า ตั้งแต่เกิดมาจนโตแบบนี้ คนอย่างมันเคยทำอะไรสำเร็จบ้างรึเปล่า?”

                  “พูดถูกที่สุด! ถ้าจับตัวคนร้ายไม่ได้ แล้วเงินจำนวนนั้นต้องหายไปจริงๆ ไม่ใช่ว่าพวกเราต้องจ่ายใหม่หรอกนะ? ไม่มีทาง! ถ้าต้องจ่ายใหม่จริงๆ ฉันจะไปทวงคืนจากนังนั่น!”

                  “มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว? ใครทำหายคนนั้นก็ต้องรับผิดชอบสิ!”

                  ภายในหอพักหญิงด้วยกัน เมื่อข่าวเรื่องเงินค่าธรรมเนียมการศึกษาที่พวกเธอจ่ายไปถูกขโมย แต่ละคนต่างก็เป็นเดือดเป็นแค้นขึ้นทันที

                 

                  ……

                 

                  “ไม่ใช่หนูนะคะ!”

                  หลี่ผางตี้ส่ายหน้าปฏิเสธด้วยสีหน้างุนงงสับสนไม่เข้าใจ

                  “หนูไม่ได้ขโมยเงินพวกนั้นไปจริงๆค่ะ หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเงินค่าธรรมเนียมพวกนั้นถูกเก็บไว้ในห้องเมื่อคืนนี้!”

                  ข้อแก้ตัวนี้ของหลี่ผางตี้ฟังขึ้นจริงๆ เพราะตอนที่หลินจิงซูและจ้าวลี่กลับมานั่งนับเงินกันในห้องนี้ อีกฝ่ายไม่ได้อยู่ในห้องด้วย

                  “หนูไม่ได้ขโมยไปจริงๆ..ฮึก…ฮึก…”

                  หลี่ผางตี้เริ่มหวาดผวาอย่างหนักเมื่อเห็นว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ตรงหน้าดูเหมือนจะไม่เชื่อคำพูดของเธอ

                  “ถ้าไม่เชื่อก็ไปค้นตู้เสื้อผ้าของหนูดูได้เลยค่ะ!”

                  จากที่เฝ้าสังเกตอากัปกิริยาของหลี่ผางตี้ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ดูเหมือนเธอจะบริสุทธิ์จริงๆ

                  “คุณตำรวจครับ สามารถค้นที่นี่ได้ตามต้องการเลยนะครับ”

                  อาจารย์ที่ปรึกษาหันไปบอกกับทางตำรวจ และอนุญาตให้พวกเขาค้นห้องได้ตามสบาย ไม่นานเกินรอ เจ้าหน้าที่ตำรวจก็เดินออกมามือเปล่า

                  ไม่ว่าจะค้นทั้งในห้องน้ำ ตู้เสื้อผ้าหรือตามระเบียงด้านนอก จนแล้วจนรอดก็ไม่พบเงินจำนวนสี่ร้อยหยวนเลย

                  แม้หลี่ผางตี้จะตกเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง แต่ทว่ากลับไม่มีหลักฐานชี้มัดตัวเธอได้ ทางตำรวจจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องกลับไปเพราะคว้าน้ำเหลว

                  “ใครทำหายคนนั้นก็ต้องรับผิดชอบ”

                  อาจารย์ที่ปรึกษาหันไปพูดกับหลินจิงซู

                  หลินจิงซูหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอทำใจเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ตราบใดที่หาเงินก้อนนั้นไม่พบ คนที่จะต้องรับผิดชอบก็จะเป็นใครอื่นไปไม่ได้

                  “หนูขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆค่ะ หนูจะรับผิดชอบเงินส่วนนั้นทั้งหมดเอง”

                  หลินจิงซูยอมจำนนต่อความผิดครั้งนี้แต่โดยดี บทเรียนคราวนี้ของเธอมีมูลค่าสูงถึง400หยวนทีเดียว

                  โชคดีที่ร้านชานมไข่มุกของเธอได้ทำกำไรไว้เป็นกอบเป็นกำ ต่อให้จะต้องจ่ายซ้ำอีกสักกี่สิบรอบ ขนหน้าแข้งของเธอก็ยังไม่ร่วง

                  หลังอาจารย์ที่ปรึกษาเดินออกจากห้องไปแล้ว

                  จ้าวลี่ก็หันมาบอกกับเธอว่า จะออกไปหาซื้ออะไรมากินหน่อย จากนั้น ก็รีบวิ่งตามอาจารย์ที่ปรึกษาออกไปอย่างรวดเร็ว

                  “อาจารย์คะ! หนูต้องขอโทษจริงๆนะคะสำหรับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น! พวกเราปฏิบัติหน้าที่บกพร่องจริงๆ…”

                  จ้าวลี่ก้มศีรษะขอโทษขอโพยอาจารย์ที่ปรึกษาด้วยความรู้สึกผิดจากใจจริง

                  “อืม ก็จำบทเรียนครั้งนี้เอาไว้ให้ดีล่ะ คราวหน้าจะได้ไม่ทำผิดพลาดอีก”

                  อาจารย์ที่ปรึกษาพยักหน้ารับคำขอโทษนั้นไว้

                  “ความจริงแล้ว... หนูตั้งใจจะเก็บเงินก้อนนั้นไว้เองตั้งแต่แรก แต่ว่า…จิงซูกลับมาแย่งไปจากมือหนู มิหนำซ้ำยังตวาดหนูว่าอย่ามาสาระแน! สุดท้ายเธอเองก็มักง่ายไม่เก็บให้ดี วางเงินนั้นไว้บนโต๊ะกลางห้องอย่างลวกๆ ในหอพักแต่ละวันมีคนเดินเข้าเดินออกไม่รู้เท่าไหร่ ถ้ามีใครมาพบเห็นเข้า…”

                  จ้าวลี่ขมวดคิ้วปั้นสีหน้าเคร่งเครียด เอ่ยฟ้องอาจารย์ทั้งน้ำตา