ตอนที่ 365 เรียนรู้และยอมรับความจริง

            183 2

            ตอนที่ 365 เรียนรู้และยอมรับความจริง

            ติงเสวี่ยเหม่ยที่ได้ตกลงกับลูกสาวมาเป็นอย่างดี เธอได้พูดในสิ่งที่ควรต้องพูดไปหมดแล้ว และไม่อยากจะนั่งร่วมโต๊ะกับบุคคลที่น่าขยะแขยงเช่นนี้ให้เสนียดจับอีกต่อไป เธอจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้เตรียมเดินจากไปพร้อมกับเฉินเฉวียนเย่โดยไม่พูดไม่จาใดๆอีก

            หลินชิงอี้สาดสายตาแสดงความไม่พอใจใส่หลินจิงซูฉับพลัน แต่ขณะที่กำลังจะขึ้นเสียงตวาดใส่นั้น จู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆจากลูกสาว น้ำเสียงของเขาจึงอ่อนยวบลงทันที

            “จิงซูลูกพ่อ พ่อเข้าใจนะว่าที่ผ่านมาลูกไม่เคยมีโอกาสได้ทานอาหารดีๆแบบนี้เลย แต่ตอนนี้ช่วยพ่อพูดกับแม่ก่อนจะได้มั้ย? ขอเพียงพวกเราสามคนสามารถกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันได้อีกครั้ง พ่อรับปากจะพาลูกมาทานข้าวที่โรงแรมหลี่เจี่ยทุกวันเลย!”

            หลินจิงซูแสร้งปาดน้ำตาอย่างแผ่วบาง ลุกขึ้นด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง จากนั้น จึงหันไปประจันหน้ากับติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่

            “แม่คะ หนูว่าสิ่งที่พ่อพูดไปทั้งหมดก็ฟังดูมีเหตุผลดีนะคะ เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีของตัวหนูเอง ทำไมแม่ถึงต้องพรากหนูจากคุณพ่อ ทำให้หนูต้องกลายมาเป็นเด็กกำพร้าพ่อแบบนี้ด้วยล่ะคะ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเห็นเช่นนั้นก็ถึงกับนิ่งอึ้ง และแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาจริงๆว่า ลูกสาวของเธอจะสามารถตีบทแตกแสดงละครได้แนบเนียนถึงเพียงนี้! หากไม่ใช่เพราะมีการพูดคุยวางแผนกันมาก่อน ป่านนี้เธอคงหลงเชื่อหลินจิงซูอย่างสนิทใจไปแล้วว่า เธอกำลังเข้าข้างหลินชิงอี้อยู่จริงๆ!

            ติงเสวี่ยเหม่ยเลิกคิ้วกระตุกเล็กน้อย จู่ๆเธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ก่อนจะพูดไปตามบทที่ได้คุยกันไว้

            “ซูซูไม่ต้องห่วง ลูกจะต้องไม่กำพร้าพ่ออีกต่อไป แม่ได้แต่งงานมีครอบครัวใหม่ที่ทั้งเพียบพร้อม และอบอุ่นในแบบที่ลูกต้องการทุกอย่างแล้ว! ลืมพ่อเฮงซวยไร้น้ำยาคนเก่าไปได้เลย!”

            ทันทีที่หลินชิงอี้ได้ฟัง เขาก็ถึงกับใจหายวูบตกลงตาตุ่มทันที!

            อะไรนะ?!

            นี่…นี่หมายความว่ายังไงกัน?

                  ดวงตาของหลินชิงอี้เบิกกว้างจนแทบถลน เมื่อหันกลับไปมองลูกสาวตนเองที่เปรียบเสมือนความหวังสุดท้าย แต่สิ่งเดียวที่เขาพบเห็น กลับเป็นรอยยิ้มอันน่าสะพรึงที่ถูกแต่งแต้มไว้ทั่วใบหน้า ยิ่งเห็นเช่นนั้น เขาก็ยิ่งใจหายมากกว่าเดิม!

                  “นี่มัน…นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!? แม่ของแกแต่งงานใหม่กับผู้ชายอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?! ทำไมฉันถึงไม่รู้! แล้วทำไมแกถึงไม่บอกฉันห๊ะ?! นี่พวกแก…พวกแกสองแม่ลูกรวมหัวกันหลอกฉันใช่มั้ย?!!”

                  หลินชิงอี้ผู้สิ้นหวังถึงขีดสุด ไม่อยากจะรับฟังอะไรต่อไปอีกแล้ว!

                  ขณะเดียวกัน ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็ไม่อยากเสียเวลาอยู่ตรงนี้อีกต่อไปเช่นกัน แต่เมื่อกำลังจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามองอีก เธอก็กลับถูกหลินชิงอี้กระชากแขนรั้งไว้แน่น ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายหนีจากไปได้

                  “นังแพศยา! นี่แกกล้าดียังไงถึงได้คบชู้กับชายอื่นลับหลังฉัน! วันนี้ฉันจะกระทืบแกให้ตายเป็นการสั่งสอน!”

                  ในที่สุดหลินชิงอี้ก็เปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของตนออกมา ทว่ายังไม่ทันที่จะได้เคลื่อนไหวลงมือใดๆ เขาก็กลับถูกฝ่ามือหนักดุจเหล็กกล้าของเฉินเฉวียนเย่ผลักไสร่างจนแทบล้มคะมำคอพับ

                  “ผมขอแนะนำตัวใหม่อีกครั้งนะครับ ผมเฉินเฉวียนเย่ ไม่ใช่แค่เป็นพ่อทูนหัวของจิงซูเท่านั้น แต่ยังเป็นพ่อเลี้ยงของเธอด้วย ส่วนนี่ติงเสวี่ยเหม่ย ภรรยาของผมครับ จากนี้เป็นต้นไป หวังว่าคุณจะไม่มารบกวนชีวิตครอบครัวของพวกเราอีก ถ้ายังขืนไม่รามือ…ผมเอาคุณตายแน่!”

                  “ถ้าไม่ใช่เพราะจิงซูขอร้องให้พวกเราเล่นตามแผนที่เธอวางไว้ล่ะก็ คิดว่าชาตินี้คุณคงจะไม่มีวันได้เห็นหน้าเสวี่ยเหม่ยอีกแล้ว!”

                  เสี้ยวขณะอึดใจที่ได้ยินเช่นนั้น หลินชิงอี้ก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่า ตนเองถูกหลอก!

                  เวรเอ๊ย! นี่ฉันถูกนังเดรัจฉานหลินจิงซูหลอกอีกแล้วเหรอนี่?!

                  ยิ่งคิดหลินชิงอี้ก็ยิ่งแค้นมาก เขาไม่พูดไม่จาอะไรอีก แต่กลับพุ่งตัวกระโจนใส่หลินจิงซู หวังจะตบสั่งสอนให้ตายกันไปข้าง!

                  ทว่าหลินจิงซูก็เตรียมพร้อมรับมืออยู่นานแล้ว อาศัยประสาทการสนองสนองและการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วว่องไว เธอจึงสามารถเอี้ยวตัวหลบเลี่ยงได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะหวดหนึ่งท่าเตะตัดขาหลินชิงอี้จนอีกฝ่ายล้มพับลงไปอยู่ในท่าคุกเข่าต่อหน้าติงเสวี่ยเหม่ย และไม่ลืมที่จะพ่นถ้อยคำสบประมาททิ้งท้ายผู้เป็นพ่อที่ไม่เอาไหนเล็กน้อยว่า  “กระจอก!”

                  เดรัจฉานที่หลินชิงอี้ตัวนี้ มันได้ก่อกรรมทำเข็ญกับแม่ของเธอไว้มากมายจนเกินให้อภัย และคนอย่างมันก็สมควรต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว!

                  “พ่อคะ เห็นแล้วไม่ใช่เหรอคะว่า ตอนนี้แม่ของหนูมีชีวิตที่ดีขนาดไหน? ได้สุภาพบุรุษที่ทั้งดีและมีคุณสมบัติเพียบพร้อมยิ่งกว่าคุณไม่รู้กี่สิบเท่า มาเติมเต็มอีกครึ่งชีวิตที่เหลือของเธอ ตอนนี้คุณก็ไม่จำเป็นต้องห่วงอะไรแล้วนะคะ เพราะพวกเราสองแม่ลูกมีความสุขดี ส่วนคุณน่ะ…เป็นแค่ส่วนเกินของครอบครัวเรา!”

                  คำสบประมาทดูถูกที่อัดแน่นไปด้วยความหยามเหยียดของหลินจิงซู ทำให้หลินชิงอี้รู้สึกโกรธแค้นอาฆาตอย่างที่สุด แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้เพียงคลุ้มคลั่งจนแทบเป็นบ้า! เขาไม่เคยนึกเคยฝันมาก่อนในชีวิตว่า ท้ายที่สุดแล้วตนเองจะมาถูกสองแม่ลูกที่อ่อนแอคู่นี้ทรยศหักหลังเอาได้!

                  ภายใต้สภาวะงุนงงสับสนทางอารมณ์อย่างที่สุด หลินชิงอี้ไม่เพียงสูญเสียความรู้สึกผิดชอบชั่วดี นอกจากจะไม่รู้สึกรู้สากับความผิดที่ตนก่อขึ้นแล้ว ยังโยนความผิดบาปทั้งหมดไปให้หลินจิงซูแทนเสียดื้อๆ

                  ถ้าไม่ใช่เพราะมีนังตัวดีนี่คอยยุยงเติมเชื้อไฟใส่ มีหรือที่ผู้หญิงหน้าโง่หัวอ่อนอย่างติงเสวี่ยเหม่ยจะร่านไปหาผู้ชายคนอื่นแบบนี้ได้?!

                  ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ หลินชิงอี้ก็ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่มใจจนแทบคลั่ง! ชั่วขณะอึดใจนั้น เขาก็วิ่งไปคว้ามีดคมบนโต๊ะ ก่อนจะพุ่งจู่โจมเข้าใส่หลินจิงซูและเฉินเฉวียนเย่ที่อยู่เบื้องหน้าอย่างไม่ลังเล!

                  “สาวน้อย ระวัง!!”