ตอนที่ 308 พวกไร้น้ำยา!

155 1-2

      ตอนที่ 308 พวกไร้น้ำยา!

            ทางด้านพ่อของจ้าวลี่เป็นฝ่ายเปิดฉากจู่โจมเข้าใส่ก่อน เขากระโจนเข้าไล่จับร่างของหลินจิงซูอย่างบ้าคลั่ง แต่ทว่าเธอกลับไหวตัวทัน แล้วรีบวิ่งหนีไปหลบอยู่ด้านหลังของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่หน้ารั้วมหาวิทยาลัยได้อย่างรวดเร็ว

            “ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วยค่ะคุณลุงรปภ.! มีคนบ้าที่ไหนไม่รู้จะเข้ามาทำร้ายหนูค่ะ!!”

            เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นเห็นว่า กำลังมีใครบางคนจ้องจะรังแกนักศึกษาอยู่จริงๆ เขาก็ก้าวเท้าเดินขึ้นหน้าเพื่อเข้าห้ามปรามอย่างรวดเร็ว ชี้ไม้กระบองใส่พ่อแม่ของจ้าวลี่ พร้อมกับร้องตะโกนสั่งเสียงดัง

            “พวกคุณหยุดเดี๋ยวนี้! ที่นี่คือมหาวิทยาลัย! ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้ามาอย่างเด็ดขาด! ถ้ายังขืนขัดคำสั่ง ก็อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับ!”

            พ่อแม่ของจ้าวลี่ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้าปรามหยุดไว้ ด้วยความเคียดแค้นจุกอกแต่ทำอะไรไม่ได้ พวกเขาจึงได้แต่ร้องตะโกนโหวกเหวกโวยวายอยู่ตรงนั้นแทน

            “นังคนสารเลว! แน่จริงก็อย่าหลบอยู่หลังคนอื่นสิวะ! อย่าให้เจอตัวข้างนอกก็แล้วกัน พวกฉันจะเอาแกให้ตายเลยคอยดู!!”

            หลินจิงซูกระหยิ่มยิ้ม เมื่อได้ยินคำข่มขู่ ก็ถึงกับหัวเราะคิกคัก พร้อมพูดจาเย้ยหยันกลับไปว่า

            “ขนาดสละได้แม้กระทั่งชีวิตยังมีปัญญาทำได้แค่นี้เองเหรอคะ? ไร้น้ำยาสิ้นดี”

            หลังจากหัวเราะขบขันจนสาแก่ใจแล้ว เธอก็หมุนตัวเดินกลับเข้ามหาวิทยาลัยไป

            พ่อแม่ของจ้าวลี่เองก็ได้แต่ยืนแน่นิ่งจ้องมองด้วยความโกรธจัดอยู่หน้าประตูรั้วมหาวิทยาลัย ตลอดเวลาที่จับจ้องแผ่นหลังของสาวน้อยที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆนั้น สีหน้าและแววตาของทั้งคู่ล้วนดูประหนึ่งปีศาจที่อยากจะฉีกกระชากร่างของเธอออกเป็นชิ้นๆ!     

            ทั้งสองเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อ ไม่เพียงการข่มขู่หลินจิงซูจะประสบความล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า แต่พวกเขายังต้องกลับไปพร้อมกับความอัปยศอดสูอีกด้วย!

            ทำไมกัน! ทำไมนังเด็กสารเลวนี่ถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้?!

            “แล้วพวกเราจะทำยังไงต่อดีล่ะ?”

            แม่ของจ้าวลี่ร้องถามออกมาอย่างกระฟัดกระเฟียดไม่พอใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขมขื่นใจไม่น้อย

            ฝ่ายพ่อของจ้าวลี่เองก็กำหมัดแน่นพร้อมกับฟันกรอด แล้วจึงพูดขึ้นว่า

            “ทำยังไงงั้นเหรอ? ก็ทุบร้านของมันให้พังอีกยังไงล่ะ! มันยังมีร้านอีกสาขาอยู่ข้างนอกไม่ใช่เหรอ? ไม่ว่ามันจะมีอีกกี่ร้าน เราก็ไปทุบทำลายมันให้หมดนั่นล่ะ! ถ้าชีวิตของพวกฉันไม่มีความสุข พวกแกก็อย่าหวังว่าจะมีความสุขได้เลย!”

            สายตาคู่นั้นของแม่จ้าวลี่เคลื่อนมองไปยังทิศทางที่หลินจิงซูเดินจากไป เธอพยักหน้าเล็กน้อยแทนคำตอบ พร้อมกับสีหน้าที่ผันเปลี่ยนกลายเป็นน่าสยองพองขน

            ในมุมมองพ่อและแม่ของจ้าวลี่นั้น พวกเขาต่างคิดว่า การทุบทำลายร้านค้าของหลินจิงซูนั้น นับเป็นการประกาศศักดิ์ดาอย่างหนึ่ง อีกทั้งต้องการพิสูจน์ให้อีกฝ่ายเห็นว่า ตราบใดที่พวกเขาเอาจริงขึ้นมา ย่อมไม่ใช่เรื่องล้อเล่นอีกต่อไป!

            เหตุผลทั้งหมดที่ขับเคลื่อนให้พวกเขาต้องทำเช่นนี้ ก็เพื่อบีบบังคับให้หลินจิงซูยอมประนีประนอมด้วยเท่านั้น

            แต่คิดไม่ถึงจริงๆว่า…นังสัตว์นรกน้อยตัวนี้กลับดื้อด้านหัวแข็งมากจริงๆ!

            “ว่าแต่นังสารเลวนี่มันจะไม่รู้จริงๆเหรอว่า ทั้งหมดนี่เป็นฝีมือของพวกเรา?”

            แม่ของจ้าวลี่เริ่มขมวดคิ้วและรู้สึกเอะใจขึ้นฉับพลัน ก่อนจะเอ่ยถามต่อไปว่า

            “หรือจริงๆมันจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเป็นฝีมือของพวกเรา? แล้วตอนนี้ก็เลยพยายามยั่วยุให้เราต้องลงมืออีกครั้ง ทั้งหมดก็เพื่อหวังจับตัวพวกเรา? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง นี่มันไม่ใช่กับดักหรอกเหรอ?”

            แต่พ่อของจ้าวลี่กลับส่ายหน้า เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ต่อให้จะเป็นกับดักหรือไม่ก็ตาม และต่อให้มันรู้ตัวแล้วยังไงล่ะ? เพราะไม่ว่ายังไงเขาก็จะทุบทำลายร้านของมันให้สิ้นซาก!

            ตกดึกในค่ำคืนเดียวกันนั้น วันนี้ลมหนาวค่อนข้างแรงเป็นพิเศษ พ่อแม่ของจ้าวลี่ได้ตระเตรียมอุปกรณ์ทุกอย่างไว้อย่างพร้อมแล้ว และตอนนี้ก็กำลังมุ่งหน้าไปยังร้านชานมไข่มุกสาขาแรกที่อยู่ข้างมหาวิทยาลัย

            นี่เป็นค่ำคืนกลางเดือนตุลาคมที่อากาศเริ่มจะหนาวเย็นอีกครั้ง

            บนท้องถนนเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คนราวกับถูกทิ้งร้าง ไม่มีแม้แต่เสียงเห่าหอนของสุนัขสักตัว

            พ่อของจ้าวลี่ถือถังสีไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ถือค้อนหนัก

            ทั้งสองเร่งงัดแงะกุญแจประตูกรงเหล็กหน้าร้านชานมไข่มุกอย่างช่ำชอง

            สาเหตุว่าทำไมทั้งคู่ไม่ทุบทำลายกุญแจและลูกกรงเหล็กให้จบๆไปนั้น ก็เพราะเกรงว่าจะส่งเสียงดังเกินไป ซึ่งอาจดึงดูดความสนใจของชาวบ้านในบริเวณนี้ได้นั่นเอง

            หลังจากเข้ามาไปภายในร้านได้ พ่อของจ้าวลี่ก็เริ่มยกค้อนชูขึ้นสุดแขน จากนั้นก็เหวี่ยงลงทุบข้าวของและอุปกรณ์ทั้งหลายภายในร้านอย่างบ้าคลั่ง! ทุบโต๊ะกระจกตรงหน้าอย่างสุดแรงจนมันแตกร้าวสยายเส้นดั่งใยแมงมุม ส่วนอีกดอกก็กระแทกใส่อุปกรณ์หลังครัวจนเละเทะกลาดเกลื่อนพื้นไปหมด

            “พวกคุณสองคนทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ?!”

            จู่ๆก็มีตำรวจนายหนึ่งโผล่ออกมาจากไหนมิทราบ วิ่งตรงเข้ามาพร้อมกับกระบองในมือ

            “หมอบลงเดี๋ยวนี้! นี่เป็นคำสั่ง! ยกสองมือขึ้นกุมหัวเร็วเข้า!!”

            พ่อแม่ของจ้าวลี่ที่ไม่ทันได้ระวังตัว ถึงกับหยุดชะงักทุกการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน เสี้ยวอึดใจเดียวกันนั้น แสงไฟดวงใหญ่ก็สว่างวาบพุ่งสาดกระทบใส่ดวงตาของคนทั้งคู่อย่างจัง ทำเอาพวกเขาถึงกับตาพร่ามัวอะไรไม่เห็นไปชั่วขณะ แต่กระนั้น ก็ยังพยายามหรี่ตาขึ้นมองและเห็นได้เพียงลางๆ

            นั่นมันชุดเครื่องแบบของเจ้าหน้าที่ตำรวจนี่!

            “บอกให้หมอบลงยังไงล่ะ! รีบประสานมือไว้ที่ท้ายทอยแล้วหมอบลงเร็วเข้า!!”

            ทั้งพ่อและแม่ของจ้าวลี่ต่างตื่นตระหนกตกใจอย่างมาก เร่งโยนอุปกรณ์ที่ใช้ก่อเหตุในมือทิ้งไปอย่างรวดเร็ว พร้อมปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างว่าง่าย พวกเขาทั้งสองหมอบตัวลงกับพื้น พร้อมประกบสองมือไว้บนท้ายทอยด้วยความหวาดกลัว

            “พรึบ!” ไฟทั่วทั้งร้านเปิดสว่างโร่

            ในที่สุด ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็กลับมาชัดเจนอีกครั้ง!

            เฉินเฉวียนเย่ยืนล้วงกระเป๋าส่องไฟฉายสาดใส่อยู่ที่หน้าประตูร้านเพียงลำพัง พร้อมกับเฝ้ามองสองผัวเมียคู่นั้นที่กำลังนอนหมอบอยู่กับพื้นตัวสั่นด้วยความรังเกียจ

            เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างเป็นประจักษ์ต่อสายตา พ่อแม่ของจ้าวลี่ต่างก็หันไปมองหน้ากันด้วยอาการตื่นตระหนกที่ยังไม่จางคลายหายไป ก่อนจะตระหนักได้ในทันว่า พวกเขาทั้งคู่ได้ตกหลุมพรางของนังเดรัจฉานน้อยเข้าอย่างจังแล้ว!