ตอนที่ 102 หลิวหวังและหลีหลี่

52 1-2

            ตอนที่ 102 หลิวหวังและหลีหลี่

            หลินจิงซูยังอยากจะตำหนิเพิ่มเติม แต่เมื่อเห็นติงเสวี่ยเหม่ยหน้าถอดสีซีดเผือด ท่าทางเริ่มไม่สู้ดีแล้ว เธอจึงได้แต่ปิดปากเงียบในท้ายที่สุด

            เธอเดินเข้าไปปลอบประโลมอีกฝ่ายแทน

            “แม่คะ หนูเองก็ไม่ได้อยากจะตำหนิแม่หรอกนะคะ แต่วันหน้าวันหลังแม่ต้องรู้จักระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้”

            “แต่แม่คิดว่า…หวังหลิวกับหลีหลี่คงไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องแบบนั้นแน่ สองสามีภรรยาคู่นี้ดูซื่อสัตย์กับเรามาก”

            หลินจิงซูพยักหน้าและไม่ขอโต้เถียงอะไรอีก

“ค่ะ หวังว่าพวกเขาจะไม่ใช่คนแบบนั้นจริงๆ เพราะต่อจากนี้ไม่ว่าเหรียญจะออกหัวหรือก้อย มันก็สายเกินกว่าที่เราจะแก้ไขอะไรได้แล้วค่ะ”

วันรุ่งขึ้น ติงเสวี่ยเหม่ยได้รับข่าวร้ายตั้งแต่เช้าตรู่ว่า หลีหลี่กับหวังหลิวมาขอลาออก

หวังหลิวไม่แม้แต่จะปรากฏตัวให้เห็น และไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แม้กระทั่งจดหมายลาออกยังฝากหลีหลี่ให้นำมาให้

ทันทีที่ทราบข่าว เธอก็เริ่มรู้สึกเป็นกังวลหนักขึ้นเรื่อยๆ หรือเป็นไปได้ไหมว่า สิ่งที่หลินจิงซูเตือนเธอเมื่อวานกำลังจะเกิดขึ้นจริง? หวังหลิวกับหลีหลี่จงใจเข้าหาเธอเพื่อขโมยสูตรชานมไข่มุกงั้นเหรอ?

ติงเสวี่ยเหม่ยพยายามถามถึงเหตุผล

“หลีหลี่ ทั้งที่ทำงานดีขนาดนี้ทำไมถึงต้องลาออกด้วยล่ะ? หรือเงินเดือนที่ให้มันน้อยเกินไป?”

“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นเลยนะคะ!”

หลีหลี่ชำเลืองมองติงเสวี่ยเหม่ย แววตาปรากฏร่องรอยความรู้สึกผิดเจือปนหลายส่วน เธออธิบายว่า

“มีเรื่องเกิดขึ้นที่บ้านกะทันหันน่ะค่ะ หวังหลิวกับฉันจำเป็นต้องเดินทางกลับบ้านเกิดโดยเร็วที่สุด จดหมายลาออกก็ยื่นให้แล้ว ถ้าไม่มีอะไรก็ขอตัวก่อนนะคะ”

ทันทีที่พูดจบ ไม่แม้แต่จะรอฟังคำทักท้วงจากติงเสวี่ยเหม่ย เธอเดินออกจากประตูไปอย่างรวดเร็วเสมือนกับคนกำลังหนีอะไรบางอย่าง

หลินจิงซูเพิ่งกลับมาจากการจับจ่ายหาซื้อวัตดุดิบในตลาด แลเห็นติงเสวี่ยเหม่ยกำลังนั่งทิ้งตัวอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น ดวงตาคู่สวยที่เคยมีชีวิตชีวากลับไร้ซึ่งแววแห่งชีวิต อีกทั้งยังเลื่อนลอยไร้ซึ่งจุดหมาย

ทันทีที่เห็นติงเสวี่ยเหม่ยอยู่ในสภาพเช่นนี้ หลินจิงซูก็ถึงกับหน้าซีดเซียวขึ้นทันที

ลักษณะท่าทางของติงเสวี่ยเหม่ยในตอนนี้ มันไม่ต่างอะไรจากเมื่อครั้งที่เธอกำลังจะผูกคอตายในชาติที่แล้วเลย!

“แม่ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”

หลินจิงซูเดินเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าผู้เป็นแม่แล้วกุมมือ ปากก็เอ่ยถามด้วยความกังวลใจ

“พวกหวังหลิวมาหาแม่รึเปล่า?”

ติงเสวี่ยเหม่ยเคลื่อนดวงตาสีแดงก่ำทอดมองไปทางหลินจิงซู พูดสั้นๆอย่างคนไร้เรี่ยวแรงว่า

“ซูซู หวังหลิวกับหลีหลี่ลาออกไปแล้ว”

ได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“เรื่องแค่นี้เองเหรอคะ?”

ได้ยินแบบนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้น เธอพูดโพล่งด้วยน้ำเสียงสั่นเทาว่า

“ซูซู ลูกน่าจะคาดเดาได้ถูกต้อง! สองคนนั้นมันไม่น่าใช่คนดีอะไร พวกมันแฝงตัวเข้ามาเพราะมีเจตนาร้าย พวกมันต้องการขโมยสูตรของเราไปจริงๆ! รู้แบบนี้แล้วลูกไม่เครียดเลยงั้นเหรอ?”

ผิดคาด หลินจิงซูใจเย็นอย่างไม่น่าเชื่อ เธอยิ้มปลอบประโลมผู้เป็นแม่ว่า

“ทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นไปแล้ว จะร้อนใจให้มันได้อะไรขึ้นมาล่ะคะ? ปล่อยให้ธรรมชาติลงโทษพวกเขาเถอะค่ะ”

“แต่พวกมันได้สูตรชานมไข่มุกของเราไปแล้วนะ! ถ้าหลังจากนี้พวกมันพยายามจะขโมยธุรกิจที่เราใช้ทำมาหากินไปล่ะ?”

“ถ้าคนพวกนั้นยังพอมีศีลธรรมอยู่บ้าง และไม่ตั้งร้านบนถนนเส้นนี้ชนกับเรา หนูก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เพราะขึ้นชื่อว่าธุรกิจ การจะผูกขาดอยู่เพียงเจ้าเดียวย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว แต่ถ้าพวกมันไม่เหลือกระทั่งศีลธรรมภายในใจ เจตนาตั้งร้านแข่งกับเราบนถนนเส้นนี้จริงๆ ก็อย่าหาว่าหนูเป็นคนใจไม้ไส้ระกำก็แล้วกัน!”

ระหว่างที่พูด ดวงตาคู่นั้นของหลินจิงซูก็ทวีความโหดเหี้ยมขึ้นหลายสิบเท่า ลูกนัยน์ตาสีดำล้อมรอบด้วยฉากสีขาวดูเฉียบคมเหลือร้าย อีกทั้งยังซ่อนแฝงไว้ซึ่งแววตาอาฆาตพยาบาทอย่างน่าสะพรึงกลัว

กระทั่งคนเป็นแม่อย่างติงเสวี่ยเหม่ยยังแอบรู้สึกหวาดกลัวในตัวลูกสาวโดยไม่รู้ตัว เธอรีบพูดดักทางและเตือนสติขึ้นทันทีว่า

“ซูซู ลูกห้ามทำเรื่องที่ผิดกฎหมายอย่างเด็ดขาดนะ! อายุน้อยแค่นี้ ถ้ามีประวัติติดคุกติดตารางขึ้นมา อนาคตของลูกจะดับไม่เหลือเลยนะ!”

ได้ยินแบบนั้น หลินจิงซูถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นบ้านด้วยความขบขัน

“จะบ้าเหรอคะแม่! คิดเตลิดไปไกลถึงไหนแล้ว? ใช่ว่าหนูจะแอบขโมยมีดไปจ้วงใส่คนอื่นซะหน่อย…”

ติงเสวี่ยเหม่ยอ้าปากเหวอ มองลูกสาวตนเองด้วยความประหลาดใจ

“อ้าว ไม่ใช่อย่างที่แม่คิดหรอกเหรอ?”

“หนูจะทำแบบนั้นไปทำไมกันคะ! มีอีกร้อยพันวิธีที่ไม่ต้องเสียเลือดเสียเนื้อสำหรับใช้กำจัดคนไร้ศีลธรรมแบบนั้น ปัญหาทุกอย่างใช่ว่าจะต้องแก้ไขด้วยการใช้กำลังเสมอไปนะคะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ครั้งนี้แม่ทำผิดพลาดมหันต์จริงๆ แม่ยินดีให้ความร่วมมือกับแผนการของลูกทุกอย่าง บอกแม่มาเลยไม่ต้องเกรงใจ!”

ติงเสวี่ยเหม่ยปล่อยโฮและพูดทั้งน้ำตาต่อว่า

“ต่อให้จะต้องเสี่ยงชีวิตแค่ไหน แต่ถ้ามันสามารถลบล้างความผิดพลาดที่แม่ก่อขึ้นได้ แม่ก็พร้อมเต็มใจยอมทำทุกอย่าง!”

                  หลินจิงซูส่ายหน้า

                  “แม่คะ มันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไรขนาดนั้นเลย ความจริงหนูเองก็พอคาดเดาได้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าสักวันจะต้องเกิดเรื่องทำนองนี้ขึ้นแน่ ต่อให้ไม่ใช่หวังหลิวกับหลีหลี่ ก็ยังมีคนอื่นที่พร้อมจะฉกฉวยโอกาสของเราไปอยู่ดี นี่ล่ะค่ะแม่ ความจริงของโลกธุรกิจ”

                  “แล้วแผนรับมือต่อจากนี้ล่ะ?”

“เดี๋ยวหนูขอเวลาคิดก่อนนะคะ”

                  หลินจิงซูยังพูดต่อว่า

                  “ส่วนตอนนี้ก็ตั้งร้านขายของตามปกติไปก่อน”

                  ช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้น สองแม่ลูกเข็นรถเข็นไปตั้งแผงขายของตามปกติเหมือนเช่นทุกวัน แต่ภายหลังไม่นาน หวังหลิวกับหลีหลี่ก็ปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน พร้อมกับรถเข็นขายชานมไข่มุกที่เหมือนกับของพวกเธอราวกับแกะ

                  ทันทีที่ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูเห็นรูปลักษณ์รถเข็นคันนั้นของหวังหลิวกับหลีหลี่ ที่ปรากฏขึ้นบนท้องถนนข้างเคียงกัน รอยยิ้มของสองแม่ลูกก็ได้อันตรธานหายวับไปในพริบตา