4

“พวกเขายังเล็กนัก” นางตอบเบา ๆ

“เด็กวัยนั้นควรได้กินอิ่ม นอนหลับ และเล่นอย่างมีความสุข ไม่ใช่ต้องคอยหวาดกลัวว่าจะถูกผู้ใหญ่ลงโทษเมื่อใด”

เสี่ยวชิงก้มหน้าลง

“บ่าวจะไปจัดการตามที่ท่านสั่งเจ้าค่ะ”

เมื่อสาวใช้เดินออกไป ห้องทั้งห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

มู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างโต๊ะเครื่องแป้ง มองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลือง

ใบหน้าที่ปรากฏอยู่ในนั้นเป็นหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ ผิวขาวเนียน ดวงตาเรียวยาว คิ้วโก่งได้รูป ริมฝีปากอิ่มแดง งดงามอย่างยิ่ง แต่ใบหน้านี้กลับเป็นสิ่งที่เด็กสามคนหวาดกลัวที่สุด

มู่หว่านเซียนยกมือแตะแก้มตนเองเบา ๆ

นางไม่รู้ว่าเหตุใดจึงทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ และไม่รู้ว่าร่างของตนในโลกเดิมเป็นตายร้ายดีอย่างไร

ภาพอุบัติเหตุยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ

หากนางเสียชีวิตไปแล้วจริง ๆ ก็หมายความว่าชีวิตในโลกเดิมคงไม่อาจย้อนกลับไปได้อีก

ความคิดนั้นทำให้หัวใจหนักอึ้ง แต่เมื่อหลับตาลง ภาพที่ปรากฏกลับไม่ใช่แสงไฟหน้ารถหรือถนนในคืนเกิดเหตุ

หากเป็นเด็กชายสามคนที่กอดกันด้วยความหวาดกลัว

ฉางอันพยายามปกป้องน้องทั้งที่ตนเองก็กลัวจนตัวสั่น

ฉางจื้อไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง เพราะกลัวจะถูกลงโทษ

ส่วนฉางเยว่ถึงกับคุกเข่าขอร้องไม่ให้ตี เพียงเพราะทำแจกันแตกหนึ่งใบ

มู่หว่านเซียนถอนหายใจยาว

ในโลกเดิม นางเคยช่วยเด็กที่มีบาดแผลทางใจมามากมาย บางคนถูกทอดทิ้ง บางคนถูกทำร้าย บางคนไม่กล้าแม้แต่จะสบตาผู้ใหญ่

นางรู้ดีว่าความไว้วางใจไม่ใช่สิ่งที่จะสร้างขึ้นได้ภายในวันเดียว

ยิ่งผู้ที่ต้องการแก้ไขความสัมพันธ์เป็นคนเดียวกับผู้ที่เคยทำร้ายเด็ก ความยากลำบากยิ่งเพิ่มขึ้นหลายเท่า

ต่อให้ในความเป็นจริงนางไม่ใช่มู่หว่านเซียนคนเดิม แต่สำหรับเด็กทั้งสาม นางยังคงมีใบหน้าและน้ำเสียงของผู้ที่ทำให้พวกเขาหวาดกลัว

ดังนั้นสิ่งแรกที่ต้องทำไม่ใช่การเรียกร้องให้พวกเขาเรียกนางว่าท่านแม่ แต่ต้องทำให้พวกเขามั่นใจเสียก่อนว่าจะไม่มีใครทำร้ายพวกเขาอีก

มู่หว่านเซียนลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่าง

สายฝนด้านนอกเริ่มซาลงแล้ว แสงโคมไฟตามระเบียงทอดยาวไปถึงเรือนฝั่งตะวันออก ซึ่งเป็นสถานที่ที่เด็กทั้งสามจะย้ายไปพักในคืนนี้

นางมองไปทางนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวกับตนเองเบา ๆ

“ฉางอัน ฉางจื้อ ฉางเยว่”

ชื่อทั้งสามหลุดออกจากริมฝีปากอย่างช้า ๆ

“ข้าไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเพียงใดกว่าพวกเจ้าจะเลิกกลัวข้า” นางหยุดเล็กน้อย

“แต่ข้าจะไม่บังคับให้พวกเจ้าให้อภัย และจะไม่ทำให้พวกเจ้าต้องเสียใจเพราะข้าอีก”

สายลมเย็นพัดผ่านหน้าต่าง ทำให้เปลวไฟในโคมแกว่งไหว

มู่หว่านเซียนมองเรือนฝั่งตะวันออกอีกครั้ง ก่อนปิดหน้าต่างลงอย่างแผ่วเบา

คืนนี้นางยังไม่อาจเข้าไปปลอบเด็กทั้งสาม ไม่อาจกอดพวกเขา และไม่อาจทำให้หลี่ม่อเฉินเชื่อใจ แต่ไม่เป็นไร นางยังมีวันพรุ่งนี้ และวันต่อ ๆ ไป

ในเมื่อได้รับโอกาสให้เริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว นางจะใช้โอกาสครั้งนี้เปลี่ยนแปลงทุกอย่างด้วยการกระทำของตนเอง ไม่ใช่เพื่อให้ใครชื่นชม ไม่ใช่เพื่อให้สามีตกหลุมรัก แต่เพื่อให้เด็กชายทั้งสามได้เติบโตขึ้นโดยไม่ต้องหวาดกลัวคนที่พวกเขาควรเรียกว่ามารดาอีกต่อไป

“แม่นมเฉียนไม่ยอมส่งบัญชีมาอย่างนั้นหรือ”

มู่หว่านเซียนเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชีเล่มเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนมองเสี่ยวชิงซึ่งยืนก้มหน้าอยู่ตรงข้าม

“เจ้าค่ะ แม่นมเฉียนบอกว่าบัญชีเสบียงของเรือนชั้นในยังตรวจสอบไม่เรียบร้อย อีกทั้งช่วงนี้มีงานมาก จึงขอเลื่อนส่งออกไปก่อน”

“แล้วนางบอกหรือไม่ว่าจะส่งให้เมื่อใด”

“ไม่ได้บอกเจ้าค่ะ”

มู่หว่านเซียนวางสมุดบัญชีลง เมื่อคืนหลังจากหลี่ม่อเฉินกลับมา นางแทบไม่ได้นอนหลับสนิท ภาพเด็กชายทั้งสามที่หวาดกลัวจนตัวสั่นยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด โดยเฉพาะฉางเยว่ที่คุกเข่าขอร้องไม่ให้ตีเพียงเพราะทำแจกันแตก

เมื่อรุ่งเช้ามาถึง นางจึงให้เสี่ยวชิงนำสมุดบัญชีเก่าที่เก็บอยู่ในห้องหนังสือมาตรวจสอบ แต่เอกสารเหล่านั้นมีเพียงรายการใช้จ่ายทั่วไป ไม่ปรากฏรายละเอียดเสบียงที่จัดสรรให้เด็กทั้งสาม

ส่วนบัญชีที่ต้องการกลับอยู่ในมือแม่นมเฉียนทั้งหมด

“นางเป็นผู้ดูแลบัญชีเหล่านี้มานานเท่าใดแล้ว”

“ตั้งแต่ท่านแม่ทัพเดินทางไปชายแดนเจ้าค่ะ”

“แล้วก่อนหน้านั้นเล่า”

“พ่อบ้านโจวเป็นผู้ตรวจสอบบัญชีส่วนใหญ่ แต่หลังจากท่านแม่ทัพไม่อยู่ ฮูหยินมอบหมายให้แม่นมเฉียนดูแลเรื่องในเรือนชั้นในแทนเจ้าค่ะ”

มู่หว่านเซียนพยักหน้า จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางจำได้ว่าแม่นมเฉียนมักนำสมุดบัญชีมาให้ลงชื่อรับรองอยู่เสมอ แต่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยเปิดอ่านรายละเอียด บางครั้งเพียงได้ยินว่าต้องใช้เงินซื้อสิ่งของเข้าจวนก็ลงชื่อให้ทันที

เมื่อคิดถึงตรงนี้ มู่หว่านเซียนก็เริ่มเข้าใจว่าเหตุใดแม่นมเฉียนจึงกล้าบ่ายเบี่ยงคำสั่งของนาง

“เสี่ยวชิง”

“เจ้าค่ะ”

“พาข้าไปห้องครัว”

สาวใช้เงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ

“ตอนนี้เลยหรือเจ้าคะ”

“ใช่ ข้าอยากเห็นด้วยตาตนเองว่าเด็กทั้งสามได้รับอาหารอย่างไร”

“แต่ฮูหยินยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้คุณชายทั้งสาม”

“ข้าจำคำสั่งท่านแม่ทัพได้”

มู่หว่านเซียนลุกขึ้น

“ข้าจะไปห้องครัว ไม่ได้ไปเรือนฝั่งตะวันออก”

เสี่ยวชิงรีบพยักหน้า ก่อนเดินนำออกจากห้อง

ระหว่างทาง มู่หว่านเซียนสังเกตเห็นว่าบ่าวรับใช้ที่เดินสวนมาต่างรีบหลบไปยืนข้างทาง บางคนก้มหน้าจนแทบชิดอก บางคนถึงกับตัวสั่นเมื่อเห็นนางเดินผ่าน

นางไม่ได้ตำหนิพวกเขา ความหวาดกลัวเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นโดยไร้เหตุผล

เจ้าของร่างเดิมเคยใช้อารมณ์ลงโทษบ่าวรับใช้ แม้แต่ความผิดเล็กน้อยก็อาจถูกตบตีหรือหักเบี้ยหวัดได้

หากต้องการให้คนในจวนเปลี่ยนท่าที นางคงต้องเริ่มจากการเปลี่ยนการกระทำของตนเองเสียก่อน

เมื่อมาถึงห้องครัวใหญ่ กลิ่นอาหารร้อน ๆ ก็ลอยมาแตะจมูก

แม่ครัวหลายคนกำลังเตรียมสำรับอาหาร บางคนหั่นผัก บางคนยืนเฝ้าหม้อน้ำแกง ส่วนอีกสองคนกำลังจัดอาหารลงถาดไม้

“ฮูหยินมา” เสียงร้องบอกทำให้ทุกคนชะงัก แม่ครัววัยกลางคนรีบวางมีดลงแล้วคุกเข่า

“คารวะฮูหยินเจ้าค่ะ” คนอื่น ๆ รีบทำตาม

มู่หว่านเซียนมองภาพตรงหน้า ก่อนกล่าวว่า

“ลุกขึ้นเถอะ ข้ามาดูอาหาร ไม่ได้มาหาเรื่องผู้ใด”

เหล่าแม่ครัวมองหน้ากันอย่างไม่มั่นใจ แต่ก็ยอมลุกขึ้นตามคำสั่ง

“ใครเป็นหัวหน้าแม่ครัว”

สตรีรูปร่างท้วมคนหนึ่งก้าวออกมา

“บ่าวเองเจ้าค่ะ”

“เจ้าชื่ออะไร”

“อู๋ซื่อเจ้าค่ะ”

“วันนี้เตรียมอาหารอะไรให้คุณชายทั้งสาม”

อู๋ซื่อชะงักเล็กน้อย ก่อนชี้ไปยังถาดไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะด้านข้าง