ตอนที่ 451 ไม่อาจเปลี่ยนใจ

            249 2-2

            ตอนที่ 451 ไม่อาจเปลี่ยนใจ

           

            อีกหนึ่งอย่างที่จู้หยานรู้ไม่พอใจอย่างมากก็คือ คำพูดที่ดูไร้กาละเทศะของจางซีซี

            เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ผู้หญิงจากอังกฤษตรงหน้าที่ผ่านการเคี่ยวกรำด้านมารยาทผู้ดีมาตั้งแต่เด็ก แท้จริงแล้วการอบรมเหล่านั้นกลับไม่ช่วยอะไรเลย สุดท้ายก็แค่คนอวดดีที่มีนิสัยก้าวร้าวคนหนึ่งเท่านั้น และเป็นคนที่จงใจเป็นศัตรูกับหลินจิงซูอย่างเปิดเผย

            ภายใต้สถานการณ์ที่ถูกบีบบังคับเช่นนี้ จู้หยานทำได้เพียงพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง แล้วเดินตามย่าของเขาขึ้นรถไป

            หลินจิงซูเฝ้ามองคนทั้งสามในรถที่เคลื่อนห่างออกไป พร้อมคิดกับตัวเองไปพลางว่า คนอย่างเธอไม่สมควรจริงจังกับเรื่องความรักจริงๆ

            เนื่องด้วยความแตกต่างทางฐานะสังคมที่มากจนเกินไปนี้ ในตอนจบ เธอกับเขาคงเป็นได้เพียงแค่คนที่เคยรู้จักกันเท่านั้น

            ฟังแล้วอาจรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ยากเกินจะรับไหว แต่นี่คือความจริงที่หลินจิงซูควรต้องหัดยอมรับให้ได้ตั้งแต่เนิ่นๆ แม้จะรู้สึกไม่เต็มใจเพียงใดก็ตาม…

            จู้หยานที่เอาแต่นั่งนิ่งเงียบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับใครๆในรถ กำลังกำมือบีบแน่นจนสั่นเทาด้วยความโกรธเมื่อต้องเผชิญกับผู้หญิงที่ร้ายกาจเพียงนี้ กระทั่งเขาเองยังรับมือได้ด้วยยาก ยิ่งผนวกกับแรงสนับสนุนของคนเป็นย่าเข้าไปด้วย!

            ทางด้านหญิงชราได้แต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ลำพังที่เบาะด้านหน้า เธอรู้สึกถูกชะตากับสาวน้อยที่ชื่อจางซีซีอย่างที่สุด ไม่ว่าจะเป็นชาติตระกูลและภูมิหลังที่ขาวสะอาด อีกทั้งยังมีประวัติการเรียนและการใช้ชีวิตที่เมืองนอกมาตั้งแต่ยังเด็ก เพราะฉะนั้น ในบรรดารายชื่อว่าที่หลานสะใภ้ทั้งหมด สาวน้อยคนนี้จึงมีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดแล้ว!

            คิดจะจัดการกับหลานชายหัวกบฏของตนเอง ก็ต้องหาคนในวัยเดียวกันมาช่วยจัดการจึงจะได้ผล! และดูเหมือนว่าหญิงสาวคนนี้จะทำได้ดีซะด้วย! ไม่มีตัวปัญหาอยู่ด้วยแบบนี้ และขอเพียงเปิดโอกาสให้จางซีซีได้ใช้เวลาร่วมกับจู้หยานตลอดเช้ากลางวันเย็น น้ำหยดลงหินทุกวันย่อมมีวันกร่อน หญิงชราไม่เชื่อหรอกว่า หลานชายของเธอจะลืมนังผู้หญิงที่ชื่อหลินจิงซูนั่นไม่ได้!

ที่เหลือก็แค่ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวลา!

ต่อให้จากนี้ไป เธอจะไม่สามารถเปลี่ยนความคิดเรื่องที่จู้หยานอยากเป็นพ่อครัวได้ แต่แล้วยังไงล่ะ? เธอมีทรัพย์สินเงินทองมากพอที่จะแก้ไขปัญหานี้ได้ อย่างมากก็แค่ออกทุนเปิดภัตตาคารหรูๆสักแห่งให้ แล้วปล่อยให้หลานชายกับหลานสะใภ้ช่วยกันบริหารจัดการ เท่านี้ก็จบแล้ว! เมื่อถึงเวลานั้น ผู้หญิงที่ชื่อหลินจิงซูกับโรงแรมเก่าๆโทรมๆของมันก็ไม่มีค่าอะไรอีกต่อไป?

            “จู้หยาน อย่าปฏิเสธความหวังดีที่ย่าคนนี้มอบให้เลยนะ จากนี้ต่อไป หลานควรดีกับแม่หนูจางซีซีให้มาก ส่วนเรื่องงานที่โรงแรมบ้าบออะไรนั่น ย่าขอแนะนำให้รีบไปลาออกโดยเร็ว ส่วนเงินที่ย่าเคยให้ทุกเดือน ถ้าขาดเหลือยังไงก็มาบอกได้ ย่าจะรีบเพิ่มให้หลานทันที!”

            “ส่วนเรื่องที่หลานอยากเป็นพ่อครัว เดี๋ยวย่าจะส่งไปเรียนการทำอาหารโดยตรงที่ฝรั่งเศสเลยดีมั้ย? ย่าได้ยินมาว่า ที่นั่นคือประเทศต้นตำรับของอาหารทั่วโลกทีเดียว! หรือถ้าหลานไม่อยากไปเรียนไกลถึงต่างแดน เดี๋ยวย่าจะจ้างพ่อครัวระดับมืออาชีพมาสอนให้ส่วนตัวเอง โรงแรมกระจอกๆแบบนั้นไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมกับคนอย่างหลานเลย ปล่อยให้พวกชนชั้นล่างบริหารกันไปเถอะนะ นั่นไม่ใช่สถานที่ที่คนฐานะสูงส่งอย่างเราจะเอาตัวเข้าไปคลุกคลีด้วย”

            ยิ่งรับฟังมากเท่าไหร่ จู้หยานก็ยิ่งรู้สึกไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับคำพูดทั้งหมดของหญิงชรา

            ประสบการณ์จริงจากการทำงานและการบริหารผู้คน ที่ได้มาในระหว่างทำงานที่โรงแรมแห่งนั้น มันเทียบไม่ได้เลยกับการนั่งกระดิกเท้ารอให้พ่อครัวมืออาชีพมาสอนที่บ้าน!

            ประโยชน์ที่ได้รับนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวทีเดียว!

            “คุณย่าครับ เลิกทำตัวแบบนี้ซะทีเถอะครับ! หยุดได้แล้ว ได้โปรดหยุดก้าวก่ายชีวิตของผมซะที! ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ชีวิตของผมมีไว้ให้หลินจิงซูเพียงคนเดียวเท่านั้น!”

            “ถ้าคุณย่าบอกว่าทำไปเพราะเป็นห่วงผมจริงๆ งั้นผมขอถามอะไรหน่อยเถอะครับ คุณย่าเคยถามผมบ้างมั้ยว่า สิ่งที่กำลังยัดเยียดให้ผมอยู่นี้ มันทำให้ผมมีความสุขบ้างรึเปล่า!? ไม่ครับ! ผมไม่มีความสุขเลยสักนิด! คุณย่าคิดจะล้ำเส้นชีวิตส่วนตัวของผมไปถึงไหนกัน? นี่ถึงกับส่งจางซีซีเข้ามาตามติดชีวิตของผมถึงในรั้วมหาวิทยาลัยเลยเหรอ? ถ้าผมรู้ว่าในอนาคตชีวิตของตัวเองจะบัดซบถึงขนาดนี้ สู้ผมยอมกินยาพิษให้ตายๆไปตั้งแต่ตอนนั้นยังจะดีซะกว่า!!”

            “ได้โปรดจำเอาไว้ว่า ชีวิตของผมต้องการผู้หญิงเพียงแค่คนเดียว และคนๆนั้นก็คือหลินจิงซูเท่านั้น! ต่อให้จะส่งผู้หญิงมาตามรำควานผมอีกสักกี่คน ก็อย่าหวังว่าจะได้ใจผมไปเลย!”

            “ส่วนคุณ จางซีซี หยุดทำกิริยาต่ำทรามให้ผมเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่อย่างนั้น ก็อย่าหาว่าผมไม่เตือน!!”

            เผชิญหน้ากับเสียงตวาดข่มขู่ของจู้หยาน จางซีซีที่นั่งอยู่ข้างกันก็ถึงกับตัวแข็งไม่กล้าขยับเขยื้อน และเอาแต่ก้มหน้าก้มตามองพื้นด้วยความรู้สึกอับอาย

            บ้าไปแล้วรึไง! ไม่ว่าจะเรื่องรูปร่างหน้าตาหรือพื้นเพครอบครัวของเธอ ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เพียบพร้อมไร้ที่ติ! แต่ทำไมจู้หยานกลับไม่สนใจใยดีเลยแม้แต่น้อย!? ไม่ว่าจะเป็นเมื่อครั้งที่อยู่อังกฤษหรือที่จีนตอนนี้ สำหรับผู้หญิงอย่างเธอนั้น ไม่ว่าผู้ชายคนไหนได้พบเจอก็ล้วนแล้วแต่ต้องหลงเสน่ห์ทั้งนั้น แต่ต่อหน้าจู้หยานคนนี้…เธอกลับถูกเขาพูดจาข่มขู่แทนนี่นะ!!

            “จู้หยาน ฉันเข้าใจนะ…ต่อให้นายจะยังไม่ชอบฉันในตอนนี้ แต่ถ้าเราต่างฝ่ายต่างให้เวลากันสักหน่อย ฉันจะพิสูจน์ให้นายเห็นเองว่า ฉันสามารถทำให้นายตกหลุมรักฉันได้อย่างแน่นอน! เพราะงั้นก็อย่าเพิ่งขับไสไล่ส่งกันเลยนะ ลองเปิดใจให้ฉันสักนิดก็ยังดี”

            จู้หยานจ้องมองจางซีซีที่เอ่ยคำพูดเหล่านั้นออกมาด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยัน ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนใจของเขาได้อย่างแน่นอน!