ตอนที่ 409 จู้หยานและหวู่ฮ่าวชิง

214 1-2

            ตอนที่ 409 จู้หยานและหวู่ฮ่าวชิง

            เห็นว่าจู้หยานเริ่มจะดื่มหนักเกินไปแล้ว หลินจิงซูจึงจะพาเขากลับไปห้องพัก และได้ยกแขนอีกฝ่ายพาดไว้ที่ไหล่ แล้วประคองร่างของเขาเดินไป

            “แล้วแอบกลับมาแบบนี้ตั้งใจจะอยู่จีนนานเท่าไหร่เหรอ?”

            เมื่อได้ยินคำถามนี้ จู้หยานถึงกับปั้นสีหน้าสับสน ตราบใดที่ย่ายังหาตัวเขาไม่พบ เขาก็อยากจะอยู่ต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ และไม่มีความคิดที่จะกลับไปอังกฤษอีก

            แต่ถึงอย่างนั้น วันปิดภาคเรียนก็มีระยะเวลากำหนด เขาจำเป็นต้องหาทางโน้มน้าวย่าเพื่อจะได้รับอนุญาตให้กลับประเทศจีนโดยเร็ว

            “ก็อยู่จนกว่าครอบครัวผมจะรู้นั่นล่ะ ถ้ายังจับไม่ได้ ผมก็ยังไม่กลับไปเหมือนกัน”

            ได้ฟังเช่นนั้น หลินจิงซูก็อดที่จะประหลาดใจไม่ได้และคิดไม่ออกว่า จู้หยานต้องทะเลาะกับครอบครัวรุนแรงแค่ไหน ถึงได้ต้องมีการแอบกลับมาแบบนี้

            เดิมทีหลินจิงซูเคยคิดไว้ว่า การได้มีโอกาสเริ่มต้นชีวิตใหม่ในประเทศอังกฤษ คงเป็นอะไรที่สวยหรูเกินจินตนาการ และอีกฝ่ายก็น่าจะคิดเช่นเดียวกัน เพราะเหตุนี้ จึงมีหลายต่อหลายครั้งที่เธอได้บอกกับตัวเองว่า ควรจะตัดใจลืมจู้หยานเสียที

            แต่หลังจากที่ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในวันนี้ เธอเองก็เพิ่งจะค้นพบเช่นกันว่า ชีวิตของจู้หยานในประเทศอังกฤษนั้น มีแม่บ้านคอยดูแลและคอยควบคุมชีวิตอยู่ทุกย่างก้าว

            เขาไม่เพียงแค่ถูกกีดกันการเข้าถึงอุปกรณ์สื่อสารทุกชนิด แต่ทว่ายังถูกขัดขวางไม่ให้กลับมาเยี่ยมบ้านเกิดอีกด้วยแม้จะรู้สึกเปลี่ยวเหงาหรือคิดถึงมากเพียงใด เพราะเหตุนี้ เองหลินจิงซูจึงเริ่มตระหนักได้ในทันทีว่า จะต้องมีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติแน่นอน

            หรือเป็นไปได้ไหมว่า การไปเรียนต่อต่างประเทศของเขาในครั้งนี้ ไม่ได้เกิดจากความเต็มใจของตัวจู้หยานเอง? หรือเขาทำอะไรผิดจนถึงขั้นต้องถูกส่งตัวไปต่างประเทศ?

            ระหว่างที่หลินจิงซูกำลังประคองร่างเมามายของจู้หยานขึ้นลิฟต์ไปส่งที่ชั้นบนนั้น ในหัวก็พลางคิดเรื่องสัพเพเหระไปด้วย หวู่ฮ่าวชิงที่บังเอิญถึงเวลาเข้าเวรทำงานก็ได้พบกับเธอเข้าพอดี ยิ่งได้เห็นชายหนุ่มอีกคนที่เธอประคองอยู่ข้างกาย เขาก็ถึงกับตื่นตระหนกไปชั่วขณะ

                  ชายหนุ่มขี้เมาตรงหน้าหมดสภาพไม่เหลือดี ร่างกายครึ่งซึกกำลังเกี่ยวอยู่กับร่างของหลินจิงซู ดูราวกับคนที่สนิทสนมกันมาก

                  หวู่ฮ่าวชิงรีบตบเท้าเดินหน้าเข้าไปหาโดยเร็ว และพยายามจะเข้าไปช่วยพยุงจู้หยานแทนเธอ

                  “ประธาน ไปเก็บคนเมาแอ๋แบบนี้มาจากที่ไหนกันเนี่ย? เขาพักอยู่ห้องไหนล่ะ? เดี๋ยวฉันไปส่งให้เองดีกว่า”

                  คล้ายได้ยินสุ้มเสียงคนพูดคุยกัน จู้หยานจึงเงยหน้าขึ้นทันที และเมื่อพบว่าผู้ที่กำลังประคองร่างของตนอยู่เป็นชายหนุ่ม เขาก็รีบถอยห่างออกมาโดยเร็ว

                  สายตาของชายทั้งสองสบปะทะกัน พลันเกิดประกายไฟแห่งความเป็นปรปักษ์ขึ้นดัง ‘เปรี๊ยะๆ’

                  แม้หลินจิงซูจะไม่ค่อยเข้าใจนักว่า เหตุใดทั้งคู่จึงต้องวางท่าใส่กันมากมายถึงเพียงนี้ แต่สภาพของจู้หยานก็เมามายหนักเกินเยียวยา และการจะอธิบายให้คนเมาฟังก็เป็นเรื่องที่น่าเหนื่อยหน่ายสำหรับเธอ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้วานให้หวู่ฮ่าวชิงช่วยส่งเขากลับไปที่ห้องพักแทน

                  “แขกท่านนี้อยู่ห้อง 1001  นายช่วยพาไปส่งหน่อย”

                  ทว่าเมื่อจู้หยานได้ยินเช่นนั้น เขาก็ถึงกับสะบัดหน้าอย่างแรง สายตาก็เอาแต่จ้องมองภาพฉากการสนทนาอันแสนอบอุ่นระหว่างหลินจิงซูและหวู่ฮ่าวชิง

                  เขากำหมัดกระชับกำปั้นเล็กน้อย ตั้งมั่นกับตัวเองแล้วว่าจะไม่ให้เรื่องทุกอย่างจบลงเช่นนี้แน่

                  “จิงซู ผมสบายดี อีกอย่างผมยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณต่อ คุณก็รู้ว่าผมกำลังหนีออกจากบ้าน ไปคุยกับผมต่อที่ห้องจะได้มั้ย? ในฐานะคนสนิท”

                  ได้ยินจู้หยานพูดจากำกวมชวนให้เข้าใจผิดแบบนั้น หลินจิงซูก็ถึงกับหน้าเห่อร้อนแดงระเรื่อขึ้นฉับพลัน และทำได้เพียงแค่พยักหน้าตอบรับไป

                  อย่างไรเธอก็เป็นถึงประธานใหญ่ของโรงแรมแห่งนี้ ต่อให้ไปส่งแขกถึงในห้อง ก็คงไม่มีใครกล้าตำหนิเธอเช่นกัน

                  ที่สำคัญ การรับสมัครพ่อครัวในวันนี้ก็ได้สิ้นสุดลงตั้งนานแล้ว บางทีการได้ใช้เวลาว่างร่วมกับจู้หยาน ที่ไม่ได้พบเจอกันมานานน่าจะเป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่เหรอ?

                  เธอพยักหน้าตอบตกลงโดยแทบไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ แต่จังหวะที่เธอกำลังจะประคองร่างของจู้หยานเข้าไปในลิฟต์นั้น จู่ๆ หวู่ฮ่าวชิงกลับแทรกตัวเข้าขัดขวางคนทั้งคู่ไว้

                  “ทำแบบนี้ไม่ได้นะประธาน อย่าลืมสิว่าวันนี้มีงานเทศกาลประจำปีของโรงแรม ช่วงดึกๆแบบนี้แขกที่มานั่งดื่มที่บาร์ก็จะเยอะเป็นพิเศษ ใครๆต่างก็ติดใจฝีมือชงค็อกเทลของประธานกันทั้งนั้น ถ้าไม่มีประธานอยู่คอยเรียกลูกค้าแบบนี้ มีหวังยอดที่เคยหวังเอาไว้คงไม่ถึงเป้าแน่นอน โอกาสทองอย่างคืนนี้เป็นเรื่องที่ไม่ควรพลาดอย่างยิ่ง”

                  รับฟังเหตุผลของหวู่ฮ่าวชิง หลินจิงซูที่เกือบลืมไปแล้วเช่นกันว่า ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่พิเศษกว่าวันไหนๆ ยิ่งเครื่องดื่มค็อกเทลเป็นตัวฟันกำไรชั้นเยี่ยมด้วยแล้ว หากพลาดโอกาสดีๆเช่นนี้ไป ต้องนับว่าสูญเสียรายได้ก้อนโตทีเดียว!

                  “จริงสะ ฉันลืมไปได้ยังไงว่า เหตุผลหลักที่มาในวันนี้นอกจากเรื่องรับสมัครพ่อครัวเพิ่มแล้ว ฉันยังตั้งใจจะมาเป็นบาร์เทนเดอร์ในคืนนี้ด้วย! ถ้างั้นจู้หยาน นายกลับขึ้นไปพักที่ห้องให้สร่างเมาก่อน เดี๋ยวเสร็จจากงานตรงนี้แล้วฉันจะขึ้นไปหานะ!”

                  “ตั้งแต่บินกลับถึงจีน นายเองก็ยังไม่ได้พักผ่อนเต็มที่เลยไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง นายคงไม่คิดที่จะเช็คเอ้าท์ออกไปเร็วๆนี้อยู่แล้ว เราสองคนยังมีเวลาคุยกันอีกเยอะ!”

                  หวู่ฮ่าวชิงที่อยู่ข้างๆกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก ที่ได้เห็นความอ่อนโยนของหลินจิงซูที่มีต่อจู้หยาน เขาเคยคิดที่ไหนกันว่า ประธานสาวผู้แสนเย็นชาที่ปฏิบัติกับทุกคนอย่างห่างเหิน แท้จริงแล้วจะมีมุมอบอุ่นละมุนใจเช่นนี้ด้วย

                  ที่สำคัญ คนที่ได้สัมผัสมุมนี้ของหลินจิงซูกลับไม่ใช่เขา!