ตอนที่103 หักเหลี่ยมธุรกิจ

52 2-2

                  ตอนที่103 หักเหลี่ยมธุรกิจ

แม้จะเตรียมใจรับแรงกระแทกกับเรื่องนี้ไว้แล้วก็ตาม แต่ติงเสวี่ยเหม่ยก็ยังคงโมโหกับการกระทำของหวังหลิวและหลีหลี่

แทบไม่ต้องพูดถึงสูตรชานมไข่มุกที่ถูกขโมยไป แม้กระทั่งกลยุทธ์การขายในรูปแบบต่างๆของร้านเธอ ก็ยังถูกทั้งคู่ลอกเลียนแบบไปจนหมด ทั้งขนาดแก้วที่ให้ทดลองชิม และการจัดโปรโมชั่นขายคู่กับขนมต่างๆ กระทั่งบรรจุภัณฑ์ยังไม่รอด

หวังหลิวกับหลีหลี่ สองสามีภรรยาคู่นี้ฉลาดเฉลียวกว่าคู่แข่งเจ้าอื่นๆที่เคยลอกเลียนแบบชนิดเทียบกันไม่ติด ทั้งคู่ตระหนักถึงจุดแข็งของร้านหลินจิงซูได้เป็นอย่างดี ว่ามีความโดดเด่นในเรื่องอะไรอีกนอกจากเรื่องของรสชาติชานมไข่มุก จึงได้ตัดสินใจเลียนแบบโครงสร้างทางธุรกิจไปเสียทุกอย่าง

ผู้คนในยุคสมัยนี้ยังไม่มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องลิขสิทธิ์ อีกทั้งหลินจิงซูในตอนนี้ก็ยังไม่มีเงินมากพอที่จะจดทะเบียนชื่อสินค้า รวมไปถึงบรรจุภัณฑ์ที่ออกแบบทั้งหมดเพื่อให้เป็นของตนแต่เพียงผู้เดียวโดยชอบธรรม ดังนั้น ต่อให้การกระทำของหวังหลิวและหลีหลี่จะถือเป็นการล่วงละเมิดลิขสิทธิ์ก็ตาม แต่หลินจิงซูก็ไม่สามารถยื่นเรื่องฟ้องร้องเอาผิดอะไรกับพวกเขาได้เลย

ติงเสวี่ยเหม่ยเดือดดาลโมโหสุดขีด จนแทบอยากจะทิ้งงานขายทุกอย่างตรงหน้า เพื่อไปเปิดศึกทะเลาะวิวาทกับสองสามีภรรยาที่ไร้ยางอายนั่น  แต่หลินจิงซูก็หยุดเธอเอาไว้ได้ทัน

“แม่คะ ก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ การที่พวกมันกล้าเปิดร้านชนกับเราแบบนี้ แสดงว่าต่อให้ด่าจนปากเปียกปากแฉะ พวกมันก็ไม่ยอมออกไปจากที่นี่แน่!”

                  แน่นอนว่าติงเสวี่ยดหม่ยย่อมตระหนักถึงข้อนี้ดี แต่เธอทั้งรู้สึกโกรธและเสียใจในเวลาเดียวกัน ที่ถูกคนไว้ใจหักหลังกันแบบนี้!

                  ปัจจุบัน หลินจิงซูยังคงราคาชานมไข่มุกอยู่ที่ 1.5หยวนต่อแก้ว ในขณะที่หวังหลิวกับหลีหลี่ขายเพียงแค่แก้วละ 1 หยวน ซึ่งถูกกว่าของเธอเกือบครึ่ง แต่ถึงอย่างนั้น ในราคานี้สองสามีภรรยาก็ยังได้กำไรค่อนข้างสูง

                  ด้วยรสชาติและบรรจุภัณฑ์ที่เหมือนกันขนาดนี้ แต่กลับขายในราคาที่ถูกกว่าได้ ผลลัพธ์ก็แน่นอนอยู่แล้วว่า ร้านของสองสามีภรรยาย่อมต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่า!

                  สังเกตเห็นกลุ่มลูกค้าประจำที่หนีไปซื้อที่ร้านของหวังหลิวกับหลีหลี่มากขึ้นเรื่อยๆ ติงเสวี่ยเหม่ยก็ยิ่งกระวนกระวายร้อนใจจนอยู่ไม่สุข

                  สุดท้ายเธอต้องหันไปปรึกษากับหลินจิงซูอย่างช่วยไม่ได้

                  “ซูซู ทำไมเราถึงไม่ลดราคาแข่งกับพวกมันล่ะ? ถ้ายังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่กี่วันพวกเราคงจะไม่เหลือลูกค้าแล้ว!”

                  หลินจิงซูส่ายหน้าไปมา

                  “ไม่ค่ะ เราไม่สามารถลดราคาแข่งได้ เมื่อไหร่ก็ตามที่เกิดสงครามราคาขึ้น มูลค่าของชานมไข่มุกในสายตาผู้บริโภคจะถูกลดทอนลงทันที ผลสุดท้ายทั้งสองฝ่ายจะต้องพ่ายแพ้ และไม่มีใครได้รับประโยชน์ใดๆจากการกระทำนี้เลย”

                  “แต่เราจะทนดูหวังหลิวกับหลีหลี่แย่งลูกค้าไปหมดโดยไม่ทำอะไรเลยได้ยังไง!”

                  ยิ่งติงเสวี่ยเหม่ยขยายความพูดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกผิดหวังกับความโง่งมของตนเองมากขึ้นเท่านั้น ทำไมเธอถึงหูเบาเชื่อคนง่ายขนาดนี้กันนะ? ไม่รู้ตัวสักนิดว่าคนที่อยู่ข้างตัวจะเป็นพวกสัตว์นรกจำแลงกายมาหลอกลวงกัน!

                  เมื่อถึงเวลาปิดร้าน หลีหลี่ก็ง่วนอยู่กับการปิดแผงขายของ ในขณะที่หวังหลิวเดินสองมือไขว้หลังตรงเข้าไปหาติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซู พร้อมด้วยรอยยิ้มภูมิอกภูมิใจ เขาจงใจระเบิดหัวเราะเย้ยเยาะสองแม่ลูกอย่างสนุกสนานว่า              

                  “จุ๊จุ๊… ขายได้น้อยขนาดนี้ยังจะมีหน้าตั้งร้านอยู่อีก? รีบๆกลับบ้านไปนอนพักผ่อนเถอะไป๊~”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยชี้หน้าด่าหวังหลิว ทั้งตะโกนทั้งสาปแช่งด้วยความเกลียดชัง

                  “หวังหลิว! แกยังมีหน้ามาพูด! ถ้าแกไม่เล่นสกปรกแทงข้างหลังคนอื่น มีเหรอที่ธุรกิจของฉันจะกลายเป็นแบบนี้!”

                  หวังหลิวยิ้มเย้ย ปรายหางตามองอีกฝ่ายด้วยความสมเพช

                  “ก็แกมันโง่เอง ดันหลงเชื่อคนนอกที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน คนอย่างแกไม่มีคุณสมบัติพอที่จะทำธุรกิจด้วยซ้ำ! แล้วอย่าไปพูดกับคนอื่นเชียวนะว่าตัวเองเคยทำธุรกิจ เห็นแล้วทุเรศแทน!”

                  สิ้นคำพูดประโยคนั้น เขาก็เหลือบมองไปทางหลินจิงซูด้วยสายตาเย็นชา

                  “นังหนู อย่าริหัดทำธุรกิจตั้งแต่อายุเท่านี้เลย ควรกลับไปตั้งใจเรียนหนังสือหนังหาจะดีกว่า ไม่อย่างนั้น ในอนาคตคงเป็นได้แค่พนักงานกวาดถนนแน่นอน!”

                  “หวังหลิว! ฉันจะฆ่าแก!!”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยหยิบเก้าอี้พับขึ้นมาจากพื้น และเตรียมจะฟาดเข้าใส่หวังหลิว แต่กลับถูกอีกฝ่ายผลักกระเด็นอย่างไร้ปราณี

                  “นังโง่! คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? คุณนายผู้สูงศักดิ์รึไง? สวะเอ๊ย…”

                  หวังหลิวถ่มน้ำลายลงพื้นใส่อย่างเหยียดหยาม ก่อนจะหมุนตัวเดินไปช่วยหลีหลี่ทำความสะอาดแผงขายของต่อ

                  หลินจิงซูยื่นสองมือเข้าช่วยพยุงร่างคนเจ็บที่ถูกผลักจนล้มลงกับพื้น สายตาจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่หวังหลิวและหลีหลี่ยืนอยู่  แล้วจู่ๆดวงตาคู่นั้นของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานประดุจเลือด!