ตอนที่ 379 แผนชั่วของจ้าวเสี่ยวย่า

190 2-2

            ตอนที่ 379 แผนชั่วของจ้าวเสี่ยวย่า

            อย่างไรก็ตาม ด้วยบริบททางสังคมของคนในยุคนี้ที่ค่อนข้างล้าหลัง หลินจิงซูใช่ว่าจะไม่เข้าใจ เธอส่ายหัวเล็กน้อยและให้คำตอบกับทุกคนเพียงว่า

            “เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วทุกคน ฉันก็แค่ลูกจ้างในโรงแรมคนหนึ่งเท่านั่นล่ะ”

            เห็นได้ชัดเจนว่า ไม่มีใครเชื่อคำพูดของหลินจิงซูเลยสักคน และหลายคนถึงกับเข้าใจผิดกันไปใหญ่ว่า หลินจิงซูเป็นมหาเศรษฐีติดดินที่มีนิสัยเป็นกันเองไม่ถือตัว ด้วยเหตุนี้ จึงได้เจตนาปกปิดภูมิหลังที่แท้จริงของตนเอาไว้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ก็ยิ่งทำให้ทุกคนรู้สึกประทับใจในตัวเธอมากเข้าไปใหญ่

            “โถ่ประธาน เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกครับ! เห็นว่าระยะนี้ตัวติดกับลูกพี่ฮ่าวชิง นี่คงไม่ใช่ว่าครอบครัวจับคู่ให้ใช่มั้ยครับเนี่ย? เหมือนในนิยายยังไงล่ะ ที่คนตระกูลร่ำรวยด้วยกันมักจะชอบจับคู่แต่งงานกันเอง?”

            หนึ่งในนั้นเป็นเพื่อนร่วมคณะที่ทราบถึงสายสัมพันธ์ความใกล้ชิดระหว่างหลินจิงซูกับหวู่ฮ่าวชิงในช่วงนี้ เมื่อมีหนึ่งคนเปิดฉาก หลายคนที่เหลือก็เริ่มโห่ร้องวี้ดว้ายกระตู้วู้ด้วยความเขินอาย

            “ประธานคะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว บอกความจริงมาเถอะ ตอนนี้แอบคบหากับฮ่าวชิงอยู่รึเปล่า?”

            “ใช่แล้ว ใช่แล้ว! หวู่ฮ่าวชิงก็เป็นถึงตัวแทนประจำคณะ นับว่าเหมาะสมกับประธานที่สุดแล้วล่ะ!”

            สำหรับข่าวลือที่เหล่านิสิตพากันตีโพยตีพายไปเองนั้น หลินจิงซูกลับไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองอย่างสิ้นเชิง

            แน่นอน สถานที่ซึ่งรวมคนไว้ร้อยพ่อพันแม่อย่างมหาวิทยาลัย บางคนนั้นค่อนข้างหัวหมอ ออกจะคิดไม่ซื่อ ต้องการอาศัยเส้นสายที่หลินจิงซูมีเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวของตน

            “ประธานครับ ผมได้ยินมาว่าโรงแรมอีกแห่งที่เพิ่งเปิดมาได้ไม่นาน กำลังรับสมัครพนักงานเพิ่มใช่มั้ยครับ? พอจะรับผมเข้าทำงานด้วยได้มั้ยครับเนี่ย?”

            “จริงด้วย! ฉันเองก็อยากเข้าทำงานที่นั่นเหมือนกัน! ครอบครัวของฉันตอนนี้เดือดร้อนเรื่องเงินมากเลยล่ะ อยากจะหางานพิเศษทำนอกเวลาเรียน พอจะมีตำแหน่งไหนเปิดรับบ้างมั้ยคะประธาน?”

            “ประธานของเราเป็นถึงผู้ถือหุ้นใหญ่ แค่ดีดนิ้วก็สามารถรับพวกเราเข้าทำงานได้แล้วจริงมั้ยครับ?”

            “…”

            เผชิญหน้ากับการตั้งความหวังของทุกคนเช่นนี้ หลินจิงซูอดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้

            จริงอยู่ที่โรงแรมแห่งใหม่กำลังเปิดรับสมัครพนักงานเพิ่มอีกหลายอัตรา

            แต่ด้วยวุฒิภาวะและระดับการศึกษาของพวกเขาเหล่านี้ นับว่ายังอยู่ในระดับที่ต่ำเกินไป

            “ถ้าผลการเรียนในภาคเรียนนี้ของใครสามารถแซงหน้าฉันได้ล่ะก็ เดี๋ยวฉันจะรับเข้าสัมภาษณ์งานเลย”

            ได้ฟังคำพูดประโยคนี้ของหลินจิงซูเข้าไป ทุกคนต่างพากันถอนหายใจด้วยความสิ้นหวังกันถ้วนหน้า เพราะคนที่คิดจะเอาชนะประธานของพวกเขาในเรื่องการเรียนได้นั้น เกรงว่าคงจะมีแต่นักศึกษาระดับเกียรตินิยมหัวกระทิเท่านั้น!

            เวลาเดียวกันนั้น หวู่ฮ่าวชิงก็เดินตรงเข้ามาหาพอดี ภาพฉากระหว่างคนทั้งคู่ที่อยู่ใกล้ชิดกัน ต่างเรียกเสียงกรีดร้องด้วยความขวยเขินจากบรรดาเพื่อนฝูงรอบข้างอีกครั้ง แต่หารู้ไม่ว่า ด้านมุมหนึ่งที่คนทั้งสองไม่ทันสังเกตเห็นนั้น กลับมีใครบางคนที่หลบซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน และกำลังจับจ้องมองมาที่พวกเขาสองคนด้วยสายตาอาฆาตแค้นอย่างสุดหัวใจ!

            วันนี้เป็นวันแรกที่หวู่ฮ่าวชิงต้องเข้าทำงานพิเศษที่โรงแรม ทั้งคู่จึงไปที่ที่นั่นพร้อมกัน

            “สวัสดีตอนเย็นครับ! รองประธานหลิน!”

            เมื่อเดินผ่านประตูโรงแรมเข้ามา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่คอยเฝ้ายามอยู่เบื้องหน้า ก็รีบลุกขึ้นยืนเรียงแถวทำวันทยหัตถ์ให้อย่างขยันขันแข็ง หลินจิงซูพยักหน้าทักทายตอบเล็กน้อยและเดินผ่านไปตามปกติ ตรงข้ามกับหวู่ฮ่านชิงที่เดินตามหลังมา เขาปั้นหน้าฉงนใจด้วยความสงสัยเป็นที่สุด

            “รองประธาน? นี่เธอไม่ใช่แค่ผู้ถือหุ้นหรอกเหรอ?”

            “ถูกต้อง ฉันคงนั่งกินเงินปันผลเฉยๆอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะ”

            หลินจิงซูเชื่อมั่นอย่างยิ่งยวดว่า ด้วยพลังและความสามารถของตน จะสามารถผลักดันให้ตัวเธอขึ้นกลายเป็นหนึ่งในขั้วอำนาจใหญ่ของที่นี่ได้ในอนาคต แผนการต่อไปที่วางไว้ก็คือ ต้องการจะขยายเครือโรงแรมหลี่เจี่ยไปให้ทั่วประเทศจีนเป็นลำดับต่อไป เหตุนี้เอง จึงทำให้หลินจิงซูตัดสินใจลงสนามด้วยตัวเอง ดีกว่าจะนั่งแท่นบริหารไปวันๆโดยไม่ทำอะไรเหมือนคนอื่นๆ

            “แล้วธุรกิจชานมไข่มุกล่ะ? ได้ยินว่าสาขาแรกที่อยู่ติดกับมหาวิทยาลัยได้ขายไปแล้วใช่มั้ย? คุณลุงกับคุณป้าเองก็ย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ประธาน?”

            หวู่ฮ่าวชิงค่อนข้างเป็นกังวลอย่างมากกับสถานการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้นกับหลินจิงซู เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า หลินจิงซูได้ขายธุรกิจชานมไข่มุกสาขาแรกทิ้งไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะป้ายหน้าร้านที่ถูกเปลี่ยนใหม่ เขาก็คงจะยังไม่รู้เรื่องราวอะไร

             โลกของเรามีหลากหลายวิธีในการสร้างรายได้เข้ากระเป๋าตัวเอง ไม่ได้จำกัดอยู่แค่การทำงานเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเงินเฉยๆ

            เงินค่าแฟรนไชส์ในส่วนนี้คงจะหากินกับมันไปได้อีกหลายปี และเมื่อเวลาอันควรมาถึงเมื่อไหร่ หลินจิงซูในตอนนั้นก็คงจะมีกำลังทรัพย์มากเพียงพอจะก้าวเข้าสู่วงการอสังหาริมทรัพย์ได้

            ทว่าในตอนนี้ หลินจิงซูยังไม่อาจปริปากบอกความจริงใดๆให้หวู่ฮ่าวชิงรับรู้ได้ เพราะภูมิหลังของผู้ชายคนนี้ค่อนข้างแข็งแกร่งพอควร ใครจะรับรองได้ว่า วันดีคืนดีเขาจะไม่ลุกขึ้นมาตั้งตนเป็นคู่แข่งทางธุรกิจของเธอในอนาคต?

            เวลานี้ เมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้าไปในโรงแรมด้วยกัน ก็มีเพื่อนบางคนรีบแจ้งข่าวนี้ให้จ้าวเสี่ยวย่ารับรู้ทันที

            จ้าวเสี่ยวย่าผู้ไม่รู้จักหลาบจำ กระทั่งถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่วายเลิกตามตื๊อหวู่ฮ่าวชิงเสียที เมื่อทราบว่า ชายที่เธอรักกำลังสนิทชิดเชื้ออยู่กับหลินจิงซูอีกครั้ง หัวใจของเธอก็ยิ่งปวดร้าว มีแต่ความอิจฉาริษยาอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด!

            ตั้งแต่ที่รู้ข่าวว่า หลินจิงซูเป็นถึงผู้ถือหุ้นของโรงแรมแห่งนี้ด้วย จ้าวเสี่ยวย่าก็มีแผนชั่วที่สามารถทำให้ผู้หญิงคนนี้สิ้นเนื้อประดาตัวได้ภายในชั่วข้ามคืน และเธอก็ได้ตระเตรียมแผนเอาไว้แล้วเช่นกัน!

           

            ภายใต้คำแนะนำอย่างละเอียดทุกขั้นตอนของหลินจิงซู หวู่ฮ่าวชิงก็เริ่มได้ทักษะพื้นฐานของการเป็นบาร์เทนเดอร์บ้างแล้ว

            ในระหว่างที่ให้เจ้าตัวกำลังทดลองผสมเครื่องดื่มตามที่หลินจิงซูบอกอยู่ ทันใดนั้น ก็มีกลุ่มวัยรุ่นเหลือขอจำนวนหนึ่งบุกเข้ามาชูนิ้วสั่งเครื่องดื่มค็อกเทลจำนวนกว่าร้อยแก้วในคราเดียว

            เห็นอีกฝ่ายไร้ซึ่งมารยาทความเคารพต่อสถานที่ อีกทั้งยังทำตัวกร่างเหมือนตั้งใจจะมาสร้างปัญหาให้ หวู่ฮ่าวชิงก็เอาตัวเข้าขวางหน้าปกป้องหลินจิงซูทันที!

            แต่ด้านหลินจิงซูกลับดูไม่ตื่นกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอยิ้มรับพร้อมเอ่ยทักทายแขกเหรื่อว่า

            “ขออภัยนะคะ รบกวนชำระเงินก่อนสั่งเครื่องดื่มด้วยค่ะ”

            เห็นชัดเจนว่า คำพูดคำประโยคนี้ของหลินจิงซูได้สร้างความไม่พอใจให้กับวัยรุ่นกลุ่มนี้อย่างมาก

            “อะไรกัน? นี่น้องสาว ทำธุรกิจเอาเปรียบลูกค้าแบบนี้ได้ยังไง?! ก็ต้องให้ดื่มก่อนสิถึงจะจ่ายเงิน! แล้วนี่มีสิทธิ์อะไรมาไถเงินจากลูกค้าก่อนแบบนี้ห๊ะ?!!”