ตอนที่ 418 จงใจหักหลัง

220 2-2

            ตอนที่ 418 จงใจหักหลัง

           

            ได้เห็นทัศนคติเช่นนี้ของผู้เป็นย่า จู้หยานก็ยิ่งรู้สึกผิดหวังในตัวย่าของเขามากยิ่งขึ้น

            “คุณย่าครับ ยังเห็นผมเป็นหลานชาย..ไม่สิ…ยังเห็นผมเป็นคนอยู่บ้างมั้ยครับ? ผมเองก็มีชีวิตจิตใจ มีความรู้สึกเหมือนคนอื่นๆ แต่ชาตินี้กลับไม่มีสิทธิ์ชอบพอใครเลยเหรอครับ?”

            “ถึงแม้หลินจิงซูจะมาจากครอบครัวชนบทธรรมดาทั่วไป แต่ฐานะการเงินของเธอในตอนนี้ก็จัดว่าร่ำรวยกว่าคนส่วนใหญ่มากนัก เธอสามารถซื้อบ้านวิลล่าหรู สามารถเปลี่ยนชีวิตความเป็นอยู่ของแม่เธอให้ดีขึ้นได้ด้วยธุรกิจที่เธอก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาเอง แล้วแบบนี้คุณย่ายังจะบอกว่า เธอไม่มีคุณสมบัติเพียงพอจะเป็นสะใภ้สกุลจู้อีกงั้นเหรอครับ?”

            แต่ไม่ว่าจู้หยานจะพล่ามพรรณนาถึงทักษะความสามารถที่เก่งกาจด้านธุรกิจของหลินจิงซูสักเพียงใด ทว่าหญิงชราตรงหน้าก็ยังยึดมั่นในอุดมคติความคิดเดิมๆของตนเอง และไม่แม้แต่จะสนใจฟังอย่างจริงจังด้วยซ้ำไป

            ในความเห็นของเธอ การที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งสามารถประสบความสำเร็จถึงขั้นนี้ได้ ทั้งในด้านขุมพลังอำนาจและทรัพย์สินเงินทอง ทุกอย่างล้วนต้องได้มาด้วยวิธีสกปรก หรือไม่ก็ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างแน่นอน

            ในฐานะสมิงเฒ่าแห่งโลกธุรกิจคนหนึ่ง ย่าของจู้หยานย่อมไม่มีทางหลงกลปีศาจจิ้งจอกอย่างหลินจิงซูแน่นอน และเธอก็เชื่อมั่นเหลือเกินว่า หลานชายผู้แสนไร้เดียงสาของเธอกำลังถูกมันล่อลวงเข้าให้แล้ว!

            “จู้หยาน แกอย่ามองคนแค่ภายนอกด้านเดียว ถึงแม้ภายนอกผู้หญิงคนนั้นจะดูใสซื่อบริสุทธิ์ขนาดไหน แต่ย่าจะบอกอะไรให้ฟัง ผู้หญิงตัวเล็กๆแบบนั้นจะหาเงินหาทองจำนวนมากมายมหาศาลมาได้ยังไง ถ้าไม่ใช่ด้วยวิธีสกปรกน่ารังเกียจ ดีไม่ดีการที่ได้เป็นถึงประธานโรงแรมอะไรนั่น อาจใช้ตัวเข้าแลกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วก็ได้! จะบอกว่าเด็กสาวที่มาจากครอบครัวจนๆแบบนั้น สามารถประสบความสำเร็จได้ด้วยความสามารถของตัวเองน่ะเหรอ? เชอะ โกหกทั้งนั้น! ต่อให้แม่นั่นกลับมาเกิดใหม่อีกชาติก็ไม่มีทางทำได้!”

            “ไม่ว่าในอนาคต แกจะชอบพอใครหรืออยากแต่งงานกับใคร ย่าก็จะไม่ห้าม แต่ขออย่างเดียวว่า…เป็นผู้หญิงคนไหนก็ได้ที่ไม่ใช่แม่หลินจิงซูนั่น!”

            จู้หยานตระหนักได้ในทันทีว่า ย่าของตนกำลังเข้าใจในตัวหลินจิงซูผิดไปอย่างมาก ซึ่งเรื่องแบบนี้ก็ยากจะโทษใครได้ เพราะจำต้องยอมรับจริงๆว่า สิ่งที่หลินจิงซูสามารถทำได้นั้น ช่างน่าเหลือเชื่อจนเกินขอบเขตความเข้าใจของมนุย์ทุกคนไปไกลมาก

            จะมีก็เพียงไม่กี่คนที่รู้จักกับหลินจิงซูมาเนิ่นนานเท่านั้น จึงจะยอมเชื่อว่าความสำเร็จทุกประการที่บังเกิดขึ้นกับชีวิตของเธอนั้น ล้วนแล้วแต่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือได้มาด้วยวิธีมิชอบแต่อย่างใด ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกิดจากมันสมองและไหวพริบอันเฉียบคมของเธอเองทั้งสิ้น และจู้หยานก็เป็นคนหนึ่งที่รู้ซึ้งแก่ใจดีว่า หลินจิงซูนั้นคืออัจฉริยะด้านธุรกิจตัวจริง!

            เธอไม่เพียงสามารถผลักดันตัวเองจนพุ่งทะยานสู่ความมั่งคั่งร่ำรวยได้ภายในระยะเวลาอันสั้น จนมีปัญญาซื้อบ้านวิลล่าสุดหรูให้แก่ครอบครัวของตน แต่ยังช่วยบริจาคเงินมอบเป็นทุนการศึกษาให้กับคนด้อยโอกาสอีกหลายชีวิตด้วย

            ทำไมคนที่ประเสริฐอย่างเธอ กลับต้องถูกคนเห็นแก่ตัวกดขี่ข่มเหงด้วยนะ?

            “คุณย่าครับ อยากพูดอะไรก็พูดไปเถอะครับ ผมตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่า จากนี้ต่อไปไม่ว่าจะผมจะอยู่แห่งหนใดบนโลกใบนี้ ผู้หญิงคนเดียวที่ผมจะรักก็คือหลินจิงซู ต่อให้ส่งผมไปเรียนต่ออีกสักกี่สิบประเทศ สักวันหนึ่งผมก็จะกลับมาหาเธออยู่ดี!”

            เผชิญกับท่าทีแข็งข้อและคำยืนกรานเช่นนั้นของจู้หยาน หญิงชราถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

            “แกอาจจะรอแม่นั่นได้ แต่ผู้หญิงสกปรกแบบนั้นจะรอแกไหวรึเปล่าล่ะ?”

            “แค่คำพูดของฉันเพียงคำเดียว ก็สามารถเปลี่ยนชีวิตของแม่นั่นให้กลายเป็นขอทานข้างถนน ที่ไม่มีเงินติดตัวแม้แต่หยวนเดียวได้แล้ว กระทั่งคิดจะกลับไปเรียนต่อก็ยังไม่มีสิทธิ์ด้วยซ้ำไป!”

            จู้หยานตระหนักได้ในทันทีว่า สิ่งที่ย่าของเขากำลังหมายถึงนั้นคืออะไร เพราะหากหญิงชราคนนี้ลงมือขึ้นมาจริงๆเมื่อไหร่ หลินจิงซูย่อมต้องแหลกสลายในพริบตาอย่างแน่นอน

            “คุณย่า อย่าทำแบบนั้นนะครับ! คุณย่าไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่า จิงซูต้องพยายามมากขนาดไหนกว่าจะสามารถขึ้นมายืนอยู่ในจุดนี้ได้!”

            “เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวไร้สาระของคุณย่าเพียงคนเดียว ถึงกับต้องสังเวยด้วยชีวิตของคนๆหนึ่งเชียวเหรอครับ? นี่น่ะเหรอครับสิ่งที่พวกคนร่ำรวยมีอิทธิพลชอบทำกัน? หรือเพราะอำนาจเงินมันบันดาลให้จิตใจของคนเราตกต่ำลงได้ถึงเพียงนี้เลยเหรอครับคุณย่า?”

           

            ทางด้านหลินจิงซูที่กำลังเดินกลับมาที่โรงแรมหลังจากรู้ว่าจู้หยานและย่าของเขาได้จากไปแล้ว ระหว่างนั้นเสียงของหวู่ฮ่าวชิงก็ได้หยุดเธอไว้เสียก่อน

            “ประธาน ฉันขอแนะนำให้ประธานเลิกยุ่งกับผู้ชายคนนั้นได้แล้ว ยังไงครอบครัวของเขาก็ไม่มีทางเปิดใจยอมรับประธานแน่นอน”

            จู่ๆหวู่ฮ่าวชิงก็พูดจาชวนสงสัยบอกให้เธอตัดใจเช่นนี้ หลินจิงซูย่อมตระหนักถึงความผิดปกติบางอย่างได้ในทันที

            “หรือเป็นนายที่เปิดเผยความลับครั้งนี้ของจู้หยาน? เพราะแบบนี้…คุณย่าของจู้หยานถึงมาที่นี่ได้!! ทำไม..นายต้องทำแบบนี้ด้วย ทำไม? นายไม่ชอบขี้หน้าจู้หยานขนาดนั้นเชียวเหรอ? เขาเคยไปทำอะไรให้นายโกรธแค้นงั้นเหรอ?”

            สีหน้าของหวู่ฮ่าวชิงผันเปลี่ยนเป็นประหม่าไม่กล้าสู้สายตาทันที

            “ประธาน ทั้งหมดที่ฉันทำลงไปก็เพราะหวังดีกับประธานทั้งนั้น! ฉันไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายเขาเหมือนกัน…”