ตอนที่ 354 อะไรที่ทำให้นายจ้างกับลูกจ้างแตกต่างกัน?

178 1-2

            ตอนที่ 354 อะไรที่ทำให้นายจ้างกับลูกจ้างแตกต่างกัน?

           

            เฉินเฉวียนเย่ไม่มีลังเลชั่งใจ กรอกเครื่องดื่มแก้วนั้นเข้าปากอย่างรวดเร็ว

            ชั่ววินาทีถัดมา ดวงตาของเขาพลันเบิกโตด้วยความมหัศจรรย์ใจ ยืนตัวนิ่งแข็งทื่ออยู่อย่างนั้นนานหลายอึดใจ

            เจ้าสิ่งนี้มัน…รสชาติอร่อยเหาะ!

            เห็นอาการของเฉินเฉวียนเย่ที่ดูเหมือนสติสตางค์หลุดวงโคจรไปเรียบร้อยแล้ว หลินจิงซูจึงตระหนักได้ทันทีว่า สูตรการผสมเครื่องดื่มของเธอนั้นได้ประสบผลสำเร็จอย่างสวยงาม

            แม้กระทั่งสายดื่มผู้คลั่งไคล้เหล้าอย่างเฉินเฉวียนเย่ ยังถูกเครื่องดื่มแก้วนี้จัดการเสียอยู่หมัด แล้วใครหน้าไหนอีกที่จะไม่หลงรักมันล่ะ?

            หวู่ฮ่าวชิงยืนมองอยู่นานด้วยความสงสัยใคร่รู้ไม่ต่างกัน จึงรีบขอเครื่องดื่มผสมที่เหลืออยู่ในขวดของหลินจิงซู จากนั้น จึงกระดกดื่มเป็นรายต่อไป โดยไม่สนเลยว่าเมื่อครู่ตนเองเพิ่งจะอาเจียนออกมาหยกๆ

            แม้ว่าหลังจากนำไวน์แดงไปผสมกับน้ำผลไม้และส่วนประกอบอื่นๆแล้ว จะส่งผลให้รสสัมผัสของมันเจือจางลงมาก แต่สิ่งที่เข้ามาทดแทนก็คือรสหวานอมเปรี้ยวที่ช่วยเพิ่มมิติความกลมกล่อม ทำให้สิ่งนี้กลายมาเป็นเครื่องดื่มผสมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว หรือที่ทุกคนเรียกมันว่าค็อกเทลนั่นเอง

            เครื่องดื่มชนิดนี้นับว่าดื่มง่ายกว่าแอลกอฮอล์จำพวกอื่นค่อนข้างมาก แม้กระทั่งคนที่ไม่ชอบกลิ่นเหล้ากลิ่นเบียร์อย่างหวู่ฮ่าวชิง ยังสามารถดื่มได้โดยไม่มีปัญหาใดๆ อึดใจแรกที่ได้ลองลิ้มชิมรส ด้วยความสดชื่นซาบซ่าของเลม่อนตัดกับรสชาติของเกลือสมุทร ที่ช่วยตัดรสเปรี้ยวไม่ให้แหลมจนเกินไป ทำให้เขาถึงกับตาสว่างโร่ ดื่มกระดกจนหมดแก้วด้วยความเอร็ดอร่อย

            “ประธาน เครื่องดื่มนี่สุดยอดไปเลย! รสชาติไม่ขมคออย่างพวกไวน์ ทั้งดื่มง่ายแล้วก็อร่อยด้วย!”

            หลินจิงซูพยักหน้าเล็กน้อยแทนการตอบรับ พร้อมเอ่ยอธิบาย

            “ไวน์ขวดหนึ่งมีราคาที่ค่อนข้างสูงมาก การแบ่งส่วนมาผสมกับน้ำผลไม้และแอลกอฮอล์ชนิดอื่นที่มีราคาถูกกว่า แล้วจัดเสิร์ฟในแก้วขนาดเล็กแบบนี้ นับเป็นวิธีที่แอบเพิ่มกำไรอย่างเงียบๆ โดยที่ลูกค้าจะไม่รู้สึกว่าถูกเอาเปรียบ มิหนำซ้ำเครื่องดื่มประเภทนี้ยังสามารถสร้างความประทับใจให้กับผู้ดื่มได้ด้วย แล้วฉันก็ไม่ได้ทำเป็นแค่แบบเดียวนะ แบบพิสดารพ่นไฟก็ทำได้เหมือนกัน!”

            สิ้นเสียงพูดจบเท่านั้น หลินจิงซูก็จับวัตถุดิบนานานชนิดมาผสมใส่ลงไปในขวดและเริ่มเขย่าอีกครั้ง ค็อกเทลอีกหนึ่งชนิดเป็นอันเสร็จสิ้น แต่คราวนี้พิเศษไปกว่าเดิม เพราะเธอยังหยิบไม้ขีดมาจุดไฟอีกด้วย ก่อเกิดเป็นภาพฉากที่สวยงามยิ่ง

            ภายใต้อุณหภูมิความร้อนที่แอลกอฮอล์ถูกเผาไหม้ ส่งผลให้กลิ่นหอมของไวน์เจือผสมเหล้าอ่อนๆฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว

            ค็อกเทลแก้วเล็กๆเพียงแก้วเดียว สามารถดึงดูดความสนใจของเหล่าพนักงานและพ่อครัวได้เป็นจำนวนมาก

            “นังเด็กนั่นมันทำอะไรอีกแล้ว?”

            “เอาไม้ขีดไฟไปจุดเผาไวน์นี่นะ? เอาสมองส่วนไหนคิดกัน? เล่นอะไรไร้สาระ อันตรายจะตายไป!”

            “ฉันอยากจะรู้เหลือเกินว่า นังเด็กน้อยคนนี้จะก่อความวุ่นวายอะไรในโรงแรมของเราอีก?”

            “รีบไปดูก่อนเถอะ เกิดไฟไหม้โรงแรมขึ้นมา คนที่โชคร้ายจะเป็นพวกเรานะ!”

            “รีบไปรายงานท่านประธานหลิวเร็วเข้า! บอกว่านังเด็กนี่มันก่อเรื่องอีกแล้ว!”

            ทันทีทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดลอยออกมา ทุกคนต่างก็วิ่งรวมพลเข้าไปล้อมรอบทั่วทั้งบาร์ของหลินจิงซูอย่างรวดเร็ว

            หลิวหมิงรีบวิ่งเข้ามายังสถานที่เกิดเหตุด้วยความร้อนรุ่มใจ แวบแรกที่ได้กลิ่นหอมล้ำขององุ่นซึ่งคุกรุ่นไปทั่วทั้งโถงล็อบบี้ เขาพลันคิดไปว่า หลินจิงซูน่าจะทำขนมหวานรสองุ่นอะไรสักอย่างอยู่เป็นแน่ แต่เมื่อแหวกฝูงชนเข้าไปดูใกล้ๆ กลับยิ่งต้องรู้สึกประหลาดใจ ปรากฏว่าหลินจิงซูกำลังรับหน้าที่เป็นบาร์เทนเดอร์ผสมค็อกเทลอยู่นั่นเอง!

            ด้วยวิสัยทัศน์ที่กว้างขวางกว่าคนทั่วไป หลิวหมิงย่อมเข้าใจได้ในทันทีว่า หลินจิงซูกำลังวางแผนทำสิ่งใดอยู่

            “คิดจะใช้ค็อกเทลเพื่อดึงดูดแขกที่เข้าพักสินะ?”

            พูดจบ เขาก็หยิบค็อกเทลแก้วหนึ่งที่หลินจิงซูทำไว้ให้ขึ้นดื่ม ขณะเดียวกัน บรรดาพนักงานต้อนรับหญิงทั้งหลายต่างก็เริ่มส่งเสียงโวยวายฟ้องไม่หยุด

            “ท่านประธานคะ! เด็กคนนี้เล่นพิเรนทร์จนเกือบจะเผาโรงแรมเราไปแล้วค่ะ! ที่นี่เป็นพื้นที่จัดเลี้ยงกับโซนอาหารบุฟเฟ่ต์นะคะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะให้เด็กนั่นมาทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ!”

            “ดิฉันไม่เชื่อหรอกนะคะว่า กับแค่เครื่องดื่มเล็กๆแก้วหนึ่ง จะสามารถสร้างกำไรให้กับโรงแรมของเราได้!”

            ท่ามกลางเสียงตำหนิที่มุ่งเป้าโจมตีใส่หลินจิงซูอย่างต่อเนื่อง จู่ๆหลิวหมิงก็หันมาพูดกับพนักงานหญิงเหล่านั้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

            “พวกคุณรู้รึเปล่าว่า อะไรที่ทำให้นายจ้างกับลูกจ้างมีความแตกต่างกัน? ทั้งที่เป็นมนุษย์เหมือนกัน มีเวลาเท่ากัน กระทั่งมีสองมือสองเท้าไม่ต่างกัน สิ่งนั้นคือวิสัยทัศน์ยังไงล่ะ และสิ่งนั้นก็มีอยู่ในตัวเด็กคนนี้ แต่พวกคุณไม่มี ในระหว่างที่พวกคุณเอาแต่จับกลุ่มตำหนินินทาคนโน้นคนนี้ไปวันๆ เธอกลับใช้เวลาทุกวินาทีอย่างคุ้มค่าที่สุด เพื่อความสำเร็จที่ตัวเธอเองวาดฝันไว้”

            พูดมาถึงตรงนี้ ประกายตาของหลิวหมิงก็สว่างวาบขึ้นทันที อุณหภูมิรอบข้างตกฮวบจนใครต่อใครต่างพากันเสียวสันหลังวูบวาบ

            “วิสัยทัศน์ที่ว่าไม่จำเป็นจะต้องเป็นเรื่องใหญ่โตเสมอไป พวกคุณก็ลองเริ่มจากอะไรเล็กๆดูก่อน อย่างเช่น…รู้จักตั้งใจทำงานให้หนักขึ้นเพื่อไม่ให้ถูกไล่ออกดีกว่า”

            “….”

            ทุกคนในที่นั้นต่างปิดปากเงียบ ไม่กล้าส่งเสียงใดๆอีกต่อไป

           

            จังหวะนี้ หลินจิงซูตบเท้าก้าวออกมาเพื่อพูดคุยกับหลิวหมิง และสำหรับเสียงนกเสียงการอบข้างนั้น ไม่ได้มีค่ามีราคาให้เธอต้องสนอกสนใจตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

            “ประธานหลิวคะ ถ้าจำไม่ผิด คุณเคยรับปากว่าในสามเดือนนี้ คุณจะไม่เข้ามาแทรกแซงการทำงานของหนูไม่ใช่เหรอคะ?”

            “หนูไม่รู้หรอกนะคะว่าคุณมีทัศนคติกับหนูยังไง แต่เพื่อความสบายใจของหนูเอง หนูขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่า ทั้งหมดที่หนูทำอยู่มันคือธุรกิจ และเป้าหมายของเราสองคนก็คือเงินเหมือนกัน หวังว่าทั้งคุณและบรรดาลูกน้องของคุณจะไม่เข้ามาสร้างปัญหาจนทำให้แผนธุรกิจของหนูต้องพังลงอย่างไม่เป็นท่านะคะ ขอบคุณค่ะ”

            หลิวหมิงถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวด เหตุผลที่เขาปั้นสีหน้าเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะกังขาในเรื่องเครื่องดื่มของเธอ แต่เขาเริ่มจะสงสัยแล้วว่า สาวน้อยที่ชื่อหลินจิงซูเบื้องหน้าของเขาตอนนี้ เป็นใครกันแน่?

            “ใครเป็นคนสอนเรื่องพวกนี้ให้คุณ?”

            ใช่ว่าหลินจิงซูจะไม่รู้ สิ่งที่หลิวหมิงให้ความสนใจที่สุดคงจะหนีไม่พ้นเรื่องทักษะฝีมือของเธอ แต่เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ เธอจึงระบายยิ้มเล็กน้อยและเลือกที่จะตอบคำถามของเขาแบบกำกวม

            “ประธานหลิวก็น่าจะเห็นนะคะว่า หนูร่ำรวยขึ้นได้ขนาดนี้ก็เพราะธุรกิจชานมไข่มุกของตัวเอง ความรู้เกี่ยวกับเรื่องเครื่องดื่มในหัวหนูย่อมต้องมีมากกว่าคนทั่วไป”

            “หนูเข้าใจดีนะคะว่า ปริมาณไวน์กับแอลกอฮอล์ในตัวค็อกเทลที่หนูชงขึ้นนั้นค่อนข้างอ่อนกว่าปกติ แต่ปริมาณเท่านั้นก็เหมาะสำหรับแขกที่เข้าพักแล้วล่ะค่ะ โรงแรมของเราคงไม่มีนโยบายปล่อยให้แขกเมามายจนไม่มีเวลาพักผ่อนหรอกนะคะ และที่สำคัญ หนูตั้งใจที่จะให้ค็อกเทลมีรสชาติผลไม้แรงกว่า เพื่อจะได้เป็นเครื่องดื่มที่เข้าถึงทุกคนได้ง่าย”

            หลินจิงซูยังกล่าวต่ออีกว่า

            “ปกติไวน์หนึ่งขวดสามารถแบ่งขายได้ราว 10 แก้ว แต่ถ้าทำค็อกเทลตามสูตรของหนู ก็จะสามารถเพิ่มปริมาณการเสิร์ฟได้มากถึง 20 แก้วเลยทีเดียว นั่นหมายความว่า กำไรที่ได้ต่อหนึ่งขวดจะพุ่งสูงขึ้นจากเดิมเป็นสองเท่าทันที และด้วยรูปลักษณ์ภายนอกและการตกแต่งที่สวยงาม ยังช่วยเพิ่มมูลค่าของค็อกเทลทำให้ทางเราสามารถคิดราคาสูงได้อย่างสมเหตุสมผลอีกด้วย คิดยังไงกับวิสัยทัศน์ของหนูบ้างล่ะคะ?”