ตอนที่ 380 เปลี่ยนศัตรูเป็นพันธมิตร

191 1-2

            ตอนที่ 380 เปลี่ยนศัตรูเป็นพันธมิตร

            คำยั่วยุปั่นประสาทของกลุ่มวัยรุ่นอันธพาลเหล่านี้ เสมือนเสียงผายลมที่ลอยผ่านหูของหลินจิงซูไปเท่านั้น

            “พวกแกไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลย! อย่าคิดมาก่อความวุ่นวายที่นี่”

            “รปภ.! มีคนไม่หวังดีเข้ามาสร้างปัญหาในโรงแรม!”

            หวู่ฮ่าวชิงร้องตะโกนลั่นสุดเสียง แต่กลับถูกวัยรุ่นคนหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะเป็นหัวโจก ตรงเข้ามากระชากคอเสื้อของเขาหยุดไว้

            “ทำแบบนี้คิดว่าตัวเองเท่นักรึไงไอ้เวร! เดี๋ยวได้ไม่ตายดีแน่!”

            เผชิญหน้ากับสถานการณ์คับขันเช่นนี้ หวู่ฮ่าวชิงเองก็สู้ไม่คิดถอยหนีเช่นกัน

            ยิ่งนึกได้ว่าสถานที่แห่งนี้คืออาณาเขตของหลินจิงซูแล้ว เขาก็ยิ่งฮึดสู้ไม่มีเกรงกลัว

            “ถ้าเก่งนักก็เข้ามา! รีบๆลงไม้ลงมือให้สมใจเร็วๆเลย! เพราะหลังจากนี้ พวกแกทุกคนได้นอนคุกสมใจแน่!”

            เมื่อเห็นว่าหวู่ฮ่าวชิงแข็งข้อตึงมือพอควร ทุกคนจึงผลัดเปลี่ยนเป้าหมาย มุ่งความสนใจย้ายไปทางหลินจิงซูที่เหมือนจะข่มเหงรังแกได้ง่ายกว่าแทน

            เห็นสาวน้อยตรงหน้าเสแสร้งทำเป็นสงบนิ่งเหมือนไม่เกรงกลัว กลุ่มวัยวุ่นอันธพาลต่างก็พากันอดหัวเราะไม่ได้ และพูดจาเสียดสีล้อเลียนว่า

            “เห้ย! พวกแกดูนังนี่สิวะ! ดึงหน้านิ่งทำเหมือนเก่งว่ะ! คิดว่าตัวเองเป็นใคร? เก่งมาจากไหนกันห๊ะ!”

            หลินจิงซูมิได้แสดงปฏิกิริยาต่อต้านหรือตอบโต้แต่อย่างใด เธอเพียงยิ้มรับคำชื่นชมไร้สาระจากกลุ่มวัยวุ่นอันธพาลด้วยท่าทีสงบนิ่งดังเดิม

            “ในเมื่อพวกคุณเลือกที่จะเข้ามาใช้บริการในโรงแรมของเรา ก็ควรต้องรู้จักเคารพกฎเกณฑ์สิ เงินมาของไป แต่จากท่าทางของพวกคุณแล้ว เหมือนมีเจตนาจะชักดาบตั้งแต่แรก ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย ก็เชิญออกไปค่ะ”

            สีหน้าท่าทางการพูดที่สงบเยือกเย็นของหลินจิงซู ยิ่งเสมือนการราดน้ำมันลงไปในกองเพลิง สร้างความเดือดดาลให้วัยรุ่นกลุ่มนี้มากขึ้นอีกหลายเท่า!

            “นังผู้หญิงโสโครก! อย่าคิดว่าพวกฉันไม่รู้ประวัติของแกนะ! วันนี้แกไม่รอดแน่!”

            “แกน่ะเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลใช่มั้ยล่ะ? แล้วตอนนี้ก็อาศัยอยู่กับพ่อขี้ยาที่วันๆเอาแต่ก่อหนี้ก่อสินไปวันๆ! ฮ่าฮ่า…คงตกใจล่ะสิว่า พวกฉันรู้เรื่องของแกละเอียดขนาดนี้ได้ยังไง!!”

            “ว้าว เก่งจัง เก่งจริงๆ…”

            หลินจิงซูปรบมือช้าๆด้วยความชื่นชม แต่น้ำเสียงกลับบ่งบอกถึงความเหนื่อยหน่ายเมื่อตระหนักว่า ข้อมูลส่วนตัวของตนได้รั่วไหลไปถึงหูกลุ่มวันรุ่นอันธพาลเหล่านี้ แต่ถึงอย่างนั้น ปฏิกิริยาแรกตอบสนองของเธอกลับไร้ซึ่งความตื่นตระหนักใดๆ

            เหตุผลประการแรกก็คือ เธอได้ย้ายออกจากห้องเช่านั่นไปนานแล้ว ประการที่สอง ไม่รู้ว่าวัยรุ่นอันธพาลกลุ่มนี้โง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่ เพราะพวกมันเพิ่งจะเผยไต๋หงายหน้าไพ่ตัวเองออกมาหยกๆ

            คนเหล่านี้ก็แค่วัยรุ่นอันธพาลข้างถนนเท่านั้น จะมีปัญญาเข้าถึงข้อมูลส่วนตัวเหล่านี้ของเธอได้อย่างไร หากไม่ใช่เพราะมีคนคอยสนับสนุนพวกมัน?

            สรุปก็คือ การบุกเข้ามาก่อความวุ่นวายในครั้งนี้ของกลุ่มวัยรุ่นอันธพาล จะต้องมีใครสักคนอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน

            ล่วงรู้ถึงข้อมูลสำคัญเช่นนี้แล้ว หลินจิงซูจึงได้พยักเล็กน้อย แล้วหันกลับไปผสมเครื่องดื่มง่ายๆราคาถูก ก่อนจะนำมาวางเรียงรายไว้บนโต๊ะตรงหน้าวัยรุ่นกลุ่มนั้น

            “ค่ะ ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะพ่อหนุ่มเลือดร้อน เอาเป็นว่าฉันจะไม่โต้เถียงอะไรกับพวกคุณแล้ว ทำไมไม่ลองจิบค็อกเทลให้ชื่นใจกันก่อนล่ะ? แก้วนี้ถือว่าฉันเลี้ยงทุกคนก็แล้วกัน”

            “จะมัวมีเรื่องกันไปทำไมจริงมั้ย? เกิดเจ็บตัวกันขึ้นมา สมัยนี้ยาก็ไม่ใช่ราคาถูกๆ เท่านั้นไม่พอ ยังจะต้องคอยพะวงเรื่องตำรวจอีก ถ้าใครเงินหนาหน่อยก็โชคดีไป แต่คนฐานะอย่างเราๆ ต้องทำงานรับใช้คนอื่นแทบตายกว่าจะได้มาแต่ละหยวน มันลำบากพอควรเลยจริงมั้ยล่ะ? แถมบางทีทำงานให้แล้ว อาจถูกเชิดค่าเหนื่อยได้อีก ที่ฉันพูดมาถูกมั้ยล่ะ?”

            เจตนาของหลินจิงซูค่อนข้างชัดเจน เธอต้องการใช้วาทศิลป์เข้าเจรจา เพื่อเกลี้ยกล่อมให้วัยรุ่นกลุ่มนี้หยุดสร้างปัญหาก่อและความวุ่นวายให้เธอ

            อยากได้ใจใครสักคน จำเป็นต้องเข้าใจเขาก่อน

            ทันทีที่วัยรุ่นอันธพาลกลุ่มนี้ได้ฟังคำพูดของหลินจิงซู ต่างก็พากันนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เพราะเหตุใดไม่อาจทราบได้ พวกเขาทั้งหมดกลับสัมผัสได้ถึงรัศมีดำมืดเบื้องหลังของสาวน้อยที่ไม่ธรรมดาคนนี้!

            “พวกนายทั้งหมดก็ดูหน่วยก้านดีใช้ได้กันทุกคนนี่ ถ้ากำลังเดือดร้อนเรื่องเงินอยู่ ทำไมถึงไม่มาทำงานกับฉันล่ะ? ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายได้ค่าจ้างกันเท่าไหร่ แต่ถ้ามาทำงานให้กับฉัน รับรองว่าไม่โดนเบี้ยวค่าแรงแน่ๆ!”

            “ที่สำคัญ ถ้าวันข้างหน้าเกิดเรื่องอะไรกับพวกนาย ฉันเองก็พอมีเส้นสายอยู่บ้าง มีคนรู้จักที่เป็นถึงเจ้าพ่อเก่าทีเดียว แล้วพวกเราก็อยู่กันอย่างครอบครัว เกิดพลาดพลั้งอะไรขึ้นมา ก็ต้องยื่นมือช่วยเหลือกันอยู่แล้ว!”

            ข้อดีของเหล่าวัยรุ่นอันธพาลก็มีไม่น้อย ทั้งเรื่องอายุช่วงวัยที่ยังหนุ่มยังแน่น ไม่เพียงซื้อใจครั้งเดียวแต่สามารถใช้งานได้นาน และเด็กพวกนี้ยังนับว่าเป็นไม้อ่อนที่สามารถดัดได้ง่าย

            เคยมีคำพูดประโยคหนึ่งว่า ไม่มีคำว่าขยะสังคม เพียงแค่ต้องรู้จักใช้คนให้ถูกที่ถูกทางเท่านั้น ในกรณีของกลุ่มวัยรุ่นอันธพาลเหล่านี้ก็เช่นเดียวกัน

            “ถ้าพวกนายยังพอมีสมองอยู่บ้าง ก็ลองเก็บไปพิจารณาดูนะ ในโลกธุรกิจน่ะ บางครั้งก็ยากที่จะเลี่ยงเรื่องสกปรกได้จริงๆ มีพวกนายมาคอยเป็นมือเป็นเท้าให้ คงสามารถแบ่งเบาภาระของฉันได้มากทีเดียว เชื่อเถอะว่า ฉันไม่ปฏิบัติกับพวกนายอย่างคนแร้งน้ำใจแน่นอน”

            ข้อเสนอที่หลุดออกมาจากปากของหลินจิงซูทั้งหมด ได้เข้ากระตุ้นต่อมภายในใจของวัยรุ่นกลุ่มนี้เต็มๆ แต่ก็ยังมีบางคนที่รู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

            “ลูกพี่ อย่าลืมสิว่าเป้าหมายของเราในวันนี้คืออะไร! อย่าไปหลงกลนังจิ้งจอกนี่เด็ดขาด! มันคงคิดว่าตัวเองฉลาดอยู่เหนือทุกคนมากล่ะสิ! ใครเชื่อคำพูดมันก็โง่แล้ว!”

            “จริงลูกพี่! มีเหรอที่มันจะไม่รู้ว่า พวกเรามาวันนี้เพื่อก่อกวนมันโดยเฉพาะ! คิดจะชักชวนศัตรูให้มาทำงานด้วยงั้นเหรอ? ใครเชื่อมันก็บ้าแล้ว!”

            “ฉันไม่มีทางเชื่อคำพูดของนังจิ้งจอกนี่เด็ดขาด! คนอะไรจะใจดีถึงขั้นชักชวนศัตรูตัวเองเข้าไปเป็นพวก!”

            ก่อนที่หัวหน้ากลุ่มอันธพาลจะทันได้พูดอะไร หลินจิงซูก็ระบายยิ้มพร้อมเอ่ยขึ้นว่า

            “ถึงฉันจะเป็นแค่มือใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้นบนเส้นทางสายธุรกิจนี้ และไม่ได้มีเงินถุงเงินถังพอจะใช้ทุ่มซื้อใจใครๆได้ แต่พวกนายเองก็แค่อันธพาลมือใหม่ในวงการเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? จับมือกันวันนี้เพื่อพันธมิตรอันยั่งยืนในอนาคต ฉันมีหน้าที่อยู่หน้าแสงคอยหาเงินมาให้ ส่วนพวกนายก็ทำงานอยู่ในเงาคอยช่วยเหลือฉันอย่างลับๆ แบบนี้ว่ายังไง? นี่เรียกว่าลงตัวที่สุดแล้ว!”

            “หลังจากตั้งตัวได้ระดับหนึ่ง ฉันยินดีที่จะทำสัญญาว่าจ้างพวกนายเป็นลายลักษณ์อักษรเลยก็ยังได้ ให้ทั้งเงินเดือน เบี้ยเลี้ยง กระทั่งค่าน้ำสำหรับงานยากๆเป็นพิเศษ พวกนายเองก็น่าจะรู้นี่ว่าแถวนี้มันเถื่อน ไม่มีพวกนายอยู่ในสังกัด ฉันก็คงลำบากเหมือนกัน!”