ตอนที่ 311 เมนูใหม่

            156 2-2

            ตอนที่ 311 เมนูใหม่

            เพราะการที่หลินจิงซูจงใจเว้นระยะห่างกันทุกคนรอบตัว บางทีอาจจะอธิบายได้ว่า เธอมีคนรักอยู่แล้วก็ได้?

            แต่เมื่อได้ยินคำตอบของหลินจิงซูที่พูดออกมาว่า ‘ไม่มี’ หวู่ฮ่าวชิงก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

            หรือช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาอาจนิ่งนอนใจมากจนเกินไป และกว่าจะรู้ตัวอีกครั้ง ท่าทีการแสดงออกของหลินจิงซูที่มีต่อเขาก็ได้เปลี่ยนไปแล้ว

            ระยะหลังๆ หวู่ฮ่าวชิงเริ่มสังเกตเห็นว่ามีผู้ชายบางคนทั้งในและนอกคณะ เริ่มจะมาสารภาพรักกับหลินจิงซูบ้างแล้ว หรือกระทั่งแสดงออกให้รู้ไปเลยว่ามีความสนอกสนใจในตัวเธอมาก และเพราะเหตุนี้เอง อาจทำให้เธอเริ่มรู้สึกรำคาญและตีตัวออกห่างจากผู้ชายอีกครั้ง? และเขาก็ดันเป็นหนึ่งในนั้นที่โดนลูกหลงไปด้วย?

            เพราะเหตุนี้ หวู่ฮ่าวชิงจึงหวั่นเกรงมาโดยตลอด และไม่กล้าออกตัวตามจีบหลินจิงซูเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ในความรู้สึกของเขา แค่ได้พูดคุยได้ยิ้มให้กันในฐานะเพื่อนสนิท เท่านี้เขาก็เป็นสุขใจแล้ว

            เขาถือคติที่ว่า ยิ่งวิ่งวุ่นไล่ตาม ก็เปรียบดั่งผีเสื้อที่ยิ่งตีปีกหนี คำพูดประโยคนี้สามารถใช้ได้กับผู้หญิงเช่นกัน

            ใช่ว่าหวู่ฮ่าวชิงจะไม่ตระหนักว่า ผู้หญิงคนนี้ล้ำค่าประหนึ่งบัวหิมะ ไม่ว่าใครๆต่างก็ชื่นชอบและถวิลหาทั้งสิ้น แต่กลับหาใช่ทุกคนที่จะสามารถได้ครอบครองสมใจ

            อย่างไรก็ตาม หวู่ฮ่าวชิงยังเชื่อว่า ด้วยความพยายามไม่ย่อท้อและความจริงใจของเขา สักวันหนึ่งย่อมต้องพิชิตใจบัวหิมะดอกนี้ได้อย่างแน่นอน!

            คิดได้เช่นนั้น หวู่ฮ่าวชิงก็เริ่มเรียบเรียงวิเคราะห์สถานการณ์ที่เป็นอยู่ในปัจจุบันทันที ข้อเสียเปรียบที่พบเจอในตอนนี้ก็คือ ทัศนคติด้านลบของหลินจิงซูที่เกิดจากความรำคาญต่อพวกผู้ชายที่ตามตอแย หากเป็นเช่นนี้ คงไม่มีวิธีแก้ไขใดที่จะเหมาะสมไปกว่าการเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ใหม่ เขาต้องค่อยๆเริ่มต้นจากการเป็นเพื่อนที่ดีของเธอไปก่อนและไม่อาจรีบร้อนได้

            แล้ว…เขาควรจะเริ่มต้นยังไงดีล่ะ? ควรเข้าหาเธอทางไหนดี?

            พินิจพิเคราะห์จากงานอดิเรกของเธอ เท่าที่รู้มา ดูเหมือนจะมีเพียงเรื่องบาสเก็ตบอลอย่างเดียวเท่านั้น และเพราะเหตุนี้เอง เขาจึงได้ตั้งใจจะมาชวนหลินจิงซูไปเล่นบาสเก็ตบอลที่สนามใจกลางเมืองช่วงสุดสัปดาห์ แต่ถึงอย่างนั้น…สุดท้ายเขาก็ถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดี

            ทั้งที่เขาเองก็มั่นใจอย่างมากว่า แผนการเดทครั้งนี้จะต้องประสบความสำเร็จอย่างงดงามแน่นอน เห้ออ…

            จ้องมองหลินจิงซูที่เดินจากไปจนลับสายตา หวู่ฮ่าวชิงก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้

            “ไปเถอะลูกพี่ชิง! เล่นบาสกันดีกว่า!”

            เพื่อนชายคนหนึ่งร้องบอก

            “นายไปเถอะ วันนี้ฉันไม่ค่อยมีอารมณ์ว่ะ”

            หวู่ฮ่าวชิงโยนลูกบาสในมือส่งให้เพื่อนชายคนนั้น จากนั้น ก็สะพายกระเป๋าเรียนเดินคอตกกลับไปยังหอพักด้วยอาการเศร้าสร้อย

            “อ้าว? ลูกพี่ชิงเป็นไรรึเปล่า? ไม่สบาย? หรือว่ามีไข้?”

            เพื่อนชายคนนั้นรับลูกบอลไป พลางเกาศีรษะด้วยความงุนงงสับสน

            เพื่อนอีกคนเดินปรี่เข้ามายืนขำอยู่ข้างเคียงไม่ห่างกัน

            “เมื่อครู่แกหูหนวกรึไง? พี่ชิงเพิ่งถูกประธานของเราปฏิเสธคำชวนไปหยกๆ! แล้วใครมันจะมีอารมณ์ไปเล่นกันวะ!”

            “อ่อ อ่อ ก็ว่าทำไมจู่ๆถึงไม่อยากเล่นบาสขึ้นมาเฉยๆ ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาทั้งคู่นะ? ทะเลาะกันรึเปล่า?”

            เพื่อนสองคนนั้นหันไปจ้องหน้ากัน คล้ายมองตาก็เข้าใจ

            ……

            เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างแช่มช้า อุณหภูมิลดต่ำอากาศเริ่มเย็นตัวลง

            วันนี้เป็นเวรที่หลินจิงซูต้องเฝ้าร้าน เวลานี้เธอนั่งวุ่นอยู่กับสมุดบันทึกเล่มหนึ่งตรงหน้า กำลังขีดเขียนบางสิ่งบางอย่างลงไป

            “กำลังเขียนอะไรอยู่เหรอ?”

            หลังเลิกเรียน หลี่ผางตี้เข้ามาทำงานพิเศษในร้านชานมไข่มุกตามปกติ บังเอิญเหลือบไปเห็นหลินจิงซูที่เอาแต่หมกหมุ่นอยู่กับหน้าสมุดเล่มนั้นนานแล้ว สบโอกาสจึงได้เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

            หลินจิงซูไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากหน้ากระดาษด้วยซ้ำไป แต่ก็ยังเอ่ยตอบกลับไปว่า

            “กำลังคิดค้นชานมไข่มุกสูตรใหม่อยู่น่ะ”

            อากาศเริ่มเย็นลงเช่นนี้ เมนูชานมไข่มุกยอดนิยมตลอดกาล กลับถึงคราวต้องตกกระป๋องซะแล้ว เพราะเมนูทั้งหมดล้วนเป็นเครื่องดื่มที่เหมาะกับอากาศร้อนทั้งสิ้น แต่ไม่เหมาะกับฤดูใบไม้ร่วงที่ใกล้จะมาถึงเลยแม้แต่น้อย ภายใต้สภาพอากาศที่เย็น ใครที่ไหนยังอยากจะดื่มอะไรเย็นๆอีกเล่า?

            เธอในฐานะผู้ที่มาจากศตวรรษที่ 21 ยุคที่ทุกคนบนโลกกินชานมไข่มุกกันทุกวันและทุกฤดู ผนวกกับประสบการณ์ที่เคยทำงานพิเศษในร้านชานมไข่มุกในระยะสั้นๆ ทำให้รู้ว่าแผนการขั้นตอนต่อไปควรทำสิ่งใด?

            และเพราะเธอมีความเข้าใจเป็นอย่างดีว่า แต่ละก้าวควรทำอย่างไรนี่เอง จึงส่งผลให้ธุรกิจชานมไข่มุกของเธอมีลูกค้าแวะเวียนมาใช้บริการอย่างไม่ขาดสายแทบทุกเวลา

            อย่างไรก็ตาม ความยากในช่วงปี 90ก็ใช่ว่าจะไม่มี เพราะยุคนี้ยังไม่มีอุตสาหกรรมผลิตสารแต่งกลิ่นเกิดขึ้นในประเทศจีน

            กล่าวคือ หัวเชื้อรสชาติต่างๆของชานมไข่มุกที่จำหน่ายอยู่ในร้าน ทั้งหมดล้วนได้จากการกลั่นต้มและทดลองเองเกือบทั้งสิ้น

            ปลายปากกาชะงักหยุดชั่วจังหวะ ไอเดียความคิดสุดบรรเจิดได้ผุดขึ้นกลางใจของหลินจิงซูในทันใด

            เธอวางปากกาในมือลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนตัวขวับวิ่งปรี่ไปที่หลังครัวด้วยความไวแสง แล้วจัดการเปิดตู้วัตถุดิบรื้อค้นหาบางสิ่งบางอย่าง

            “จิงซูหาอะไรอยู่เหรอจ๊ะ? ให้ฉันช่วยมั้ย?”

            หลี่ผางตี้รีบวิ่งตามเข้าไปพร้อมเอ่ยถามอยู่ด้านหลัง

            “ในครัวของเรามีน้ำตาลทรายแดงบ้างมั้ย? ช่วยหาให้ฉันหน่อยสิ!”

            หลินจิงซูพลิกค้นสิ่งของชิ้นแล้วชิ้นเล่า พยายามเสาะหาสิ่งที่ต้องการอย่างใจจดใจจ่อ