ตอนที่ 412 ตาต่อตาฟันต่อฟัน (2)

            215 2-2

            ตอนที่ 412 ตาต่อตาฟันต่อฟัน (2)

            แต่ดูเหมือนว่าจู้หยานจะไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของประโยคนั้น เขาจึงร่ายอธิบายต่อไปตามปกติ

            “ยังไงความรู้สึกตอนที่อยู่ที่นั่นกับที่นี่มันก็ไม่เหมือนกัน อ่อ นี่ถ้ามองข้ามเรื่องอาหารไปได้ เรื่องเทคโนโลยีกับสภาพแวดล้อมรอบตัวที่ได้พบเจอในแต่ละวัน ที่อังกฤษนับว่าดีกว่าที่จีนหลายๆอย่างเลยล่ะ”

            “พอได้ไปเปิดหูเปิดตา ได้เห็นอะไรหลายๆอย่างก็ต้องยอมรับเลยว่า กรอบความคิดของคนจีนยังคับแคบเกินไป ทุกคนที่นี่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนกันแทบตาย เพื่อหวังเอาปริญญาไปแลกกับงานดีๆใช่มั้ย แต่ในมหาวิทยาลัยที่อังกฤษ กลับสอนให้ทุกคนรู้จักกับคำว่าความหมายที่แท้จริงของชีวิต ตามหาสิ่งที่ตนเองใฝ่ฝัน เมื่อรักในงานที่ชอบ ประสิทธิภาพในการทำงานก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย เมื่อนั้น งานดีๆมากมายก็จะเข้ามาในชีวิตของเราเอง นี่ล่ะคือการศึกษาของประเทศอังกฤษ”

            “ไม่เหมือนกับบ้านเรา ที่วันๆเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำข้อสอบอยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ถ้ารู้จักนำแนวคิดจากต่างประเทศเข้ามาปรับใช้ดูบ้าง เชื่อเถอะว่า ด้วยศักยภาพของคนจีนอย่างพวกเรา รับรองว่าไม่แพ้ชาติใดในโลกเหมือนกัน”

            หวู่ฮ่าวชิงที่นั่งฟังคำพูดเชิงเหยียดหยามของจู้หยาน ก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา ก็ในเมื่อต่างประเทศดีขนาดนั้น แล้วยังจะกลับมาที่นี่อีกทำไม?

            เห็นชัดว่า ผู้ชายคนนี้กำลังจงใจพูดล้างสมองของหลินจิงซู!

            เมื่อคิดได้เช่นนั้น หวู่ฮ่าวชิงก็พูดแทรกขัดจังหวะการสนทนาของคนทั้งสองขึ้นมาทันที และความคิดความเห็นของเขาก็ขัดแย้งกับจู้หยานอย่างสิ้นเชิง

            “แต่ฉันไม่คิดแบบนั้นนะ การที่นักเรียนในประเทศเราเน้นทำข้อสอบจริงจังตลอดเวลาแบบนี้ มันชี้ให้เห็นว่าระดับไอคิวของพวกเราสูงขนาดไหน ใครจะไปรู้ล่ะ บางทีอาจจะสูงกว่าพวกเด็กนอกแถวนี้ด้วยซ้ำ!”

            ทุกพยางค์คำพูดที่หวู่ฮ่าวชิงเปล่งออกมา ล้วนเผยให้เห็นถึงร่องรอยความเป็นปรปักษ์อย่างชัดเจน ซึ่งในจุดนี้จู้หยานก็สังเกตเห็นได้แจ่มแจ้ง เมื่อบรรยากาศผันเปลี่ยนผิดเพี้ยนไปจากเดิมที่ควรจะเป็น เห็นสองหนุ่มใกล้จะเปิดฉากปะทะคารมกันอีกครั้ง หลินจิงซูก็อดที่จะเข้าห้ามปรามไม่ได้

            “เอาล่ะ เอาล่ะ พอได้แล้วสองหนุ่ม อย่ามาทะเลาะกันตรงนี้ต่อหน้าแขกเลยนะ มันไม่สำคัญหรอกว่าในหรือนอกประเทศอะไรจะดีไปกว่ากัน”

            “ขอเพียงสามารถลดระยะความห่างเหินของสองสิ่งได้ ยอมรู้จักเปิดใจเรียนรู้จุดแข็งและจุดอ่อนของกันและกัน วันนั้น โลกของเราคงจะน่าอยู่ขึ้นอีกเป็นกอง! เชื่อเถอะว่าพลังแห่งเทคโนโลยีมันล้ำเกินกว่าจะจินตนาการคาดคิดได้ ในอีกสิบยี่สิบปีข้างหน้า ใครจะไปรู้ว่า ผู้คนทั่วโลกอาจจะเชื่อมต่อสื่อสารกันได้อย่างอิสระ ปราศจากพรมแดนใดๆขวางกั้นก็ได้ ถึงตอนนั้น คงไม่สำคัญแล้วล่ะว่า คุณหรือใครจะมาจากที่ไหนหรือประเทศอะไรจริงมั้ย?”

            หลินจิงซูเน้นเสียงกระชับหนักแน่น กระทั่งจู้หยานและหวู่ฮ่าวชิงถึงกับพูดไม่ออก

            ในสายตาของคนอื่น ทุกประโยคคำพูดที่หญิงสาวคนนี้พูดออกมา ดูช่างเพ้อฝันและเลื่อนลอย

            แต่อย่างที่ทุกคนรู้กันดี สิ่งที่หลินจิงซูพูดออกมา ล้วนแล้วแต่เป็นข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นแล้วในศตวรรษที่ 21 ซึ่งเป็นโลกที่เธอเคยอาศัยอยู่

            ระดับความเจริญของเทคโนโลยีและชีวิตความเป็นอยู่ของชาวจีนกำลังเปลี่ยนผ่านสู่ยุคใหม่ ที่ความเป็นไปได้ไร้สิ้นสุด จากประเทศแห่งเกษตรกรรมอย่างที่ชาวโลกเคยรู้จัก กำลังวิวัฒนาการกลายเป็นผู้นำในด้านไอทีระดับแนวหน้าของโลก!

            ในอีก 20 ปีข้างหน้า ประเทศจีนจะเจริญถึงขั้นที่ว่า แม้แต่นักเรียนแลกเปลี่ยนจากต่างประเทศ ก็ล้วนทะลักเข้ามาศึกษาเล่าเรียนที่นี่ เพื่อจะได้นำองค์ความรู้ที่ได้กลับไปพัฒนาประเทศบ้านเกิดของตัวเอง!

             ไม่ว่าจะเป็นชาวอเมริกันหรือชาวอังกฤษ รวมไปถึงอีกหลายๆชาติในโลก ยังต้องตบเท้าก้าวเข้ามาสมัครเรียนต่อที่ประเทศจีนกันไม่ขาดสาย สิ่งนี้แสดงให้เห็นแล้วว่า ระบบการศึกษาในประเทศของเราได้ล้ำหน้าไปขนาดไหนแล้ว!

            ความจริงจู้หยานเองก็อยากกลับมาเรียนต่อที่จีนใจจะขาดเช่นกัน แม้ปากจะพรรณนาชื่นชมถึงความดีงามของประเทศอังกฤษเพียงใด แต่ภายในใจลึกๆยังมีสถานที่ใดที่อยู่แล้วสบายใจกว่าบ้านเกิดอีกเล่า?

            ทว่าน่าเสียดายที่อิสระของจู้หยานยังคงติดพันอยู่กับสัญญาที่ได้ให้ไว้กับย่า เหตุนี้เขาจึงทำได้เพียงพยักหน้าเห็นชอบกับมุมมองความคิดของหลินจิงซูอย่างเงียบๆ และไม่คิดที่จะพูดอะไรอีก

            เห็นจู้หยานปั้นสีหน้าบึ้งตึงคล้ายกำลังเคร่งเครียด หลินจิงซูจึงรีบไปหยิบเค้กในครัวมาให้ชิ้นหนึ่ง

            “นายลองชิมดูสิ ชีสเค้กเพิ่งจะอบเสร็จร้อนๆเลย ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะถูกปากนายรึเปล่า”

            หลินจิงซูเฝ้ามองจู้หยานที่ลองชิมอย่างมีความหวัง

            ถึงแม้ช่วงชีวิตที่ผ่านมาของหลินจิงซู จะไม่เคยมีชีวิตที่สวยหรูเหมือนใครๆ ไม่มีเงินทองใช้จ่ายเหมือนหญิงสาวฐานะร่ำรวยคนอื่นๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เธอจะไม่เคยลิ้มลองขนมอร่อยๆ

            ตั้งแต่เริ่มทำขนมหวานมา ยังไม่เคยมีโอกาสให้จู้หยานได้ลองชิมฝีมือของเธอเลยสักครั้ง ฉะนั้น ครั้งนี้เธอจึงรู้สึกคาดหวังมากเป็นพิเศษ

            “จิงซู อย่าบอกนะว่าทำชีสเค้กชิ้นนี้ด้วยตัวเองจริงๆ?”

            หลินจิงซูยิ้มพร้อมกับพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น

            “ก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วสิ! รีบชิมดูได้แล้วน่า!”