ตอนที่ 324 อุบัติเหตุในสนามบาสเก็ตบอล

163 1-2

      ตอนที่ 324 อุบัติเหตุในสนามบาสเก็ตบอล

            เช้าถัดมาคือวันอาทิตย์ที่หนาวเหน็บ

            หิมะถล่มลงมาหนักตลอดช่วงสองวันที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนสวรรค์จะล่วงรู้เช่นกัน วันนี้จึงได้ประทานแสงแดดที่แสนอบอุ่นและหายากมาให้ทุกคนถ้วนหน้า

            ช่วงบ่ายของวัน พนักงานจากร้านชานมไข่มุกได้แจ้งกับเฉินเฉวียนเย่ว่า ทางร้านได้รับคำสั่งซื้อชุดใหญ่ และต้องการให้ไปส่งสินค้าที่สนามบาสเก็ตบอลใจกลางเมือง แต่เนื่องจากบริการส่งถึงมือได้ปิดให้บริการไปแล้ว ทว่ายอดการสั่งซื้อครั้งนี้ค่อนข้างสูง ทำให้พนักงานในร้านเกิดความลังเลใจ จึงได้ติดต่อมาขอความเห็นชอบจากเขา

            เมื่อได้ยินยอดการสั่งซื้อในครั้งนี้ หลินจิงซูก็ถึงกับหูผึ่งและรีบตอบรับอย่างรวดเร็ว

            “พ่อเฉินคะ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่หนูจัดการเองดีกว่า ดูเหมือนช่างติดตั้งทีวีใกล้จะมาถึงแล้วไม่ใช่เหรอคะ? พ่อเฉินอยู่บ้านกับแม่รอช่างก็แล้วกันค่ะ”

            เฉินเฉวียนเย่ไม่ปฏิเสธ พยักหน้าตอบกลับไปว่า

            “ได้ๆ ขับรถขับราระวังด้วยล่ะ”

            ทันทีที่ได้ยินหลินจิงซูพูดถึงเรื่องทีวีขึ้นมา ติงเสวี่ยเหม่ยที่อยู่ในห้องนั่งเล่นก็อดที่จะเอ่ยปากบ่นขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ และนี่ดูเหมือนจะเป็นรอบที่สามหรือสี่ของวันแล้วด้วย!

            “ทางร้านไม่รับคืนของจริงๆน่ะเหรอ?”

            เฉินเฉวียนเย่ยิ้มตอบอย่างช่วยไม่ได้

            “คืนไม่ได้จ้ะ เถ้าแก่บอกสินค้าซื้อแล้วไม่รับคืน”

            ทันทีที่เมื่อวานติงเสวี่ยเหม่ยรู้ราคาที่แท้จริงของเจ้าทีวีเครื่องนี้ เธอก็ถึงกับอ้าปากหวอค้างอยู่อย่างนั้น จนสามารถยัดไข่ต้มเข้าไปได้ทั้งฟอง

            ราคาแพงหูฉี่แบบนี้ เห็นเงินเป็นกระดาษชำระกันรึยังไง!

            ติงเสวี่ยเหม่ยใช้เวลาตลอดทั้งค่ำคืนนั้น เพื่อเจรจาต่อรองหาหนทางส่งคืนสินค้าชิ้นนี้กลับไปที่ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ด้วยราคาค่าตัวที่แพงลิบลิ่วของมัน เธอกลับรู้สึกเป็นทุกข์มากกว่าจะมีความสุขเมื่อได้เห็น

            ยิ่งไปกว่านั้น การมีเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ราคาแพงมากถึงเพียงนี้อยู่ในบ้าน แล้วเรื่องความปลอดภัยล่ะ? หากถูกโจรยกเค้าขโมยขึ้นมาล่ะ ใครจะรับผิดชอบ?

            เฉินเฉวียนเย่เองย่อมรู้จักนิสัยของติงเสวี่ยเหม่ยดีว่า เป็นคนจริงจังกับเรื่องเงินๆทองๆมากเพียงใด แต่จุดประสงค์หลักที่เขาซื้อทีวีเครื่องนี้มา ก็เพื่อคลายความเบื่อให้กับผู้หญิงที่เขารักเช่นกัน แล้วมีหรือที่เขาจะยอมคืนกลับไปง่ายๆ?

            และด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงจำใจต้องกุเรื่องโกหกขึ้นมาบอกกับเธอว่า ทางร้านไม่รับคืนสินค้าที่ซื้อไปแล้ว!

            ไม่รู้หรอกว่า ทีวีเครื่องนี้จะสามารถฆ่าเวลาและช่วยแก้เบื่อให้กับติงเสวี่ยเหม่ยได้ดีแค่ไหน แต่ที่เห็นชัดในตอนนี้ก็คือ ทีวีเครื่องนี้สามารถทำให้เธอมีสมาธิอยู่กับความลำบากใจไปได้อีกพักใหญ่เลยทีเดียว

            หลินจิงซูเดินทางมาถึงร้านชานมไข่มุกด้วยความรีบเร่ง แหวกฝูงชนฝ่าวงล้อมลูกค้าหน้าร้านนับสิบชีวิตเข้าไปด้านใน

            “ของทั้งหมดที่จะให้ไปส่งที่สนามบาสเก็ตบอลใจกลางเมืองวางอยู่บนโต๊ะแล้ว ยอดสั่งซื้อรอบนี้ 30แก้วจ้ะ”

            หลี่ผางตี้เห็นอีกฝ่ายมาถึง จึงรีบร้องบอกพร้อมกับยกมือขึ้นชี้ไปทางถุงขนาดใหญ่สี่ใบบนโต๊ะ

            หลังจากนำถุงทั้งสี่ใบใส่เข้าไปในเกระเป๋าขนสั่งสะพายบ่าใบโตเสร็จสรรพ หลินจิงซูก็ปั่นสามล้อมอเตอร์มุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางทันที ทั้งหมดเป็นไปด้วยความราบรื่นไร้ปัญหาติดขัดใดๆ

            ทันทีที่ล้อหยุดเทียบข้างสนามบาสเก็ตบอล เสียงลูกบาสดังกระทบพื้นที่แสนคุ้นเคยก็ดังแว่วเข้ามาในหูของเธอ

            นี่ล่ะคือเสียงแห่งชีวิตชีวา หลักฐานการเป็นวัยรุ่นที่เปี่ยมไปด้วยเปลวไฟลุกโชน

            โต๊ะหินด้านในฝั่งโน้นคือจุดหมายปลายทางที่ผู้สั่งซื้อได้แจ้งกับร้านชานมไข่มุกไว้ หลินจิงซูจำต้องหิ้วถุงใบโตที่บรรจุชานมไข่มุกกว่า20แก้ว เดินตัดสนามบาสเก็ตบอลไปในสภาพทุลักทะเลกว่าจะถึงจุดหมาย

            ทุกครั้งที่เธอแวะเวียนมาส่งสินค้าที่นี่ หลินจิงซูได้แต่ภาวนากับตัวเองในใจอย่างเงียบๆว่า ขออย่าให้มีลูกบาสเก็ตบอลลอยเข้ามากระแทกหัวของเธอเป็นพอ!

            และอาจเป็นเพราะที่ผ่านมา ยังไม่เคยเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันที่ว่านี้เกิดขึ้นกับเธอเลยสักครั้ง ทำให้ครั้งนี้หลินจิงซูเหมือนจะค่อนข้างมั่นใจเล็กน้อย และกล้าที่จะเดินตัดสนามเพื่อร่นระยะทางให้สั้นลง

            และก็นั่นล่ะ…ดั่งที่คนโบราณว่าไว้ไม่ผิด ไม่มีใครเดินตัดแม่น้ำแล้วรองเท้าไม่เปียกฉันท์ใด ก็ไม่มีใครเดินตัดสนามบาสเก็ตบอลแล้วไม่เคยถูกลูกบอลกระแทกฉันท์นั้น

            ต้องบอกว่า วันนี้นับเป็นวันแห่งความโชคร้ายของหลินจิงซูจริงๆ!

            เพิ่งเดินตัดไปได้เพียงครึ่งสนาม กลับมีลูกบอลปริศนาพุ่งเข้าใส่ท้ายทอยของเธอด้วยความเร็วสูง

            “ปัง!” หนึ่งเสียงอัดกระแทกแผดดัง

            หลินจิงซูไม่ทันตั้งท่าเตรียมตัวใดๆ จึงถูกลูกบาสนั่นอัดเข้าใส่เต็มเหนี่ยว จนบังเกิดกระแสความเจ็บปวดโฉบแล่นไปทั่วทั้งท้ายทอยของเธอ วิสัยทัศน์การมองเห็นของสาวน้อยดับวูบลงชั่วขณะราวกับภาพตัด

            ถุงบรรจุชานมไข่มุกใบโตบนไหล่ร่วงกราวเทกระจาดลงกับพื้น แก้วชานมไข่มุกนับสิบกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดไปทั่วทั้งบริเวณนั้น แต่นับว่าโชคยังดีที่แต่ละแก้วได้รับการผนึกปิดไว้อย่างแน่นหนา ทำให้ของเหลวที่อยู่ภายในนั้นไม่มีการรั่วไหลออกมา

            ภายใต้อาการปวดมึนไปทั่วทั้งศรีษะ หลินจิงซูได้แต่ร้องสบถก่นด่าอยู่ในใจ  ‘เวรเอ๊ย ใครมันขว้างมาได้ไม่ดูตาม้าตาเรือแบบนี้! ไม่เห็นสาวสวยกำลังเดินตัดสนามบ้างรึไง?!’

            อัดใจต่อมา สิ่งแรกที่เริ่มสังเกตเห็นก็คือ ผู้คนนับหลายชีวิตในบริเวณนั้น ต่างก็เริ่มแห่แหนเข้าล้อมรอบตัวเธอ ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงที่แสนคุ้นเคย

            “ประธาน?”

            เป็นเสียงของหวู่ฮ่าวชิงไม่ผิดแน่