ตอนที่ 411 ตาต่อตาฟันต่อฟัน (1)

215 1-2

            ตอนที่ 411 ตาต่อตาฟันต่อฟัน (1)

            เวลาล่วงเลยผ่านไป หลังจากที่จู้หยานเริ่มสร่างเมาสติสัมประชัญญะกลับคืนมา สิ่งแรกที่เขาทำคือวิ่งปรี่ลงไปที่ชั้นแรกของโรงแรมอย่างไม่คิดชีวิต

            แต่ในเวลานี้ หลินจิงซูไม่ได้อยู่ที่บาร์นั่งดื่มเหมือนเคย เธอกำลังนั่งทานอาหารค่ำอยู่กับหวู่ฮ่าวชิงในโซนบุฟเฟ่ต์

            “ประธาน ได้ยินว่าไม่เลือกพ่อครัวใหม่เข้าทำงานเลยสักคนเหรอ?”

            หลินจิงซูพยักหน้าตอบ ถึงแม้วันนี้จะมีหลายคนแห่แหนเข้ามายื่นใบสมัครกันมากมาย แต่กลับมีเพียงหยิบมือที่พอจะทำอาหารสไตล์ตะวันตกได้บ้าง ส่วนที่เข้าขั้นชำนาญนั้นนับว่าเป็นศูนย์ โชคดีที่วันนี้ได้รับคำแนะนำจากจู้หยาน ซึ่งพอจะช่วยต่อลมหายใจให้กับโซนอาหารบุฟเฟ่ต์ไปได้อีกสักระยะหนึ่ง

            แต่เป็นไปไม่ได้เช่นกันที่พ่อครัวอาหารจีนจะสามารถเรียนรู้ศาสตร์แห่งอาหารตะวันตกได้ทั้งหมด ดังนั้น หลินจิงซูจึงมีแผนสำรองอยู่ในใจแล้ว ในเมื่ออาหารจานหรูของที่นี่ส่วนใหญ่เป็นอาหารนานาชาติ เช่นนั้นเธอก็จะแก้ปัญหาด้วยการจ้างพ่อครัวต่างชาติมาทำอาหารบ้านเกิดเลยก็สิ้นเรื่อง!

            แม้ค่าตัวของพ่อครัวระดับนี้จะค่อนข้างสูงก็จริง แต่เธอตั้งใจจะจ้างมาสักคนสองคน เพื่อให้มาคอยควบคุมดูแลคนอื่นๆอีกที

            หากทุกอย่างเป็นไปตามแผน นี่จะไม่ใช่แค่เป็นการเพิ่มจุดขายหลักให้กับโซนอาหารบุฟเฟต์เท่านั้น แต่ยังช่วยให้แขกที่เข้าพักได้ซึมซับบรรยากาศ และกลิ่นอายของเมืองนอกประหนึ่งว่าได้ไปอยู่ต่างประเทศจริงๆ! นี่ล่ะที่เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ทั้งได้แก้ปัญหาเรื่องรสชาติอาหารด้วย และยังสามารถเพิ่มจุดขายโดดเด่นให้กับโรงแรมอีกด้วย!

            “ฉันมีแผนการในหัวไว้เรียบร้อยแล้ว! ถึงแม้ปัจจุบันธุรกิจโรงแรมของเรากำลังไปได้สวย แต่ใช่ว่าเราจะประมาทหรือหยุดพัฒนาเพียงแค่นี้ได้ เป้าหมายต่อไปของเราก็คือการพัฒนาโรงแรมหลี่เจี่ยให้ไปสู่ระดับหกดาวในอนาคต! และเพื่อเป้าหมายนี้ เราก็ห้ามมองข้ามรายละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว!”

            หวู่ฮ่าวชิงได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับส่ายหน้ายิ้มๆ เขาเคยได้ยินแต่คำว่าโรงแรมระดับห้าดาวที่บ่งบอกถึงคุณภาพบริการระดับสูงสุด เคยมีหกดาวที่ไหนกัน? แต่ก็ว่าไม่ได้ วิสัยทัศน์ของผู้หญิงคนนี้ออกจากกว้างไกลกว่าตัวเขามาก คงจะมองเห็นอะไรบางอย่าง หรือกำลังคาดคะเนอนาคตข้างหน้าอยู่ก็ได้ จึงกระหายที่จะพัฒนาธุรกิจโรงแรมถึงเพียงนี้

            หวู่ฮ่าวชิงพยักหน้ามุ่งมั่น ไม่ว่าผู้หญิงคนนี้จะเลือกทางเดินไหน เขาก็พร้อมจะสนับสนุนอย่างเต็มที่เช่นกัน

            “ประธาน อย่าห่วงไปเลย เดี๋ยวฉันจะช่วยอีกแรง สั่งการมาได้เลยครับเจ้านาย!”

            สายตาของหลินจิงซูกลอกมองไปทางอีกฝ่าย และอดที่จะพูดจาหยอกล้อออกมาไม่ได้

            “ถึงตอนนี้นายจะเป็นแค่เด็กฝึกงานของโรงแรม แต่มั่นใจเถอะว่า พอเรียนจบก็จะมีงานดีๆเข้ามาในชีวิตของนายเอง ว่าแต่อย่ามามัวติดพันอยู่กับอาชีพเด็กเสิร์ฟที่นี่อยู่ล่ะรู้มั้ย?”

            แต่สำหรับหวู่ฮ่าวชิงแล้ว เขากลับไม่ได้คิดเช่นนั้น เหตุผลเดียวที่เขายอมก้าวเข้ามาทำงานพิเศษในโรงแรมแห่งนี้ ทั้งหมดก็เพื่อหาโอกาสได้ใกล้ชิดกับหลินจิงซูเท่านั้น แต่ใครจะไปคาดคิดว่า เมื่อเวลาผ่านไปความคิดของเขาก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน เหตุผลที่เขายังคงยืนหยัดทำงานอยู่ที่นี่ ส่วนหนึ่งไม่ใช่เพื่อหลินจิงซูอีกต่อไป แต่เพื่อช่วยเหลือนักศึกษาที่ด้อยโอกาสอีกหลายชีวิตต่างหาก

            “ประธานไม่ต้องเป็นห่วง! ลูกผู้ชายพูดแล้วย่อมไม่คืนคำ! ในเมื่อฉันเคยบอกว่าจะช่วย ฉันก็จะคอยช่วยเหลือสนับสนุนประธานจนสุดทาง! จะไม่มีวันผิดสัญญาอย่างแน่นอน!”

            “ยิ่งไปกว่านั้นนะ พนันกันมั้ยว่า ตอนนี้รับรองว่าไม่มีใครรู้งานในโรงแรมได้ดีกว่าฉันแล้วล่ะ? ถ้าประธานต้องการเลขาเก่งๆสักคน ฉันนี่ล่ะคือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดแล้ว!”

            หลินจิงซูถึงกับหัวเราะคิกคักและรู้สึกขอบคุณในน้ำใจที่หวู่ฮ่าวชิงมอบให้เสมอมาด้วย พูดถึงตำแหน่งเลขาข้างกายขึ้นมา เธอเองก็เริ่มฉุกคิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน หากมีใครสักคนที่สามารถไว้ใจได้และคอยเป็นมือเป็นเท้าแทนเธอ เธออาจสามารถเพิ่มพูนผลลัพธ์จากเดิมได้เป็นสองเท่า

            แล้วก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า ที่ผ่านมาหากไม่ได้หวู่ฮ่าวชิงคอยช่วยงาน หลายสิ่งหลายอย่างก็คงไม่ราบรื่นเหมือนที่เป็นอยู่ในตอนนี้

            ธุรกิจโรงแรมกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นและกำลังขยายตัว ส่วนหนึ่งของความสำเร็จควรต้องยกความดีความชอบให้เขาด้วยเช่นกัน

            “เอาล่ะ เอาล่ะ ฉันขี้เกียจฟังแล้ว เอาเป็นว่าถ้านายเรียนจบแล้วไม่รู้จะทำอะไร ตำแหน่งเลขาของฉันก็ยังว่างสำหรับนายเสมอ หวังว่านายกับฉันจะสามารถทำงานร่วมกันได้ดีไปเรื่อยๆนะ”

            ได้ยินเช่นนั้น หวู่ฮ่าวชิงก็ถึงกับยิ้มอย่างมีความสุขจนแก้มแทบปริ และนั่นยิ่งกระตุ้นให้เขาตื่นตัวจากเดิมหลายเท่า ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ เขาก็ไม่มีอะไรต้องกลัว!

            แต่ใครจะคาดคิดว่า ในมุมลับสายตาด้านหนึ่ง จู้หยานกำลังเฝ้ามองคนทั้งคู่พูดคุยกันอย่างยิ้มแย้มมีความสุขอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล จังหวะเดียวกันนั้น เขาก็ได้ตัดสินใจเผยตัวออกมา

            หลินจิงซูแอบประหลาดใจเล็กน้อย ตั้งแต่ที่อีกฝ่ายขึ้นไปพักจนถึงตอนนี้ ก็เพิ่งจะผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วโมงเศษเท่านั้น ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวตรงนี้ได้?

            “อ้าว? นายมาที่นี่ทำไม? บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้นอนพักอยู่ในห้อง เสร็จงานแล้วฉันไปหาเอง? แต่ช่างเถอะ ไหนๆก็มาแล้ว นี่นายกินอะไรแก้เมาเพิ่มดีมั้ย? โรงแรมของเรามีบุปเฟ่ต์บริการด้วยนะ บริการแบบนี้ที่อังกฤษน่าจะมีให้เห็นเป็นปกติใช่มั้ย?”

            ได้ยินคำถามจากปากหลินจิงซู จู้หยานยังคงแน่นิ่งไร้ซึ่งปฏิกิริยาโต้ตอบ ก่อนที่มุมปากจะเชิดกระตุกยิ้มส่งให้หนึ่งทีเท่านั้น จากนั้น จึงเลื่อนเก้าอี้เข้าไปนั่งร่วมวงด้วย

            “พูดถูกแล้วล่ะ แต่บุฟเฟ่ต์ที่อังกฤษมีแต่ขนมปังกับเบียร์ อ่อแล้วก็โยเกิร์ตตบท้ายนิดหน่อย ไม่มีของร้อนเหมือนบ้านเราหรอกนะ”

            “แต่ก็อย่างที่บอก ผมไม่ชอบอาหารที่นั่นเท่าไหร่ ก็เลยทำกินเองซะส่วนใหญ่ มีบ้างที่ขอให้เพื่อนร่วมคลาสคนจีนมาสอนทำอาหารบ้านเกิดให้ ในอังกฤษจะมีบางพื้นที่ที่คนจีนมักจะรวมตัวอาศัยกันอยู่เป็นกลุ่ม ทุกคนเรียกที่นั่นว่าไชน่าทาวน์ ถ้าอยากจะซื้อวัตถุดิบปรุงอาหารจีน คนส่วนใหญ่ก็ต้องไปซื้อที่นั่น”

            ได้ยินจู้หยานเล่าเรื่องการใช้ชีวิตประจำวันของตนในต่างแดนเช่นนี้ หลินจิงซูก็ค่อนข้างสนอกสนใจฟังอย่างมาก แม้ไม่ถึงขั้นถวิลหาต้องการบินไปเรียนที่นั่น แต่เรื่องราวในต่างแดนเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะหาฟังได้บ่อยๆ ยิ่งเป็นในยุคสมัยนี้ด้วยแล้ว จะมีคุณชายฐานะร่ำรวยที่ไหนยอมมานั่งเล่าให้ฟังเป็นฉากๆเหมือนจู้หยานอีกล่ะ?

            แต่ฟังแล้วก็น่าสงสัยเหมือนกัน เพื่อนร่วมคลาสมาจากประเทศจีนที่ว่า…หรือจะเป็นคุณหนูจากครอบครัวร่ำรวยคนนั้น?

            แต่ก็ไม่น่าแปลกใจ คุณชายกับคุณหนูผู้มั่งคั่ง ดูเป็นอะไรที่ลงตัวเหมาะสมกันอย่างยิ่งแล้ว…

            “ถ้าอังกฤษมีทุกอย่างเพียบพร้อมขนาดนั้น ทำไมยังกลับมาที่นี่อีกล่ะ?”