ตอนที่ 460 เหตุการณ์เลวร้ายถึงขีดสุด

            254 2-2

            ตอนที่ 460 เหตุการณ์เลวร้ายถึงขีดสุด

            คำพูดของจางซีซีได้กระตุ้นต่อมความสงสัยอยากรู้ของจู้หยานเข้าเต็มๆ เขาเพิ่งจะตระหนักว่า ที่แท้หลินจิงซูแอบดูอยู่ข้างนอกตั้งนานแล้วเหรอนี่?

            “จิงซู คุณมาที่นี่ได้ยังไง? หรือวันนี้ไม่อนุมัติให้ผมลาหยุดงั้นเหรอ? หรือที่โรงแรมคงจะยุ่งมากใช่มั้ย? ก็เลยต้องมาตามตัวผมกลับไปแบบนี้?”

            ได้ฟังคำพูดหยอกเย้าติดตลกของจู้หยาน หลินจิงซูกลับมองข้ามไม่ได้ใส่ใจแต่อย่างใด ทว่าอีกฝ่ายก็ยังคงพูดต่อไม่หยุด

            “เข้ามาสิ เข้ามา อยู่ทานเค้กครบรอบอายุ 70 ปีของคุณย่าก่อน ผมจะปล่อยให้คุณพลาดช่วงเวลาสำคัญของงานครั้งนี้ไปได้ยังไงล่ะ จริงมั้ย?”

            “เรื่องงานโรงแรมปล่อยให้พวกพนักงานจัดการกันเองสักวันคงไม่เป็นอะไรหรอก! โอ้? แต่จะว่าไป ไหนๆคุณก็มาถึงที่นี่แล้ว อยู่ค้างกับผมสักคืนดีมั้ย? ห้องผมว่างพอดี!”

            เพราะจู่ๆหลินจิงซูก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้ อีกด้านหนึ่งจู้หยานก็ตระหนักได้ในทันทีว่า จะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้ เขาจึงจะต้องทำทุกวิธีทางเพื่อรั้งให้เธออยู่ที่นี่ต่อไป

            พูดจบ จู้หยานก็ลากหลินจิงซูเข้ามาที่โต๊ะจัดเลี้ยงทันที แต่หญิงชรากลับนั่งตัวสั่นด้วยความโกรธเกลียด แขกไม่ได้รับเชิญอย่างนังหลินจิงซูมันกล้าปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไง? จากบรรยากาศงานวันเกิดที่ควรเต็มไปด้วยความสุขของเธอ เวลานี้กลับถูกทำลายจนป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดีเพราะนังสารเลวคนนี้คนเดียว!

            เหลือบเห็นหญิงชรากำลังนั่งตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ หลินจิงซูก็ไม่วายส่งสายตาเหยียดใส่อีกฝ่ายเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังโค้งศีรษะพร้อมกล่าวอวยพรวันเกิดให้ตามมารยาท

            แต่หญิงชรากลับไม่ยอมรับสิ่งอัปมงคลเหล่านี้ เธอทุบโต๊ะลุกพรวดจากเก้าอี้ทันที!

            “พวกแกหายหัวไปไหนกันหมด?! ปล่อยคนนอกเข้ามาในบ้านได้ยังไง?  รีบพาตัวมันออกไปเดี๋ยวนี้! วันนี้เป็นวันเกิดเป็นวันสำคัญของฉัน อย่าปล่อยให้ผู้หญิงน่ารังเกียจน่าขยะแขยงอย่างนังนี่เข้ามาอีก!”

            “นังผู้หญิงไร้ยางอาย แกกล้าบุกเข้ามาในบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้ได้ยังไง! นังผู้หญิงบ้านนอกไร้การอบรม! พ่อแม่ไม่เคยสั่งสอนเรื่องมารยาทให้บ้างรึไง?!”

            ถูกต่อว่าถึงพ่อแม่เช่นนี้ หลินจิงซูก็เริ่มมีโมโหและทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน

            “สักแต่จะอ้าปากด่าคนอื่นไม่ถามไถ่! สาเหตุที่ดิฉันต้องมาในวันนี้ ก็เพราะวีรกรรมของหลานสะใภ้ตัวดีของคุณนั่นล่ะะ! กล้าดียังไงถึงให้คนไปสร้างปัญหาที่โรงแรมของฉัน! ต่อให้วันนี้จะเป็นวันเกิดหรือวันตายของคุณ ฉันก็จะมา! มาเพื่อจะคุยกับคนของคุณให้รู้เรื่อง!”

            ทันทีที่หลินจิงซูเปิดประโยคหัวข้อนี้ขึ้นมา จู้หยานก็ถึงกับตะลึงงันสุดขีด เพราะไหนเลยจะคาดคิดว่า คุณหนูผู้รากมากดีมีการศึกษาสูงจากประเทศอังกฤษอย่างจางซีซีนั้น แท้จริงแล้วเนื้อแท้จะมีนิสัยที่เลวร้ายถึงเพียงนี้!

            ทำชั่วต่อหน้ายังนับเป็นผู้กล้า แต่เล่นแทงข้างหลังกันแบบนี้ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี!

            แต่ยังไม่ทันที่จู้หยานจะได้ปริปากเอ่ยคำถามใดๆออกมา หญิงชราก็พลันเดือดดาลสุดขั้ว ชี้หน้าด่ากราดใส่หลินจิงซูอย่างไม่ไว้หน้า

            “ในหัวสมองของแกจะต้องเต็มไปด้วยเรื่องชั่วช้าสกปรกแค่ไหนกันนะ ถึงได้กล้าใส่ร้ายผู้หญิงใสซื่ออย่างแม่หนูจางซีซีได้ลง?!  คิดว่ามีปากแล้วจะพูดอะไรก็ได้งั้นเหรอ? หลานชายของฉันไม่ได้โง่จนหลงเชื่อแกไปซะทุกอย่างหรอกนะ! เชอะ ลูกไม้ตื้นๆแบบนี้ อย่าคิดว่ายายแก่อย่างฉันจะมองไม่ออก! คิดจะมาเป็นมือที่สามแย่งชิงจู้หยานไปจากแม่หนูจางซีซีใช่มั้ยล่ะ? คงจะอิจฉามากสินะ ที่เห็นพวกเขาสองคนมีความสุขกันแบบนี้! ฉันจะบอกอะไรให้ นังจิ้งจอกอย่างแกน่ะ ถึงจะมีลูกเล่นแพรวพราวแค่ไหน หรือต่อให้หลานชายของฉันจะมองไม่ออกยังไง แต่คนอย่างแกก็ไม่มีทางหลุดรอดไปจากสายตาของฉันได้หรอก!”

            หลินจิงซูที่ต้องถูกหญิงชราคนนี้เข้าใจผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอกลับชินชาและไม่รู้สึกสะทกสะท้านใดๆเลยแม้แต่น้อย เธอไม่แม้แต่จะคิดอธิบายให้เปลืองน้ำลายเปล่าด้วยซ้ำ แต่กลับจ้องเขม็งไปทางจางซีซีด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่ว่าอย่างไร วันนี้อีกฝ่ายจะต้องมีคำอธิบายดีๆให้กับเธอ!

            สุดท้ายแล้ว กลับเป็นฝ่ายหลินจิงซูที่ยอมถอยให้หนึ่งก้าว ไม่คิดที่จะยุ่งเกี่ยวใดๆกับจางซีซีเลยแม้แต่น้อย กลับเป็นผู้หญิงคนนี้เสียเองที่เลือกจะล้ำเส้นของเธอก่อน

            ดังนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้…ก็อย่าโทษว่าเธอโหดเหี้ยมอำมหิตก็แล้วกัน!

            “จางซีซี ในเมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว จะยอมสารภาพได้รึยังว่า เธอได้จ้างวานคนให้มาก่อกวนสร้างปัญหาในโรงแรมของฉัน?”

            “คนที่เธอจ้างวานมาได้สารภาพกับฉันทั้งหมดแล้ว ถ้ายังไม่แม้แต่จะคิดยอมรับ ฉันก็จะส่งตัวผู้หญิงคนนั้นให้ตำรวจสอบสวนแล้วซัดทอดเธอเอง ต่อให้เธอจะร่ำรวยมีอำนาจมากแค่ไหน แต่ถ้าต้องเป็นข่าวหน้าหนึ่งในฐานะคนร้ายต้องโทษจำคุกแล้วล่ะก็ คงรู้นะว่า ชั่วชีวิตของเธอนับจากนี้จะเหมือนกับตกนรกหมกไหม้แค่ไหน?”

            เมื่อจางซีซีได้ยินเช่นนั้น เธอก็ถึงกับตื่นตระหนกอย่างที่สุด ใบหน้าซีดเผือดลงทันที ต่อให้เธอจะเก่งกาจมากฤทธิ์เดชเพียงใด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า สุดท้ายแล้วเธอก็เป็นแค่เด็กสาวอายุเพียง 18 ปีคนหนึ่งเท่านั้น เมื่อได้ยินว่าเรื่องนี้กำลังจะถึงมือตำรวจ เธอก็แทบเสียสติคลุ้มคลั่งทันที

            ภายใต้อิทธิพลจากแรงกดดันทางจิตวิทยาของหลินจิงซู เธอตัดสินใจคุกเข่าลงต่อหน้าหญิงชราทันที และส่งไม้ให้อีกฝ่ายจัดการแทน

            “คุณย่าคะ ช่วยหนูด้วย! หนูถูกหลินจิงซูปรักปรำค่ะ! เธอน่าจะรู้ว่าพ่อแม่ของหนูยังไม่กลับประเทศจีน คงไม่มีใครคอยช่วยเหลือ ก็เลยฉวยโอกาสนี้สาดโคลนให้ร้ายหนู ต้องการทำให้หนูเสื่อมเสียชื่อเสียง! ฮือๆ…ฮือๆ…หนูผิดเองที่เผลอมีใจให้จู้หยาน ถ้าหนูรู้ว่าหลานชายของคุณย่ามีเจ้าของอยู่แล้ว หนูคงจะไม่กลับมาที่นี่!”

            “แต่หนูไม่โทษจู้หยานหรอกนะคะ เขาก็แค่ผู้ชายที่น่าสงสารคนหนึ่งเท่านั้น เขาถูกผู้หญิงชั่วร้ายคนนี้ปั่นหัวบงการชีวิตอยู่!”

            ยิ่งหญิงชราได้ฟังมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกสงสารจางซีซีจับใจมากขึ้นเท่านั้น และเธอก็ถึงกับชี้หน้าไล่ตะเพิดหลินจิงซูให้ไสหัวออกไปด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด และเป็นจู้หยานที่ออกหน้าปกป้องหญิงสาวที่ตนรักอีกครั้ง เมื่อเห็นหลานชายไม่สนใจใยดีตนเองในวันสำคัญเช่นนี้ หญิงชราก็ถึงกับทรุดลงนั่งด้วยความเสียใจ

              นี่นับเป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดสิบปีก็ว่าได้ ที่หญิงชรารู้สึกโดดเดี่ยวอย่างมากในวันเกิดที่แสนล้ำค่าของตนเอง…