ตอนที่ 310 ไม่กล้าล้ำเส้นอีกต่อไป

156 1-2

      ตอนที่ 310 ไม่กล้าล้ำเส้นอีกต่อไป

            แลเห็นร่องรอยขวัญผวาที่ขีดเขียนอยู่ทั่วใบหน้าพ่อของจ้าวลี่ หลินจิงซูได้แต่แอบแสยะยิ้มมุมปาก แม้ว่าปัจจุบันเฉินเฉวียนเย่จะรามือจากวงการมาเฟียอย่างเด็ดขาดแล้ว แต่บารมีแห่งความเป็นเจ้าพ่อบนถนนไป๋ฮั่นเมื่อครั้งอดีต ก็ยังคงสลักลึกอยู่ภายในจิตวิญญาณของเขา

            หยิบยกเหตุผลนี้ขึ้นอ้างเพียงข้อเดียว ก็ทำเอาพ่อแม่ของจ้าวลี่ถึงกับหวาดกลัวจนขี้ขึ้นหัว แทบจะในเวลาเดียวกัน พวกเขาทั้งคู่ต่างก็ล้มเลิกความคิดที่จะล้างแค้นสาวน้อยคนนี้ไปโดยปริยาย!

            “คุณลุงคุณป้าคะ หวังว่าหลังจากพ้นโทษออกมาแล้ว จะกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีซะทีนะคะ ถ้าคิดในแง่ดี ก็ถือซะว่าได้อยู่เป็นเพื่อนแก้เหงาให้ลูกสาวในคุกก็แล้วกัน”

            หลินจิงซูย่อมรู้กาลควรไม่ควรดี ว่าเวลาไหนควรแรงและเวลาไหนควรต้องเบา เธอส่งยิ้มให้คนทั้งสองด้วยความหวังดี ก่อนจะหมุนตัวออกไปด้วยความพึงพอใจ

            ภายหลังที่หลินจิบงซูจากไปแล้ว ทั้งพ่อและแม่ของจ้าวลี่ต่างก็หันไปมองหน้ากันด้วยใบหน้าซีดเผือด

            พวกเขาทั้งสองเคยคิดฝันที่ไหนกันว่า เหตุการณ์ทุกอย่างจะลงเอยเช่นนี้? ไม่เพียงล้มเหลวเรื่องการช่วยเหลือลูกสาวตัวเอง ตรงกันข้าม! พวกเขากลับต้องมาซวยกันด้วย!

            สองสามีภรรยาคิดเพียงว่า หลินจิงซูนั้นเป็นเพียงสาวน้อยนักศึกษาธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้น แม้ทางบ้านจะเปิดกิจการร้านขายชานมไข่มุก แต่ทว่าก็เป็นเพียงครอบครัวธรรมดาทั่วไปที่ไม่มีภูมิหลังใดๆ

            แต่กลับคิดไม่ถึงจริงๆ ปรากฏว่าเธอมาจากครอบครัวที่มีพ่อเป็นมาเฟีย! ไม่ใช่แค่คนไม่ดีเท่านั้น แต่เป็นพวกนอกกฎหมายเต็มตัวเลยทีเดียว!

            คงไม่ต้องสาธยายเรื่องความโหดเหี้ยมอีกแล้ว?

            จินตนาการถึงสีหน้าท่าทางอันน่าสะพรึงขวัญของชายคนเมื่อคืน ผนวกกับคำบอกเล่าเมื่อสักครู่ของหลินจิงซู ทุกอย่าง…ล้วนค่อนข้างชัดเจนแจ่มแจ้งมากแล้ว! กระทั่งพ่อของจ้าวลี่ยังอดใจสั่นขวัญหายไม่ได้!

            หลังจากถูกปล่อยตัวออกจากคุกแล้ว วันข้างหน้า พวกเขาย่อมไม่กล้าล้ำเส้นหลินจิงซูและคนเหล่านี้อีกแน่ๆ!

                  เท่านี้ก็เข็ดหลาบเกินพอแล้วจริงๆ!

                  ……

                 

                  เมื่อปราศจากปัญหาของจ้าวลี่และพ่อแม่ของเธอแล้ว ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของหลินจิงซูก็กลับสู่วัฎจักรของความน่าเบื่อหน่ายอีกครั้ง

                  ในวันนี้ เป็นอีกครั้งที่หวู่ฮ่าวชิงมาชวนหลินจิงซูออกเดท โดยเอาเรื่องเล่นบาสเก็ตบอลมาอ้าง

            “คุณประธาน ไปเล่นบาสกันเถอะ!”

            หวู่ฮ่าวชิงยืนทำท่าหล่อเท่ด้วยการหมุนลูกบาสอยู่บนนิ้ว สีหน้าท่าทางเต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงตามวัย

            ตั้งแต่เปิดภาคเรียนมาจนกระทั่งถึงตอนนี้ ซึ่งก็นับว่าเป็นเวลานานไม่น้อย แต่ท่าทีของหลินจิงซูที่มีต่อหวู่ฮ่าวชิง ก็ยังคงดูห่างเหินราวกับเป็นคนอื่นคนไกลอยู่เสมอ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็พอเข้าใจได้ เพราะเธอเป็นเช่นนี้กับทุกๆคน เว้นเสียแต่กับผู้หญิงด้วยกันเท่านั้น

            ทว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนๆ กลับมีเหตุการณ์ชวนให้เขาถึงกับใจเต้นแรง เมื่อจู่ๆหลินจิงซูก็เป็นฝ่ายริเริ่มเข้าหาเขา อีกทั้งยังชอบชวนเขาไปเล่นบาสเก็ตบอลด้วยอยู่บ่อยครั้ง ปฏิกิริยาเหล่านี้ได้สร้างความประหลาดใจให้แก่ทุกคนในคณะไม่น้อย จนเริ่มมีบางคนซุบซิบพูดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองแล้ว

            เผชิญหน้ากับเสียงซุบซิบนินทาเหล่านี้ หวู่ฮ่าวชิงกลับแอบมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

            ใช่แล้ว…เขาชอบหลินจิงซูตั้งแต่แรกเห็น ยิ่งอีกฝ่ายทำตัวราวกับมีใจให้กันแบบนี้ หวู่ฮ่าวชิงก็ยิ่งรู้สึกมีความสุขมากเข้าไปใหญ่ จนถึงกับตื่นเต้นนอนไม่หลับเลยทีเดียว!

            แต่หวู่ฮ่าวชิงหารู้ไม่ว่า พฤติกรรมทั้งหมดตลอดที่ผ่านมาของหลินจิงซูนั้น เธอทำไปก็เพื่อปลุกกระตุ้นธาตุแท้ภายในตัวของจ้าวลี่ให้ตื่นขึ้นเท่านั้นเอง ทั้งหมดล้วนมีผลประโยชน์อยู่เบื้องหลัง!

            “วันนี้ฉันขี้เกียจน่ะ นายไปชวนคนอื่นเล่นเถอะ”

            หลินจิงซูกำลังเก็บหนังสือเรียนบนโต๊ะเข้ากระเป๋า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม

            ยามแสงอาทิตย์ตกกระทบใบหน้า ปรากฏประกายสีเหลืองทองปกคลุม ยิ่งทำให้ความงดงามของสาวสวยเปล่งประกายสดใสกว่าครั้งไหนๆ

            หวู่ฮ่าวชิงตกสู่ภวังค์เสน่หาของหลินจิงซูโดยสมบูรณ์

            “นี่คุณประธาน ช่วงวันหยุดสัปดาห์พอจะมีเวลาว่างรึเปล่า?”

            หวู่ฮ่าวชิงลูบท้ายทอยเล็กน้อยด้วยความประหม่า ก่อนจะยืนกอดลูกบาสตัวกลมพร้อมพูดต่อว่า

            “ถ้าพอมีเวลาว่าง ฉันอยากจะชวนไปเล่นบาสที่สนามใจกลางเมืองด้วยกัน นอกจากเราสองคนแล้ว ก็ยังมีเพื่อนผู้หญิงคนอื่นๆไปด้วยนะ เผื่อประธานจะช่วยสอนพวกสาวๆเล่นบาสได้”

            หลินจิงซูเลิกคิ้วรู้สึกเอะใจเล็กน้อย แล้วเอ่ยปฏิเสธไปโดยแทบไม่ต้องคิด

            “ฉันคงไม่ว่างหรอก ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ต้องไปช่วยแม่ดูแลร้านชานมไข่มุก ต้องขอโทษด้วยนะ”

            สิ้นเสียงพูดจบประโยค เธอก็หยิบกระเป๋าแล้วเดินจากไปทันที

            หวู่ฮ่าวชิงจ้องมองผ่านหลังของหญิงสาวที่หลงรักค่อยๆเดินห่างออกไป ดวงตาคู่นั้นพลันหรี่แคบลงเล็กน้อย

            ทำไมถึงได้รู้สึกว่า หลินจิงซูกลับไปเป็นคนเดิมอีกครั้งแล้ว? คนที่ทั้งเย็นชาและปฏิบัติต่อคนอื่นอย่างเหินห่างกันนะ?

            แม้ใบหน้าของเธอจะมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา แต่นั่นก็เป็นเพียงรอยยิ้มตามมารยาทเท่านั้น

            ซึ่งไม่เหมือนกับรอยยิ้มเมื่อสัปดาห์ก่อนเลยสักนิด ผู้หญิงคนนี้ดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!

            ตอนที่พวกเขาสองคนเล่นบาสเก็ตบอลด้วยกันเมื่อหลายวันก่อน หวู่ฮ่าวชิงยังแอบอาศัยจังหวะทีเผลอ  สอบถามถึงเรื่องหัวใจของหลินจิงซูแบบเนียนๆ เพราะตลอดที่ผ่านมา มีคำถามหนึ่งที่ยังคงค้างคาใจเขาอยู่เรื่อยมา

            ผู้หญิงคนนี้มีคนรักหรือยังนะ?