ตอนที่ 410 ศัตรูหัวใจ

214 2-2

                  ตอนที่ 410 ศัตรูหัวใจ

                  พฤติกรรมของเธอดูแปลกและแตกต่างออกไปเมื่ออยู่ต่อหน้าจู้หยาน ไม่เพียงหลินจิงซูจะดูเป็นผู้หญิงอ่อนโยนและมีอัธยาศัยดีกว่าปกติ แต่ยังดูเอาใจใส่ในทุกคำพูดของอีกฝ่ายอย่างมากด้วย

                  เห็นแล้วรู้สึกเจ็บปวดใจชะมัด!

                  หวู่ฮ่าวชิงที่กำลังปั้นหน้าบูดบึ้ง เดินติดตามขึ้นไปส่งจู้หยานที่ห้องอย่างไม่เต็มใจนัก แต่เพราะเกรงว่าจะเกิดอุบัติเหตุระหว่างทางกับแขกของโรงแรม เขาจึงจำต้องทำหน้าที่

                  ในฐานะพนักงานคนหนึ่งของโรงแรม หวู่ฮ่าวชิงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเชื่อฟังคำสั่งและปฏิบัติตัวดีต่อแขกผู้เข้าพักทุกท่าน จำต้องส่งจู้หยานชายหนุ่มผู้มีความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนนักกับหลินจิงซูให้ถึงห้องโดยสวัสดิภาพ

                  ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงัดระหว่างทางเดินและชายทั้งสองคน แต่ทันใดนั้น ก็เป็นจู้หยานที่ปริปากพูดขึ้นก่อนว่า

                  “ตอนนี้คุณกับจิงซูเป็นอะไรกัน? ดูจากสารรูปคุณแล้ว ท่าจะเป็นบริกรในโรงแรมสินะ?”

                  พูดจบ จู้หยานก็กวาดสายตามองไปทางหวู่ฮ่าวชิง พินิจพิเคราะห์จากลักษณะการแต่งกายของเขาแล้ว ดูอย่างไรก็แค่หนุ่มบ้านนอกคนหนึ่งเท่านั้น

                  ดูจากภายนอกแล้ว เขาคงต้องมาทำงานพิเศษในโรงแรมแห่งนี้เพื่อหาเงินจุนเจือครอบครัว หรือไม่ก็นำไปจ่ายค่าเล่าเรียน ไม่ว่าดูอย่างไรก็เป็นแค่ผู้ชายมีภาระคนหนึ่ง ที่สักแต่จะฉุดหลินจิงซูให้ตกต่ำลงเท่านั้น

                   แน่นอนว่าหวู่ฮ่าวชิงไม่คิดที่จะยอมแพ้อีกฝ่ายเช่นกัน เขาทั้งรักและชื่นชมในตัวหลินจิงซูเสมอมา หากจะมีใครสักคนที่คอยอยู่เคียงข้างและสนับสนุนเธอจากนี้และตลอดไป คนๆนั้นควรต้องเป็นเขา

                  กระทั่งผู้ชายที่ชื่อจู้หยานโผล่หัวปรากฏตัวมาจากไหนไม่รู้ จู่ๆก็กลายมาเป็นวายร้ายคอยสั่นคลอนสายสัมพันธ์อันดีระหว่างเธอและเขา!

                  เวลานี้หนทางสะดวกเพราะไม่มีหลินจิงซูอยู่ด้วยแล้ว ดังนั้น หวู่ฮ่าวชิงจึงกระแทกเสียงตอบอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองทันที

                  “ประธานมักจะคอยดูแลและช่วยเหลือผมกับเพื่อนๆนิสิตในมหาวิทยาลัยอยู่เสมอ และเพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจเหล่านั้น ผมก็เลยอาสามาช่วยงานเธอที่นี่ในวันที่ว่างจากเรียน ส่วนเงินเดือนทั้งหมดที่ได้ ผมก็นำไปบริจาคให้กับมหาวิทยาลัยเพื่อสมทบทุนการศึกษา ผมกับประธานต่างก็เป็นคนที่มีแนวคิดคล้ายๆกัน ต้องการจะสร้างประโยชน์ให้กับสังคม ไม่เหมือนใครบางคนแถวนี้ ที่สักแต่จะใช้เงินเพื่อความเมามายไปวันๆ”

                  ทันทีที่ได้ยินหวู่ฮ่าวชิงตอบโต้เช่นนี้ ก็ยิ่งเป็นการจุดชนวนเชื้อไฟให้จู้หยานโกรธมากขึ้นไปอีก ใครจะไปคาดคิดกันล่ะว่า ในช่วงที่เขาไม่อยู่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมากมายถึงเพียงนี้!

                  ไม่ว่าจะดูอย่างไร ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ผู้ชายที่ชื่อหวู่ฮ่าวชิงและหลินจิงซูนั้นดูเหมือนจะผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันไม่ใช่น้อย และจะต้องสนิทสนมกันถึงขั้นไหน จึงได้สามารถทำให้ผู้ชายคนหนึ่งยอมสละเวลามาช่วยทำงานในโรงแรมทุกวันโดยไม่สนค่าจ้างใดๆได้

                  แต่นับว่าโชคยังเข้าข้างอยู่บ้าง เพราะดูจากปฏิกิริยาเมื่อครู่ของหลินจิงซูแล้ว เธอยังไม่ได้เปิดใจให้ผู้ชายคนนี้อย่างแน่นอน และนั่นหมายความว่า…เขายังมีโอกาส!

                  แต่ทว่าอย่างไร เมื่อนึกถึงย่าขึ้นมา จู้หยานก็อดรู้สึกหดหู่กังวลขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ และทำได้เพียงเก็บซ่อนความรู้สึกดีๆที่มีต่อหลินจิงซูไว้ในส่วนลึกของหัวใจเช่นเดิมไปก่อน ช่วงท้ายของศึกครั้งนี้ จึงเป็นเขาที่ยอมถอยกลับเข้าห้องพักไปแต่โดยดี

                  จากบทสนทนาเมื่อครู่ หลายสิ่งอย่างล้วนชัดเจนขึ้นมาทันที และนั่นทำให้หวู่ฮ่าวชิงเริ่มมองจู้หยานเป็นศัตรูหัวใจของเขาไปแล้ว

                  ผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งเก่งอย่างหลินจิงซู ไม่น่าแปลกใจหากจะมีผู้ชายมาหลงรักติดพันมากมาย แต่ครั้งนี้ มันออกจะแปลกประหลาดเกินไป เพราะทันทีที่จู้หยานปรากฏตัวขึ้น หลินจิงซูก็ถึงขั้นยอมละทิ้งหน้าที่ทั้งหมดเพื่อหาเวลาว่างให้แก่เขา ซึ่งพฤติกรรมเช่นนี้ได้ทำให้หวู่ฮ่าวชิงรู้สึกวิตกกังวลมากเป็นพิเศษ

                  หวู่ฮ่าวชิงกลับไปที่โซนบาร์ของโรงแรม เหลือบมองหลินจิงซูที่กำลังรับหน้าที่เป็นบาร์เทนเดอร์ชงเครื่องดื่มให้ลูกค้าตามปกติ เขาเดินเข้าไปใกล้พร้อมขมวดคิ้วเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่พอใจว่า

                  “ประธาน ไหนบอกว่าไม่มีแฟนยังไงล่ะ?”

                  หลินจิงซูรีบโบกมือสะบัดเป็นการปฏิเสธทันที

                  “พูดเรื่องไร้สาระอะไรของนาย? คนอย่างฉันนี่นะมีแฟน? แฟนของฉันก็คือเงินกับธุรกิจเท่านั้นล่ะ!”

                  ถึงปากจะบอกออกไปแบบนั้น แต่ปฏิกิริยาการเคลื่อนไหวของร่างกายกลับทรยศเธออย่างสิ้นเชิง

                  สังเกตเห็นอาการเลิ่กลั่กไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อยของหลินจิงซู หวู่ฮ่าวชิงจึงเข้าใจได้ในทันที และสิ่งนี้ก็ทำให้หัวใจของเขาบีบเกร็งด้วยความเจ็บปวด

                  หรือเป็นไปได้ไหมว่า…เขาจะคาดเดาถูกต้องแล้วจริงๆ?

                  “แล้วผู้ชายคนนั้นจะพักที่โรงแรมเราอีกนานแค่ไหนเหรอ?”

                  หวู่ฮ่าวชิงมีแผนการอยู่ในใจแล้ว เขาเฝ้าสังเกตสีหน้าท่าทางของหญิงสาวตรงหน้า ที่เผยร่องรอยเศร้าโศกออกมาอย่างชัดเจน มีทั้งเสียงถอนหายใจและหลากหลายอารมณ์เจือผสมกันอยู่

                  “ฉันเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน เขาดันแอบหนีกลับมาจากอังกฤษน่ะสิ นี่ถ้าครอบครัวของเขารู้เรื่องขึ้นมาล่ะก็ มีหวังคงได้ถูกจับตัวส่งกลับไปอีกแน่ๆ เพราะแบบนี้ยังไงล่ะ เขาก็เลยต้องลี้ภัยอยู่ที่นี่ไปสักระยะก่อน ยังไม่กล้ากลับบ้านไปเผชิญหน้ากับครอบครัวตอนนี้”

                  รอยยิ้มหนึ่งฉีกแสยะจากมุมปากของหวู่ฮ่าวชิงทันที ที่แท้เรื่องราวก็เป็นอย่างนี้นี่เอง…

ขอแค่สามารถกำจัดเสี้ยนหนามหัวใจนี้ได้ เขาพร้อมยอมทำทุกอย่างโดยไม่สนวิธีการ!