ตอนที่ 419 อย่าคิดจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข!

221 1-2

            ตอนที่ 419 อย่าคิดจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข!

            มีหรือที่หลินจิงซูจะคาดคิดว่า หากจะมีใครสักคนทรยศเธอเป็นคนแรก ใครคนนั้นจะเป็นหวู่ฮ่าวชิง!

            “ทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วย? ฉันเคยย้ำนักย้ำหนาไม่ใช่รึไงว่า เรื่องที่จู้หยานแอบหนีกลับจีน จะให้คนในครอบครัวของเขารู้ไม่ได้เด็ดขาด!”

            หลินจิงซูหงุดหงิดมากจริงๆกับความเห็นแก่ตัวไร้เหตุผลของหวู่ฮ่าวชิง

            ในความเห็นของเธอนั้น ไม่ว่าจะเป็นจู้หยานหรือหวู่ฮ่าวชิง ต่างก็เป็นเพื่อนของเธอทั้งนั้น หากรู้จักเปิดใจให้กันบ้างสักนิด ทั้งสองคงจะเป็นคู่เพื่อนที่น่ารักไม่น้อยทีเดียว ไม่เห็นจำเป็นจะต้องใช้วิธีการสกปรกถึงเพียงนี้มากำจัดอีกฝ่ายเลย

            เมื่อเหตุการณ์ดำเนินมาถึงจุดนี้ ความดื้อรั้นภายในตัวของหวู่ฮ่าวชิงก็ยิ่งทวีเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว สิ่งเดียวที่เขาปรารถนาที่สุดก็คือ ทำอย่างไรก็ได้ให้จู้หยานไปให้พ้นจากชีวิตของหลินจิงซู ยิ่งไปไกลเท่าไหร่ได้ก็ยิ่งดี!

            “ประธานแค่คอยดูอยู่เฉยๆ เชื่อฟังแค่ฉันคนเดียวก็พอ! อย่าไปเข้าใกล้ผู้ชายคนนั้นอีกเด็ดขาด! ภูมิหลังของจู้หยานลึกล้ำกว่าที่ประธานจะจินตนาการออกด้วยซ้ำไป! ขืนยังดันทุรังจะไปพบหน้าหมอนั่นอีก มีหวังย่าของเขาได้เล่นงานประธานจนหมดอนาคตแน่ๆ! ทั้งธุรกิจทั้งเงินทองที่มีอยู่ในมือตอนนี้ รับรองว่าได้หายวับไปกับตาอย่างแน่นอน ดีไม่ดีอาจถูกให้พ้นสภาพนักศึกษามหาวิทยาลัยก่อนจะเรียนจบด้วยซ้ำ! อย่าลืมสิว่า ที่ประธานได้เรียนมหาวิทยาลัยทุกวันนี้ ทั้งหมดก็เป็นเพราะย่าของผู้ชายคนนั้นนะ! ฉันไม่อยากเห็นทุกอย่างมันต้องเลวร้ายไปมากกว่านี้อีกแล้ว!”

            ยิ่งได้ฟังคำพูดของหวู่ฮ่าวชิง หลินจิงซูก็ยิ่งเกิดความสงสัยขึ้นภายในใจ แล้วเรื่องเรียนของเธอไปเกี่ยวอะไรกับย่าของจู้หยานด้วย?

            คำพูดของหวู่ฮ่าวชิงคล้ายจะแฝงเร้นไว้ด้วยนัยยะสำคัญบางอย่าง ราวกับต้องการจะสื่อว่า ทั้งหมดเป็นเพราะต้องพึ่งใบบุญของจู้หยาน เธอถึงได้สามารถใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยมาได้จนจวบถึงทุกวันนี้?

            “นี่หมายความว่ายังไง? อธิบายมาให้ชัดแจ้งเดี๋ยวนี้ เรื่องเรียนมหาวิทยาลัยของฉันไปเกี่ยวอะไรกับย่าของจู้หยานกันแน่?”

            เรื่องดำเนินมาถึงจุดนี้ หวู่ฮ่าวชิงได้แต่ส่ายหัว

            “ไม่ใช่เรื่องที่ประธานควรจะรู้หรอก ขอแค่จากนี้ต่อไป ประธานอย่าเข้าใกล้จู้หยานอีกเป็นพอ ยังไงซะ เขาก็ต้องโบกมือร่ำลาจากชีวิตของประธานสักวันอยู่ดี หลังจากเรียนจบจากอังกฤษ จู้หยานก็ต้องกลับมารับช่วงธุรกิจของตระกูลอยู่ดี ที่สำคัญ เขาจะต้องแต่งงานกับคู่ครองที่ได้รับการเลือกมาแล้วเป็นอย่างดี ซึ่งแน่นอนว่าคนๆนั้นต้องไม่ใช่ประธาน”

            “คนที่จะคอยอยู่เคียงข้างประธานได้ดีที่สุดก็คือฉันต่างหาก ไม่ใช่จู้หยานคนนั้น หลังจากเรียนจบแล้ว พวกเราสองคนมาช่วยกันก่อตั้งบริษัทในฝันกันเถอะนะ!”

            ไม่ว่าหวู่ฮ่าวชิงจะร่ายอธิบายยาวสักกี่ประโยค ทว่าสิ่งเดียวที่หลินจิงซูให้ความสนใจกลับเป็นคำพูดประโยคแรกเท่านั้น ยิ่งปฏิเสธที่จะบอกเธอมากเท่าไหร่ ก็เท่ากับยิ่งกระตุ้นให้เธอสงสัยใคร่รู้มากขึ้นเท่านั้น

            “ถ้าวันนี้นายไม่ยอมพูดความจริงออกมา ฉันจะไล่นายออก”

            เห็นว่าหลินจิงซูยังคงดื้อรั้นยึดมั่นในตัวจู้หยานเช่นนี้ หวู่ฮ่าวชิงก็ถึงกับเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาเช่นกัน และก่อนที่เธอจะทันได้ปริปากคาดคั้นใดๆต่อ หวู่ฮ่าวชิงก็ตัดบทด้วยการหมุนตัวเดินหนีออกไปโดยเร็ว

            หลินจิงซูรู้สึกประหนึ่งกำลังติดอยู่ในม่านหมอกแห่งความคิดที่ไร้หนทางออก ในจังหวะนั้นเธอจึงได้ตัดสินใจฉับพลัน ตั้งใจจะบุกเดี่ยวไปขอพบจู้หยานเพื่อไขข้อสงสัยให้กระจ่างชัด

            แต่ปัญหาคือ เวลานี้อีกฝ่ายถูกคนเป็นย่าเอาตัวกลับเมืองหลวงไปแล้วนี่สิ อะไรๆคงไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิดไว้แน่นอน

            เวลานี้ จู้หยานได้ถูกคุมขังอยู่ภายในบ้าน โดยมีแม่บ้านคนสนิทของย่าคอยคุมเข้มตลอด 24 ชั่วโมง ไม่เพียงอุปกรณ์สื่อสารทุกชนิดได้ถูกยึดไปทั้งหมด กระทั่งอยากจะก้าวเท้าออกนอกประตูห้องก็ยังไม่มีสิทธิ์ทำได้ด้วยซ้ำไป จู้หยานไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปไหนทั้งสิ้น จนกว่าจะจองตั๋วเครื่องบินกลับไปประเทศอังกฤษได้

            ภายหลังการโต้เถียงอย่างหนักระหว่างย่ากับหลาน สิ่งหนึ่งที่จู้หยานตระหนักได้อย่างชัดแจ้งก็คือ หากเขายังดื้อดึงที่จะเดินบนเส้นทางที่ตนต้องการต่อไปแบบนี้ คนที่จะต้องสูญเสียมากที่สุดกลับจะเป็นหลินจิงซูเอง

            ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า ตอนนี้หลินจิงซูยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำไป ส่วนด้านธุรกิจการงานนั้น แม้ดูเหมือนจะรุ่งโรจน์ แต่ก็ยังไม่มีเสถียรภาพ

            หากย่าของเขาตัดสินใจลงมือขั้นเด็ดขาดขึ้นมาเมื่อใด เท่ากับว่าชีวิตของหลินจิงซูต้องเป็นอันจบสิ้นลงทันที

            เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนั้นขึ้นได้ จู้หยานจึงจำต้องยอมถอยก้าวหนึ่ง และเลือกที่จะใช้สันติวิธีชั่วคราว

            แต่จู้หยานก็ยังแอบหวังอยู่ลึกๆว่า ทัศนคติของย่าที่มีต่อหลินจิงซูจะสามารถเปลี่ยนแปลงได้

            ต้องทำยังไงดีล่ะ?

            ตอนนี้โลกไปไหนถึงต่อไหนแล้ว อยากจะรักหรือชอบใครยังจะต้องคำนึงถึงชนชั้นวรรณะกันอีกเหรอ?

            ขณะที่ประเทศอังกฤษในปัจจุบัน อย่าว่าแต่เรื่องไร้สาระพวกนี้เลย กระทั่งเรื่องเพศกับความรักยังเริ่มเปิดกว้างและให้การยอมรับกันมากแล้ว

            ไม่นานนัก จู้หยานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของย่าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ จังหวะเดียวกันนั้น จึงได้ร้องตะโกนเสียงดังลั่นอย่างไม่ยอมจำนนออกไปว่า

            “ต่อให้คุณย่าจะส่งผมกลับอังกฤษอีกสักกี่ครั้ง ผมก็จะหาทางกลับมาอยู่ดี!”

            ต้องเผชิญหน้ากับคำยืนกรานเสียงแข็งของหลานชายตนเองเช่นนี้ หญิงชราผู้ซึ่งยึดติดกับชุดความคิดล้าหลังเดิมๆ ย่อมไม่เข้าใจว่า เหตุใดอีกฝ่ายต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย อีกทั้งยังรู้สึกหงุดหงิดกับพฤติกรรมของหลานชายอย่างมากด้วย

            “แกเองไม่ใช่เหรอที่เป็นฝ่ายทำผิดข้อตกลงระหว่างเราก่อน? ที่ฉันยังไม่ลงมืออะไรกับนังผู้หญิงคนนั้นจนถึงตอนนี้ ก็นับว่าฉันปราณีมากแล้วนะ! อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าทำ หลังจากนี้ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนังผู้หญิงคนนั้น แกก็อย่าตำหนิว่าย่าคนนี้เลือดเย็นก็แล้วกัน!”

            “ใครก็ตามที่บังอาจทำให้หลานชายของฉันเสียผู้เสียคน มันคนนั้นก็อย่าคิดว่าจะสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ในประเทศจีนนี้ได้เลย!”