ตอนที่ 278 เงินค่าธรรมเนียมการศึกษาที่หายไป (1)

140 1-2

            ตอนที่ 278 เงินค่าธรรมเนียมการศึกษาที่หายไป (1)

            “นั่นสิ ยิ่งพวกผู้ชายทำตัวกระดี๊กระด๊ากันแบบนี้ ฉันก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบหน้านังผู้หญิงที่ชื่อหลินจิงซูนั่น”

            “หลินจิงซูอะไรนั่น หน้าตาดีขนาดนั้นเลยเหรอ? สงสัยเป็นเพราะคณะเรามีผู้หญิงน้อยน่ะสิ แล้วยิ่งแม่นั่นทำตัวตอแหลอ่อยหนุ่มๆเข้าหน่อย ก็ยิ่งทำให้มันเนื้อหอมขึ้นมากสินะ? ดูผู้ชายพวกนั้นสิ เชิดชูนังนั่นอย่างกับนางฟ้า!”

            แน่นอน ในเมื่อมีคนชื่นชม ย่อมต้องมีคนเกลียดชังเป็นธรรมดา

            โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับนิสิตหญิงสองคนที่ยืนจับกลุ่มบ่นพึมพำอยู่มุมหนึ่งของสนามกีฬา ใช้คำพูดเสียๆหายๆวิพากษ์วิจารณ์หลินจิงซูกันอย่างสนุกปาก

            แม้คณะกรรการนักศึกษาจะถูกจัดตั้งขึ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ทางอาจารย์ที่ปรึกษาก็ยังเน้นย้ำว่า คณะกรรมการนักศึกษาชุดนี้ จำเป็นต้องผ่านการประเมินหลังการทำงานหนึ่งเดือน หากพบว่าไม่สามารถดำเนินกิจกรรมทุกอย่างที่ได้รับมอบหมายไป ให้มีประสิทธิภาพเพียงพอได้ ทุกคนก็จะถูกปลดออกจากตำแหน่งทันที

            แต่โดยปกติ ที่ผ่านมาก็ยังไม่เคยมีการเลือกตั้งซ่อมเกิดขึ้นเลยสักครั้ง เพราะงานในคณะกรรมการนักศึกษาช่วงเทอมแรกนั้น ไม่สู้จะมีอะไรซับซ้อนนัก ขอเพียงตั้งใจทำงานและรู้จักรับผิดชอบให้ดี ย่อมสามารถจัดการได้ไม่ยาก

            และในที่สุด จ้าวลี่ก็ได้รับเลือกให้มาเป็นหนี่งในคณะกรรมการนักศึกษาดังที่ตั้งใจ

            งานแรกของหลินจิงซูก็คือการเก็บเงินค่าธรรมเนียมการศึกษาในชั้นปี โดยผู้นำภารกิจครั้งนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นตัวเธอที่ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการนักศึกษานั่นเอง

            เงินค่าธรรมเนียมการศึกษาคือ 10 หยวนต่อคน

            งานนี้แม้ฟังดูง่ายไม่ซับซ้อนอะไร แต่ระหว่างกระบวนการไล่เก็บรวบรวมนั้น กลับเป็นเรื่องยากกว่าที่คิด

            ปัญหาหลักคือข้อแก้ตัวสารพัดรูปแบบ ที่บรรดานิสิตนักศึกษาพยายามสรรหามาเป็นข้ออ้างปฏิเสธบ่ายเบี่ยงที่จะจ่าย

            หลินจิงซูและจ้าวหลี่รับผิดชอบการไล่เก็บเงินจากเพื่อนทุกคนในคณะ พวกเธอต้องใช้เวลาถึงสองวันเต็มๆ กว่าจะเก็บได้ครบตามจำนวน

            ลากสังขารกลับถึงหอพัก จ้าวลี่ก็นั่งนับเงินจำนวน400หยวนเป็นการตรวจทานความถูกต้องขั้นสุดท้าย ก่อนจะนำส่งให้กับหลินจิงซูนับต่ออีกรอบและเป็นผู้เก็บรักษาไว้

            หลินจิงซูนำธนบัตรปึกใหญ่มัดใส่ซองจดหมายรวมกัน และเก็บไว้ในลิ้นชัก เพื่อเตรียมที่จะนำส่งต่อให้กับอาจารย์ที่ปรึกษาในวันรุ่งขึ้น

            เช้าตรู่ของวันถัดมา เนื่องจากมีคาบเรียนช่วงเช้าตอนแปดโมง ปรากฏว่าพวกเธอทั้งสองคนต่างก็นอนตื่นสาย วินาทีนั้น จ้าวลี่พุ่งพรวดลุกขึ้นจากเตียงด้วยความตื่นตระหนก ทั้งเขย่าทั้งตบหลินจิงซูที่กำลังนอนฝันหวานให้ตื่นขึ้นโดยเร็ว ก่อนจะวิ่งฝุ่นตลบเพื่อไปเรียนให้ทัน อีกฝ่ายยังร้องเตือนให้เธอนำซองจดหมายที่บรรจุเงินมูลค่าหลายร้อยหยวนยัดใส่กระเป๋าติดตัวไปด้วย

            ตลอดช่วงเช้าของวันนั้น หลินจิงซูได้แวะเวียนไปที่ฝ่ายทะเบียนอยู่ครั้งหลายหน เพื่อตามหาอาจารย์ที่ปรึกษา แต่กลับไม่พบแม้แต่เงา จนกระทั่งเลิกเรียนในช่วงบ่าย ในที่สุด อาจารย์ที่ปรึกษาคนนั้นก็โผล่หน้ามาให้เห็นเสียที

            “ลี่ลี่ เอาเงินไปส่งให้อาจารย์กันเถอะ”

            หลินจิงซูร้องบอก พร้อมกับหยิบซองจดหมายบรรจุเงินออกมาจากกระเป๋า

            ก่อนการส่งมอบ หลินจิงซูได้ทำการตรวจสอบอีกครั้ง ทว่าผลลัพธ์ที่ตามมากลับเหนือความคาดหมาย หลังจากได้เห็นสิ่งที่อยู่ในซองจดหมายนั่น หลินจิงซูก็ถึงกับตะลึงงันสุดขีด หัวสมองกลายเป็นสีขาวโพลนว่างเปล่าไปชั่วขณะ

            ธนบัตรปึกหนาที่ควรอยู่ในซองนั้นกลับหายสาบสูญไป และถูกแทนที่ด้วยกองกระดาษหนังสือพิมพ์!

            “ดะ-เดี๋ยวก่อน? แล้วเงินล่ะ? เงินอยู่ไหน? ทำไมถึงกลายเป็นหนังสือพิมพ์แบบนี้ล่ะ?!!”

            จ้าวลี่เองก็ตกใจจนหน้าซีดเช่นกัน เธอหยิบคว้ากองกระดาษหนังสือพิมพ์พวกนั้นออกมา ทั้งตะกายทั้งคุ้ยซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น สุดท้ายทนไม่ไหว ก็ทำการแหกปากซองจดหมายออกพร้อมกลับคว่ำหน้าเขย่าลงพื้นด้วยความตื่นตระหนก

            เสมือนเวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ สองสาวต่างหันไปมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนกตกใจสุดขีด

            หลังจากอาการตื่นตระหนกคลายลง และเป็นหลินจิงซูที่สงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว

            เธอพยายามไล่เรียงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อวานอย่างช้าๆ

            เงินค่าธรรมเนียมก้อนนี้อยู่กับเธอตลอดทั้งวันจนกระทั่งเข้านอนเมื่อคืนนี้

                  หมายความว่า ช่วงเวลาที่เงินถูกขโมยไป น่าจะเริ่มต้นหลังจากที่เธอเข้านอนแล้วไปจนกระทั่งถึงบ่ายวันนี้ อีกทั้งหัวขโมยยังฉลาดรอบคอบเสียด้วย ถึงขั้นตระเตรียมกระดาษหนังสือพิมพ์มายัดไว้แทน

                  หลินจิงซูนวดคลึงขมับข้างหน้าผากอยู่หลายรอบ ภายในใจได้แต่โทษตัวเอง

                  ทำไมเธอถึงได้ประมาทแบบนี้นะ! ของก็อยู่ในมือตัวเองแล้วแท้ๆ แต่กลับปล่อยให้คนอื่นขโมยไปได้!

                  เงินถูกสับเปลี่ยนตั้งแต่อยู่ในหอพัก หรือระหว่างคาบเรียนกันแน่นะ?

                  ในช่วงเรียนคาบเช้า เว้นเสียแต่ตอนที่เธอขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำ เธอได้วิ่งออกจากห้องไปตัวเปล่า นอกเหนือจากนั้น เธอก็สะพายกระเป๋าติดตัวอยู่ตลอดเวลา

                  ช่วงเวลาสั้นๆที่เธอวิ่งไปเข้าห้องน้ำ กระเป๋าใบนั้นก็อยู่ภายใต้การเฝ้าระวังของจ้าวลี่อย่างเข้มงวดเช่นกัน จึงสรุปได้ว่า การที่เงินค่าธรรมเนียมจะถูกสับเปลี่ยนในคาบเรียนนั้น มีความเป็นไปได้ค่อนข้างน้อยมาก

                  “หรือเป็นไปได้มั้ยว่า…จะถูกสับเปลี่ยนตั้งแต่ที่หอพักแล้ว?”

                  จ้าวลี่สันนิษฐานด้วยสีหน้าจริงจังขึงขัง

                  หลินจิงซูพยักหน้า

                  “ก็เป็นไปได้”

                  “แต่ในห้องมีแค่พวกเราสามคน ถ้าเงินถูกขโมยไปตั้งแต่ตอนนั้นจริงๆ ก็ชัดเจนแล้วว่าใครคือคนร้ายไม่ใช่เหรอ?”

                  ประกายตาพร้อมเสียงวิเคราะห์อันเฉียบแหลมของจ้าวลี่เปล่งดังขึ้น

                  หลี่ผางตี้?

                  แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง สัญชาตญาณของหลินจิงซูกลับปฏิเสธทันทีว่าไม่ใช่