ตอนที่ 325 จ้าวเสี่ยวย่าผู้โง่งม

            163 2-2

            ตอนที่ 325 จ้าวเสี่ยวย่าผู้โง่งม

            ก่อนที่หลินจิงซูจะทันได้ตอบสนองใดๆ เธอก็ได้ยินเสียงคำรามเดือดดาลของหวู่ฮ่าวชิงดังขึ้นเสียก่อน

            “พวกแกเล่นบาสประสาอะไรกันวะ?!”

            หลินจิงซูถึงกับตกตะลึง เพราะในสายตาของเธอ หวู่ฮ่าวชิงคือเด็กหนุ่มที่มีอุปนิสัยอ่อนโยนขี้เล่น และนับตั้งแต่รู้จักกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นอีกฝ่ายร้องตะโกนก่นด่าใครสักคนด้วยความเกรี้ยวกราดถึงเพียงนี้ ทำเอาเธออดที่จะประหลาดใจไม่ได้จริงๆ

            “ประธาน ได้ยินผมพูดรึเปล่า? ผมกำลังชูกี่นิ้วอยู่?”

            หวู่ฮ่าวชิงรีบวิ่งปรี่เข้าไปตรวจดูอาการบาดเจ็บเบื้องต้นให้กับเธอทันที ทั้งน้ำเสียงและสีหน้ามีเพียงคำว่า ‘ตื่นตระหนก’ ขีดเขียนอยู่จนทั่ว

            ย้ายมานั่งพักจิบน้ำครู่หนึ่ง อาการปวดมึนศีรษะคล้ายจะบรรเทาลงมากแล้ว ในที่สุด หลินจิงซูก็สามารถเรียกสติกลับคืนมาได้อีกครั้ง แล้วค่อยๆกวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างแช่มช้า

            ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่า สิ่งแรกที่สะดุดตาสาวน้อยมากที่สุดก็คือ ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของหวู่ฮ่าวชิงในเวลานี้ แม้คู่คิ้วเรียวเข้มของเขาจะกำลังขมวดถักยู่ยี่เพราะความกังวล แต่สิ่งนั้นกลับไม่สามารถลดทอนความหล่อเหล่าของเขาลงได้เลยแม้แต่น้อย

            หลินจิงซูค่อยๆเคลื่อนสายตามองไปทางอื่น และพบเห็นสองสาววัยรุ่นที่ยืนตรงนั้นกับผู้ชายอีกหนึ่งคน

            คนที่ดูจะสะดุดตามากที่สุดคงจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากเธอคนนั้นที่เป็นอาหมวยสาวสวย ทว่าใบหน้ากลับดูซีดเซียวอย่างน่าเหลือเชื่อ

            “ฉันไม่เป็นอะไร”

            หลินจิงซูหันไปตอบคำถามหวู่ฮ่าวชิง พร้อมโยนผ้าชุบน้ำที่คลุมศีรษะของเธอเมื่อครู่คืนให้ ดูเหมือนตอนนี้จะเป็นที่ชัดเจนแล้วว่า ใครกันที่เป็นคนโยนลูกบาสเก็ตบอลใส่เธอ

            เมื่อหวู่ฮ่าวชิงได้ฟังเช่นนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

            ย้อนเวลากลับไปเล็กน้อย ก่อนที่ลูกบาสเก็ตบอลจะพุ่งอัดใส่หลินจิงซูนั้น ตัวเขากำลังนั่งพักอยู่ที่อัฒจันทร์ด้านหนึ่ง จ้องมองจากมุมนี้คล้ายจะสังเกตเห็นแผ่นหลังของสาวน้อยที่ดูคล้ายหลินจิงซูเข้า ด้วยเหตุนี้เอง หวู่ฮ่าวชิงจึงรีบลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเพื่อจะดูให้แน่ใจ แต่ใครจะไปคาดคิด ลูกบาสเก็ตบอลปริศนากลับลอยเข้ากระแทกใส่เธอ จนเกิดเหตุการณ์ฉุกละหุกขึ้น

             ยังไม่ทันที่เขาจะได้ร้องตะโกนเตือนด้วยซ้ำ หลินจิงซูก็ล้มฟุบลงไปกับพื้นแล้ว

            หัวใจของหวู่ฮ่าวชิงเสมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ

            หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว หวู่ฮ่าวชิงก็เดินหน้าตามล่าหาตัวผู้กระทำผิดด้วยอารมณ์ที่ยังคงเดือดดาลอยู่ และเมื่อทราบว่าเป็นฝีมือของจ้าวเสี่ยวย่า เขาก็ระเบิดคำด่าตำหนิใส่อีกฝ่ายไม่หยุดทันที

            จ้าวเสี่ยวย่าและหวู่ฮ่าวชิงเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานหลายปีแล้ว แต่ทำไม…ทำไมเขาคนนี้ถึงได้กล้าขึ้นเสียงตวาดใส่เธอแบบนี้ล่ะ? วินาทีที่จ้าวเสี่ยวย่าถูกอีกฝ่ายดุด่าเกรี้ยวกราดใส่ เธอถึงกับหน้าถอดสีซีดขาว และแทบไม่อยากจะเชื่อ

            หวู่ฮ่าวชิงกล้าประณามและสร้างความอับอายให้เธอต่อหน้าธารกำนัล เพียงเพราะผู้หญิงคนนี้คนเดียวจริงๆน่ะเหรอ?

            “สามัญสำนึกไม่มีเลยรึไง? คำว่าขอโทษน่ะรู้จักรึเปล่า?!”

            หวู่ฮ่าวชิงหันไปตวาดใส่หน้าจ้าวเสี่ยวย่าด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับว่ายามนี้ไฟโทสะของเขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะดับลงเลย

            “ฉัน…”

            จ้าวเสี่ยวย่าปั้นสีหน้าข้างลังเลว่าจะขอโทษหรือไม่ขอโทษดี

            ความจริงเธอตั้งใจจะเอ่ยปากขอโทษตั้งแต่แรกแล้ว แต่เมื่อถูกหวู่ฮ่าวชิงตะคอกกดดันให้ขอโทษอยู่แบบนี้ จากอารมณ์ที่รู้สึกผิดจึงได้ผันเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดโมโหขึ้นมาแทน

            เมื่อครู่ เธอทั้งถูกด่าถูกตำหนิมาตลอดแล้ว หากยังจะให้ก้มหน้าขอโทษอีก เธอจะยิ่งไม่เสียศักดิ์ศรีมากขึ้นหรือยังไง?

            คิดได้แบบนั้น สายตาของจ้าวเสี่ยวย่าที่มองหลินจิงซูพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

            เธอจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความรังเกียจ และกัดฟันพูดอย่างไม่พอใจว่า

            “นังนี่มันเป็นใคร? ยิ่งใหญ่มาจากไหน? ทำไมถึงจะต้องปกป้องมันขนาดนี้ด้วย?”

            จ้าวเสี่ยวย่าเชิดคางยกสูงดั่งผู้เหนือกว่า ทุกพยางค์คำพูดล้วนบ่งบอกถึงความเย่อหยิ่งจองหองและไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใดๆ

            “แล้วทำไมฉันต้องขอโทษด้วย? ใครสั่งใครสอนให้มันเดินทะเล่อทะล่าตัดสนามเข้ามาแบบนี้ล่ะ? โง่เองแล้วยังจะโทษคนอื่นอีก!”

            ประเดิมเปิดฉากด้วยคำพูดประโยคแบบนี้ บรรดาหนุ่มสาวที่อยู่ในบริเวณนั้นพลันตื่นตัวทันใด ต่างก็เริ่มจับกลุ่มชุมนุมกันเมื่อเห็นว่าจ้าวเสี่ยวย่าแสดงท่าทีเป็นปฏิปักษ์ออกมาอย่างชัดเจน

            มีละครฉากใหญ่ให้ได้รับชมกันแล้ว!

            หลินจิงซูถึงกับต้องเค้นเสียงหัวเราะดัง ‘หึหึ’ อยู่ในลำคอ เมื่อได้เห็นปฏิกิริยาที่ไร้ยางอายเช่นนั้นของหญิงสาว

            ยังจะมีหน้ามาโทษคนอื่นเหรอ? ตรรกะในหัวสมองของยัยนี่เพี้ยนไปแล้วรึไง?

                  หลินจิงซูบีบกำปั้นกระชับแน่น เตรียมจะเปิดศึกตอบโต้อย่างเต็มที่ แต่ทว่าจังหวะนั้น เสียงตะคอกของหวู่ฮ่าวชิงกลับดังขึ้นขัดจังหวะไว้เสียก่อน

                  “จ้าวเสี่ยวย่า! เลิกทำตัวงี่เง่าได้รึยัง?! เห็นๆอยู่ว่าเธอต่างหากที่ทะเลอทะล่าโยนลูกบาสมั่วซั่วเอง! แล้วยังจะมีหน้าไปโทษคนอื่นอีกงั้นเหรอ? ยางอายของเธอมันหายไปไหนหมดแล้วเหรอ?!”

                  หวู่ฮ่าวชิงจ้องหน้าจ้าวเสี่ยวย่าด้วยท่าทางที่บ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์อย่างมาก

            ยิ่งถูกหวู่ฮ่าวชิงแสดงว่าอยู่ฝ่ายตรงข้ามมากเท่าไหร่ อาการดื้อรั้นอยากเอาชนะของจ้าวเสี่ยวย่าก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเป็นเท่าตัว

            เธอลุกขึ้นจ้องหน้าหลินจิงซูที่กำลังนั่งพักรักษาตัวอยู่ กวาดตามองขึ้นลงอยู่หลายรอบเพื่อพินิจมองอีกฝ่ายอย่างละเอียด

            นังผู้หญิงคนนี้…มันสวยจริงๆ!

            มิน่าล่ะ ไม่แปลกเลยจริงๆ! ทำไมหวู่ฮ่าวชิงถึงได้ออกหน้าปกป้องนังนี่มากขนาดนี้!

            ชั่วอึดใจนั้น อารมณ์หึงหวงก็ได้บังเกิดขึ้นกลางใจของเธออย่างฉับพลัน

            “ที่แท้แกเป็นพวกขี้ข้าส่งชานมไข่มุกสินะ?”

            จ้าวเสี่ยวย่ายืนกอดอกด้วยท่าทางหยิ่งจองหอง ปรายตามองแก้วชานมไข่มุกนับสิบที่กระจัดกระจายอยู่เกลื่อนพื้นเล็กน้อย เธอเข้าใจว่าหลินจิงซูเป็นแค่พนักงานส่งชานมไข่มุกเท่านั้น และกับคนที่มีฐานะต่ำต้อยแบบนี้ เธอย่อมไม่แยแสใส่ใจอยู่แล้ว

            “ชานมไข่มุกที่ฉันสั่งมามันร่วงตกพื้นหมดแล้วนี่ แบบนี้จะให้ฉันกินลงได้ยังไง?”

            จ้าวเสี่ยวย่าไม่เพียงจะไร้จิตสำนึก นอกจากจะไม่เอ่ยขอโทษสักคำแล้ว ยังเริ่มจงใจกลั่นแกล้งหลินจิงซูอีกด้วย

            “ถ้าไม่อยากให้ฉันฟ้องเจ้านายของแก ก็กลับไปทำชานมไข่มุกมาส่งฉันใหม่เดี๋ยวนี้!!”

            ทันทีที่พูดจบ จ้าวเสี่ยวย่าก็เดินเชิดหน้ากอดอกเตรียมจะจากไป

            “หยุดนะ”

            หลินจิงซูลุกขึ้นจากที่นั่งบนอัฒจันทร์ หลังจากได้สติหายจากอาการมึนศีรษะแล้ว ไม่เพียงใบหน้าของเธอเวลานี้จะดูน่ากลัวอย่างมากแล้ว กระทั่งน้ำเสียงยังแสดงถึงจิตสังหารออกมาอย่างชัดเจน

            จ้าวเสี่ยวย่าปรายหางตากลับมามองเล็กน้อย สังเกตเห็นว่าสีหน้าท่าทางของหลินจิงซูเวลานี้ดูไม่เป็นมิตรอย่างมาก แทนที่จะรู้สึกกลัว เธอกลับหัวเราะเยาะพร้อมพ่นวาจาเหยียดหยามใส่ว่า

            “มีอะไร? อยากถูกไล่ออกนักรึไง? ไม่เข้าใจที่ฉันสั่งเหรอ?”