ตอนที่ 70 ผมอยากเห็นคุณเป็นฝ่ายชนะ

36 1-2

ตอนที่ 70  ผมอยากเห็นคุณเป็นฝ่ายชนะ

            “รูปอยู่ในห้องมืด”

            จู้หยานไม่พูดอะไรต่อ เขาหมุนตัวมุ่งหน้าสู่ห้องมืดที่ใช้ล้างและตากฟิล์ม

            หลินจิงซูเดินตามเข้าไปติดๆ

            เขาหยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางแกง ไขประตูลูกบิดเปิดห้องมืดเข้าไป ฝ่ายหลังเองก็ตามติดเขาไปอย่างระมัดระวังเช่นกัน

            ทันทีที่เธอเข้าไปอยู่ในห้องมืด ดวงตาคู่สวยของหลินจิงซูก็ถูกรูปถ่ายฟิล์มมากมายทั่วห้องดึงดูดเสมือนต้องมนต์

            เป็นภาพถ่ายทิวทัศน์เสียส่วนใหญ่ มีรูปบุคคลที่ได้ขึ้นกล้องของเขาเพียงแค่ส่วนน้อยเท่านั้น

                  หลินจิงซูจ้องมองแต่ละภาพด้วยความประณีตบรรจง ไล่เรียงมาจนถึงภาพใบหนึ่งที่ดูผิวเผินเหมือนไม่มีอะไร เป็นเพียงแค่ภาพถ่ายพระอาทิตย์ตกดินทั่วไป ผิดประหลาดแค่ว่ามีเงาแผ่นหลังของใครบางคนยืนอยู่ตำแหน่งเส้นสายตาของภาพ เมื่อจ้องเขม็งสังเกตมองใกล้ๆกลับปรากฏว่าเป็นตัวเธอเอง!

                  จู้หยานกำลังยุ่งอยู่กับภาพถ่ายจำนวนหนึ่งที่เพิ่งตากแห้งเสร็จหมาดๆ แต่เมื่อหันไปเห็นว่า หลินจิงซูกำลังมองภาพถ่ายรูปนั้นอยู่ จู่ๆใบหูของเขาก็เห่อแดงร้อนฉ่าขึ้นทันที แล้วรีบเดินเข้าไปขวางหน้า ปิดบังวิสัยทัศน์ของเธอไว้โดยเร็ว

                  เขารีบพูดเบี่ยงประเด็นขึ้นว่า

                  “พระอาทิตย์ตกดินในรูปนี้สวยมาก”

                  “อา?” หลินจิงซูไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าเขากำลังหมายถึงอะไร?

                  จู้หยานพยายามใช้แผ่นหลังปิดบังภาพถ่ายที่มีหลินจิงซูติดอยู่ แล้วชี้ไปยังอีกภาพบนผนังที่อยู่ใกล้เคียงกันแทน

                  “พระอาทิตย์ตกดินรูปนี้สวยงามมากเลย”

                  หลินจิงซูไม่ทันตอบสนองอยู่หลายวินาที ก่อนจะร้องอ๋อเพิ่งตระหนักถึงความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ

                  จู้หยานคงอยากจะอธิบายว่า เขาไม่ได้ตั้งใจถ่ายรูปเธอ แต่เป็นเพราะชอบตอนที่พระอาทิตย์ตกดินมาก จึงต้องการถ่ายเก็บไว้และบังเอิญถ่ายติดเธอมาด้วยเฉยๆ

                  หลินจิงซูแอบตะลึงอยู่หลายอึดใจกับความเลิกลักพยายามที่จะอธิบายของเขา และทันใดนั้น เธอก็แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ และพูดติดตลกว่า

                  “เอ...ใช่เหรอ? แอบถ่ายกันแบบนี้ถือว่าละเมิดสิทธิส่วนบุคคลกันรึเปล่านะ?”

                  จู้หยานเม้มริมฝีปากแน่น บางจังหวะคล้ายต้องการจะปริปากพูด แต่สุดท้ายกลับไม่มีเสียงใดๆหลุดออกมา

                  “เอาน่า ฉันล้อเล่นๆ แล้วรูปถ่ายของพ่อกับป้ารองฉันล่ะ?”

                  หลินจิงซูตัดเข้าประเด็นอย่างจริงจัง

                  “นี่ไง”

                  จู้หยานยื่นภาพถ่ายมาให้ตรงหน้า

                  หลินจิงซูหยิบขึ้นมาดู จู่ๆก็ฉีกยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด เอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพว่า

                  “ขอบคุณสำหรับความเหน็ดเหนื่อยนี้”

                  จู้หยานยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ ร่ายอธิบายอย่างใจเย็น

                  “พฤติกรรมของพ่อกับป้ารองคุณโฉ่งฉ่างมาก ผมแทบไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ก็สามารถถ่ายภาพเด็ดๆสำหรับใช้เป็นหลักฐานมัดตัวพวกเขาทั้งคู่ได้อย่างไม่ยากเย็น”

                  หลินจิงซูกวาดตาสำรวจร่างของคนทั้งสองบนภาพถ่ายรูปแล้วรูปเล่า บางภาพทั้งคู่ถึงขั้นสวมกอดกันกลางท้องถนนสาธารณะ จู้หยานไม่จำเป็นต้องลุยพื้นที่หรือออกจากห้องใต้หลังคานี้ด้วยซ้ำ เพียงแค่ตั้งกล้องเตรียมพร้อมเล็งไปที่มุมอับสายตา แปดในสิบครั้งมักจะพบเจอภาพฉากวาบหวิวของทั้งสองคนอยู่เสมอ

                  “นายช่วยฉันไว้อีกครั้งแล้ว ขอบคุณมากจริงๆ!”

                  หลินจิงซูยิ้มแย้มด้วยความสดใส

                  สำหรับแผนการครั้งนี้ จู้หยานเป็นตัวตั้งตัวตีที่เสนอให้เธอใช้รูปถ่ายเป็นหลักฐานมัดตัวคนผิด

                  ใช่ว่าวิธีการแบบนี้หลินจิงซูจะคิดไม่ได้ แต่ ‘กล้องฟิล์ม’ ในปี 1990นั้นนับว่าล้ำค่ายิ่งกว่าอะไรดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับกล้องยี่ห้อ ‘Leica’ ที่สุดแสนจะมีราคาแพง เธอไม่มีความกล้าพอที่จะไปบากหน้าหยิบยืมอีกฝ่ายอย่างแน่นอน

                  แต่ไม่มีใครคาดคิด ในเวลานี้ กระทั่งหลินจิงซูเองก็ยังสับสนไม่เข้าใจว่า ทำไมจู้หยานถึงได้ดูจริงจังกับเรื่อง ‘จับชู้’ มากเป็นพิเศษขนาดนี้ เพราะท้ายที่สุดแล้ว นี่เป็นเรื่องของครอบครัวเธอและไม่มีส่วนได้ส่วนเสียใดๆกับตัวเขาเลย

                  คิดแล้วก็ได้แต่สงสัย หลินจิงซูอดที่จะถามเรื่องนี้กับจู้หยานไม่ได้ว่า

                  “นายดูจริงจังกับเรื่องครอบครัวของฉันมากเลยนะ?”

                  คำตอบในครั้งนี้ของจู้หยาน ต้องทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ

                  “ผมอยากเห็นคุณเป็นฝ่ายชนะ”

                  “อยากเห็นฉันชนะ?”

                  “ผู้ชายที่ไม่มีความซื่อสัตย์ต่อครอบครัวตัวเอง สมควรได้รับกรรมแล้ว”

                  “แต่นายไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันทำเกินไปหน่อย? ไม่รู้สิ ถ้าเป็นคนอื่นคงแนะนำให้ฉันหาทางกำจัดชู้ แล้วก็ให้อภัยพ่อเพื่อจะได้กลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันอีกครั้ง”

                  “ถ้าผมเป็นคุณ ผมคงเลือกเส้นทางที่เลวร้ายกว่าคุณด้วยซ้ำ พ่อแม่แบบนี้ผมไม่เอาด้วยทั้งคู่ ผู้หญิงที่ยังหลอกตัวและทนอยู่กับผู้ชายที่ไร้ซึ่งความซื่อสัตย์ต่อครอบครัวจนมองข้ามลูกตัวเองไปนั้น คนแบบนี้ช่วยไปก็เป็นภาระเปล่าๆ เคยถามลูกสักคำไหมว่า ลูกตัวเองอยากมีพ่อเฮงซวยแบบนี้จริงๆเหรอ?”

                  หลินจิงซูถึงกับอ้าปากค้าง จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ ต่อให้เธอจะเคยเกิดใหม่มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่สามารถอ่านจู้หยานได้ออกอยู่ดี

                  เหลุผลที่เธอต้องการให้ติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินชิงอี้หย่ากัน เพียงเพราะเธอไม่ต้องการให้ชีวิตตัวเองต้องเดินซ้ำรอยกับชาติก่อน แต่ยิ่งได้สัมผัสลงลึก เธอกลับคาดไม่ถึงเช่นกันว่า ทั้งที่หลินชิงอี้เป็นฝ่ายนอกใจภรรยาตัวเองแท้ๆ แต่เขาก็ยังหน้าด้าน ทำตัวสกปรกโสโครกและน่าสมเพชได้ถึงขนาดนี้ ทำราวกับตัวเองไม่เคยมีความผิด เอะอะก็โทษว่าเป็นความผิดของลูกเมียตัวเอง

                  นิยามสั้นๆสื่อความหมายของผู้ชายที่ชื่อหลินชิงอี้คงหนีไม่พ้นคำว่า ‘เดนมนุษย์’

                 

                  ……

                 

                  หลินจิงซูกลับมาที่บ้านโทรมติดริมแม่น้ำพร้อมรูปถ่าย

                  เวลาเดียวกัน ติงเสวี่ยเหม่ยก็กำลังทำสวนดึงวัชพืชไร้ประโยชน์อยู่ที่สวนผักหลังบ้าน

                  หลินจิงซูเฝ้ามองผู้หญิงที่ทำงานหนักท่ามกลางแสงแดด ภายในใจมีแต่ความรู้สึกสงสารเวทนา

                  เธอส่งเสียงเรียกหนึ่งคำสั้นๆว่า

 “แม่”

ติงเสวี่ยเหม่ยหันไปมองตามต้นเสียง ปาดเหงื่อยิ้มว่า

                  “กลับมาแล้วเหรอ? รอให้แม่ทำสวนตรงนี้เสร็จก่อนนะ เดี๋ยวจะรีบเข้าครัวทำอาหาร…”

                  หลินจิงซูส่งเสียงแทรกขัดจังหวะเธอในทันที

                  “แม่คะ วันนี้อากาศร้อนมาก เข้ามาข้างในก่อนเถอะ หนูมีเรื่องอยากจะคุยด้วยหน่อย”

                  สังเกตเห็นสีหน้าท่าทางจริงจังของผู้เป็นลูกสาว วี่แววตื่นตระหนกก็ฉายสะท้อนขึ้นในดวงตาของติงเสวี่ยเหม่ย

                  “ซูซู มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า?”

                  หลินจิงซูปั้นหน้านิ่งตอบเสียงราบเรียบ

“มีค่ะ”