ตอนที่ 452 อยู่ชายคาเดียวกัน

250 1-2

            ตอนที่ 452 อยู่ชายคาเดียวกัน

            เมื่อทั้งสามเดินทางมาถึงที่บ้าน จางซีซีจึงได้พบว่า ไม่เพียงหญิงชราจะตระเตรียมของขวัญล้ำค่าไว้ให้ตนเท่านั้น แต่ยังเนรมิตห้องนอนโล่งๆที่เคยว่างเปล่าให้กลายเป็นห้องที่สวยงาม เพื่อให้เธอได้อยู่อาศัยหลังจากนี้

            ส่วนจู้หยานก็ถูกย่าของเขาบีบบังคับให้ย้ายออกจากหอพัก มาอยู่ที่บ้านหลังเดียวกันนี้กับจางซีซี

            มองปราดเดียวก็รู้ว่า วิธีการเหล่านี้ไม่ต่างจากการบีบให้เขาต้องใช้เวลาร่วมกับจางซีซีมากขึ้น เพื่อที่ทั้งคู่จะได้ล่วงรู้ถึงชีวิตประจำวันของกันและกันยิ่งขึ้น จะได้สามารถพัฒนาความสัมพันธ์ให้ก้าวหน้า และนี่จึงเป็นเหตุผลว่า ทำไมย่าของเขาถึงได้ชวนมารับประทานอาหารด้วยกันในเย็นวันนี้

            “คุณย่า อย่าทำให้ผมต้องหมดศรัทธาในตัวคุณย่าไปมากกว่านี้เลย แค่นี้ผมก็รู้สึกขยะแขยงในตัวคุณย่ามากแล้ว อย่าให้ถึงขั้นต้องสาปส่งไล่ให้ไปตายเลยครับ”

            “คิดจะหลอกให้ผมใช้ชีวิตร่วมชายคาเดียวกันกับจางซีซีจริงๆเหรอ? แล้วถ้าข่าวนี้แพร่สะพรัดออกไป  คงจะไม่ส่งผลดีต่อชื่อเสียงของเธอเท่าไหร่”

            “จางซีซี ตัวเธอเองจะคิดจะทำอะไรก็หัดนึกถึงหน้าพ่อแม่ของเธอบ้าง! ไม่ใช่จะมาเอานิสัยน่ารังเกียจของตัวเองมาเที่ยวบังคับคนอื่นแบบนี้!”

            จู้หยานสาดวาจารุนแรงดุดันไม่ไว้หน้าใส่ทั้งคนเป็นย่าและจางซีซีที่ยืนอยู่ข้างกัน ไม่ว่าจะมองอย่างไร จู้หยานคนนี้ก็ไม่ได้มีความรู้สึกดีๆให้กับเธอเลยแม้ต่น้อย ไม่อย่างนั้น เขาคงจะไม่จ้องแต่จะพูดจาเสียดสีดูหมิ่งเธอทุกครั้งที่มีโอกาสแบบนี้?

            จางซีซีถึงกับยิ้มเจื่อน แต่หากลองคิดอีกแง่มุมหนึ่ง เธอก็แอบรู้สึกมีความสุขเล็กๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่า บางทีที่จู้หยานจงใจพูดอะไรแบบนั้นออกมา อาจเป็นเพราะห่วงเรื่องชื่อเสียงของเธอที่คนจะพากันพูดถึงก็เป็นได้

            แต่ไม่เป็นไร จางซีซียอมทำทุกอย่างเพราะรักจู้หยาน ต่อให้จะต้องถูกสังคมภายนอกปรามาสหรือติฉินนินทาสักแค่ไหน เธอก็จะยอมทนเพื่อให้ได้อยู่เคียงข้างกับชายหนุ่มที่เธอรัก และเธอก็จะไม่มีวันยอมแพ้

            แม้สิ่งที่จู้หยานกำลังเป็นกังวล จะเป็นเรื่องไร้สาระในสายตาเธอเพียงใด แต่จางซีซีก็เข้าใจได้ว่า เพราะระดับสติปัญญาของชาวจีนทั่วไปยังค่อนข้างต่ำกว่าเกณฑ์ ยิ่งเป็นคนบ้านนอกด้วยแล้ว มันสมองคงจัดอยู่ในขั้นด้อยพัฒนา หากเป็นวัฒนธรรมในต่างประเทศ ผู้คนล้วนแสดงความรู้สึกเช่นนั้นออกมาได้อย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา และกล้าที่จะใช้ชีวิตตามใจมากกว่านี้ บ้านเมืองของเขารุ่งเรืองก้าวหน้าไปไกลกว่ามาก ไม่ใช่ประเทศหลังม่านไม้ไผ่ที่มีแต่คนเขลาเบาปัญญาแบบนี้!

            “จู้หยาน ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกนะ เพราะฉันเองก็อยากอยู่ที่นี่เหมือนกัน! อย่าทำให้คุณย่าท่านต้องลำบากใจมากไปกว่านี้เลย บอกตามตรง ฉันเองก็ดีใจไม่น้อยที่รู้ว่าจะได้อยู่บ้านเดียวกันกับนาย! เพราะตอนนี้พ่อแม่ของฉันก็ทำธุรกิจอยู่ต่างประเทศกันหมด เหลือแค่ฉันคนเดียวที่อยู่จีน อีกอย่างในชนบทแบบนี้…มันก็ดูไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่”

            “แต่ถ้าอยู่บ้านหลังนี้ ไม่ใช่แค่มีบอดี้การ์ดคอยเฝ้าดูแลตลอด 24ชั่วโมงเท่านั้น แต่เวลาไปไหนมาไหน ฉันก็จะได้ไปกับนายด้วย การที่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งอย่างฉันต้องมาใช้ชีวิตคนเดียวแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ เห็นแก่มิตรภาพของเรา มาอยู่ด้วยกันเถอะนะจู้หยาน!”

            จู้หยานได้แต่ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งพบว่าจางซีซีต้องการจะอยู่ร่วมชายคาเดียวกับเขามากเพียงใด เขากลับยิ่งรู้สึกหงุดหงิดใจมากขึ้นเท่านั้น

            “ในเมื่อคุณอยากจะอยู่ที่นี่ ผมก็คงห้ามอะไรคุณไม่ได้ แต่สำหรับผม ผมจะไม่ย้ายมาอยู่ที่นี่กับคุณแน่นอน”

            “ผมชอบที่จะใช้ชีวิตอยู่ในหอพักของมหวิทยาลัยมากกว่า ไม่ใช่แค่สะดวกในการเดินทางไปเรียนเท่านั้น แต่โรงแรมที่ผมทำงานก็อยู่ไม่ไกลจากที่นั่นด้วย ไม่ว่าคุณจะชอบผมและคุณย่าจะให้ท้ายสนับสนุนคุณแค่ไหน แต่ผมก็จะไม่มีวันชอบคุณ อย่าพยายามให้เสียเวลาเปล่าอีกเลย”

            จู้หยานตอบปฏิเสธกลับไปอย่างไม่อ้อมค้อม ทำเอาจางซีซีถึงกับพูดไม่ออกอยู่พักใหญ่

            ทางด้านหญิงชราเห็นว่าท่าไม่ดี เธอจึงระเบิดเสียงไอรุนแรงออกมาหลายครั้ง และเร่งเปลี่ยนเรื่องโดยเร็ว

            “เอาล่ะ เอาล่ะเด็กๆ ของแบบนี้มันต้องใช้เวลากันหน่อย ค่อยๆพัฒนาความสัมพันธ์กันไป ไม่ต้องรีบร้อนนะ”

            “แม่หนูจางซีซีจ๊ะ วันนี้มาทานข้าวด้วยกันก่อน ตอนที่อยู่อังกฤษทั้งคู่ก็เรียนคลาสเดียวกันบ่อยๆไม่ใช่เหรอจ๊ะ? คงจะมีเรื่องอยากพูดคุยกันมากเลยสินะ?”

            “บังเอิญจังเลยนะ ตอนนี้จู้หยานกำลังทำงานเป็นพ่อครัวโรงแรมอยู่พอดี ได้ยินว่าตอนอยู่อังกฤษตั้งแต่เด็ก แม่หนูเองก็ชอบทำอาหารกินเองอยู่บ่อยๆไม่ใช่เหรอจ๊ะ? ไหนๆ งั้นลองแสดงฝีมือให้ย่าคนนี้ได้เห็นเป็นขวัญตาหน่อยได้มั้ย? อาหยาน หลานก็ไปช่วยแม่หนูนี่ทำครัวอีกแรงสิ”

            จางซีซีหน้าแดงด้วยความขวยเขินเล็กน้อยเมื่อได้ฟังคำพูดของหญิงชรา และพยักหน้าตอบรับเบาๆ

            เพื่อแสดงทักษะการทำอาหารที่เก่งกาจของตนให้เป็นที่ประจักษ์แก่สายตา จางซีซีจึงเอ่ยปากขอยืมห้องครัวใช้ ก่อนจะเข้าไปจัดเตรียมอุปกรณ์ต่างๆอย่างว่องไว เธอตั้งใจว่าจะทำอาหารสไตล์ตะวันตกให้ออกมาดีที่สุด หวังใช้เสน่ห์ปลายจวักของตนพิชิตใจหญิงชราและจู้หยานให้จงได้!

            หญิงชราเฝ้ามองท่าทีกระตือรือร้นเต็มไปด้วยชีวิตชีวาของจางซีซี เธอเองก็พลอยรู้สึกมีความสุขไปด้วย ที่อนาคตจะได้หลานสะใภ้ซึ่งทั้งฉลาดและกตัญญูมากถึงเพียงนี้ เธอขยิบตาให้จู้หยานเบาๆ ก่อนจะผลักไสแผ่นหลังอีกฝ่ายเข้าไปครัวโดยไม่พูดจาใดๆ

            ในฐานะที่เป็นพ่อครัวอาหารสไตล์ตะวันตกคนหนึ่ง จู้หยานจึงไม่คิดที่จะปฏิเสธคำชวนเช่นกัน และเดินตรงดิ่งเข้าไปในฐานะผู้รับชมทันที เขาต้องการจะรู้เช่นกันว่า จางซีซีคนนี้คิดจะรังสวรรค์อาหารตะวันตกประเภทไหนออกมากันแน่?

            ทันทีที่เข้าไปภายในห้องครัว ประหนึ่งว่าจู้หยานเพิ่งหลุดเข้าไปในโลกอีกใบ ยามที่จางซีซีจับมีดยืนอยู่หน้าเตานั้น เธอดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นอีกคนเลยทีเดียว และตอนนี้เธอก็กำลังจัดการกับวัตถุดิบและส่วนผสมต่างๆได้อย่างประณีตช่ำชอง

            ปรากฏว่า ฝีมือด้านการทำอาหารของผู้หญิงคนนี้เป็นของจริง! และนั่นทำให้จู้หยานเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว