เข้าสู่ระบบแชร์
47
วันที่เผยแพร่:
2026-11-12 15:23:04“ดีมาก”
เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่ง
มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย
“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”
“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”
เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมา
ภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีต
มู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม
“งดงามมากเจ้าค่ะ”
หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา
“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”
นางหันมามองเขา
“ให้ข้าหรือ”
“ใช่”
“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”
“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”
เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ
“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”
มู่หว่านเซียนยิ้ม
“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”
“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”
นางมองเขาด้วยความซาบซึ้ง
หลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้
“ข้าปักให้ได้หรือไม่”
“ได้เจ้าค่ะ”
เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวัง
ฉางจื้อรีบปรบมือ
“ท่านแม่สวยมากขอรับ”
ฉางเยว่พยักหน้า
“สวยที่สุดเลย”
ฉางอันยิ้ม
“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”
หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว
“พ่อก็คิดเช่นนั้น”
มู่หว่านเซียนหน้าแดง
“พวกเจ้าชมข้ากันใหญ่แล้ว”
ฉางจื้อยิ้มกว้าง
“ก็ท่านแม่สวยจริง ๆ นี่ขอรับ”
นางหัวเราะ ก่อนก้มลงลูบศีรษะเขา
“ขอบใจนะ”
หลังออกจากร้านเครื่องประดับ ครอบครัวเดินไปยังลานเทศกาลซึ่งจัดพื้นที่สำหรับแขวนโคมคำอธิษฐาน
หลี่ม่อเฉินซื้อโคมให้เด็กทั้งสามคนละดวง พร้อมกระดาษสำหรับเขียนคำขอพร
ฉางอันตั้งใจเขียนอย่างระมัดระวัง
“ข้าขอให้ทุกคนในครอบครัวแข็งแรงขอรับ”
มู่หว่านเซียนยิ้ม
“เป็นคำอธิษฐานที่ดีมาก”
ฉางจื้อรีบกล่าว
“ข้าขอให้มีขนมอร่อยกินทุกวัน และให้ท่านพ่อพาพวกเรามาเที่ยวบ่อย ๆ”
หลี่ม่อเฉินหัวเราะ
“เจ้าคิดถึงแต่เรื่องกินกับเที่ยวจริง ๆ”
“ก็ข้าชอบนี่ขอรับ”
ฉางเยว่กอดโคมกระต่ายของตน ก่อนพูดเบา ๆ
“ข้าขอให้ท่านพ่อกับท่านแม่อยู่กับพวกเราตลอดไป”
มู่หว่านเซียนหันไปมองเด็กชาย
“แล้วเจ้าไม่อยากขอสิ่งใดให้ตนเองบ้างหรือ”
ฉางเยว่ส่ายหน้า
“ข้ามีทุกอย่างที่อยากได้แล้วขอรับ” คำตอบนั้นทำให้นางนิ่งไปครู่หนึ่ง
หลี่ม่อเฉินยื่นมือมาจับมือนางเบา ๆ
มู่หว่านเซียนยิ้มให้สามี ก่อนเขียนคำอธิษฐานของตนลงบนกระดาษ
ขอให้ครอบครัวของเรามีความสุขและปลอดภัย
หลี่ม่อเฉินเขียนของตนเองเช่นกัน
ฉางจื้อพยายามชะโงกมอง
“ท่านพ่อเขียนอะไรขอรับ”
หลี่ม่อเฉินรีบยกกระดาษขึ้น
“พ่อขอให้พวกเจ้าเชื่อฟังมากขึ้น”
ฉางจื้อทำหน้ามุ่ย
“ท่านพ่อขอมากเกินไปแล้วขอรับ”
ทุกคนหัวเราะ
มู่หว่านเซียนแอบมองข้อความบนกระดาษของสามี
ขอให้ข้าได้ดูแลภรรยาและบุตรทั้งสามไปอีกนานแสนนาน
นางเงยหน้ามองเขา
หลี่ม่อเฉินยิ้ม
“เห็นแล้วหรือ”
“เห็นแล้วเจ้าค่ะ”
“เจ้าคิดว่าอย่างไร”
“ข้าก็อธิษฐานคล้ายท่าน” ทั้งสองยิ้มให้กัน ก่อนช่วยเด็กทั้งสามแขวนโคมไว้ในบริเวณที่จัดเตรียม
แสงโคมหลากสีส่องสว่างทั่วลานเทศกาล เสียงหัวเราะของผู้คนดังขึ้นเป็นระยะ
มู่หว่านเซียนมองสามีและเด็กทั้งสามที่กำลังชื่นชมโคมของตนเอง
ครั้งหนึ่งนางเคยคิดว่าการได้รับชีวิตใหม่เป็นเพียงโอกาสให้แก้ไขความผิดพลาด แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่าชีวิตนี้ยังมีสิ่งสำคัญรออยู่มากมาย
นางไม่จำเป็นต้องบอกใครว่าตนมาจากที่ใด เพราะสิ่งที่สำคัญกว่าคือการกระทำของนางในทุกวันต่อจากนี้
เมื่อกลับถึงจวน เด็กทั้งสามเริ่มง่วงนอน
ฉางจื้อยังคงกอดโคมเสือไว้แน่น ขณะที่ฉางเยว่ไม่ยอมวางโคมกระต่าย ส่วนฉางอันช่วยเก็บของให้น้องทั้งสองอย่างเรียบร้อย
มู่หว่านเซียนพาพวกเขาไปเตรียมตัวเข้านอน โดยมีหลี่ม่อเฉินช่วยดูแล
หลังเด็กทั้งสามขึ้นเตียง ฉางอันก็เรียกนางไว้
“ท่านแม่”
“ว่าอย่างไรลูก”
“คืนนี้ท่านเล่านิทานให้พวกเราฟังได้หรือไม่ขอรับ”
“ได้สิ”
มู่หว่านเซียนนั่งลงข้างเตียง
“วันนี้ข้าจะเล่าเรื่องลูกนกสามตัว”
ฉางจื้อรีบถาม
“มีเสือด้วยหรือไม่ขอรับ”
“ไม่มีเสือ”
“แล้วมีขนมหรือไม่”
หลี่ม่อเฉินหัวเราะ
“เจ้าจะให้ลูกนกกินขนมด้วยหรือ”
“ก็ขนมอร่อยนี่ขอรับ”
มู่หว่านเซียนส่ายหน้าอย่างเอ็นดู
“ฟังก่อนเถอะ”
นางเริ่มเล่าเรื่องลูกนกสามตัวที่อาศัยอยู่ในรังเล็ก ๆ บนต้นไม้ใหญ่ วันหนึ่งเกิดพายุรุนแรงจนรังเสียหาย ลูกนกทั้งสามหวาดกลัวและต้องคอยหลบลมฝนด้วยกัน
แต่เมื่อพ่อกับแม่กลับมาช่วยกันซ่อมรังให้แข็งแรง ลูกนกก็มีที่พักพิงอันอบอุ่นอีกครั้ง
ฉางเยว่ถามเบา ๆ
“แล้วลูกนกทั้งสามยังกลัวพายุอยู่หรือไม่ขอรับ”
มู่หว่านเซียนยิ้ม
“บางครั้งก็ยังกลัว แต่พวกมันรู้แล้วว่าหากมีเรื่องใดเกิดขึ้น สามารถบอกพ่อกับแม่ได้”
ฉางอันพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ฉางจื้อถามต่อ
“แล้วลูกนกได้กินขนมหรือไม่”
หลี่ม่อเฉินถอนหายใจ
“เจ้าช่างไม่ลืมเรื่องขนมเลยจริง ๆ”
มู่หว่านเซียนหัวเราะ
“ลูกนกได้กินอาหารอร่อยที่พ่อกับแม่หามาให้ทุกวัน”
ฉางจื้อยิ้มอย่างพอใจ
“เช่นนั้นก็ดีแล้วขอรับ”
ไม่นานเด็กทั้งสามก็เริ่มง่วง
มู่หว่านเซียนห่มผ้าให้ทีละคน
ฉางอันจับมือนางไว้ครู่หนึ่ง
“ท่านแม่”
“ว่าอย่างไร”
“ข้าดีใจที่ท่านเป็นแม่ของพวกเราขอรับ”
มู่หว่านเซียนยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ข้าก็ดีใจที่ได้เป็นแม่ของพวกเจ้า”
ฉางจื้อพูดทั้งที่หลับตาไปครึ่งหนึ่งแล้ว
บทล่าสุด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 48
“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”“แน่นอน”ฉางเยว่พึมพำ“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”“มี”“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุดมู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออกลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวนหลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”มู่หว่านเซียนยิ้ม“มากเจ้าค่ะ”“ข้าก็เช่นกัน”เขายื่นมือมาจับมือนาง“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”“ข้าสัญญา”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี“ท่านพี่”“ว่าอย่างไร”“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกา
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 47
“ดีมาก”เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งมู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตมู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม“งดงามมากเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”นางหันมามองเขา“ให้ข้าหรือ”“ใช่”“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”นางมองเขาด้วยความซาบซึ้งหลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้“ข้าปักให้ได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวังฉางจื้อรีบปรบมือ“ท่านแม่สวยมากขอรับ”ฉางเยว่พยักหน้า“สวยที่สุดเลย”ฉางอันยิ้ม“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว“พ่อก็คิดเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนหน้าแด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 46
เสี่ยวหลันกล่าวเสริม“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงยิ้ม“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าจะพยายามต่อไป”เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวนอู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัวฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น“ของข้าก็มี”ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”หลี่ม่อเฉินกว
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 45
“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อยมู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”“สำหรับข้า นานพอแล้ว”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวลมู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”“แล้วอย่างไร”“หากมีคนเข้ามาเล่า”“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”หลี่ม่อเฉินหัวเราะ“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”“ข้าไม่เชื่อ”“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมาช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิ
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 44
“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหารมู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”“อะไรหรือ”เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจมู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”ฉางอันรีบอธิบาย“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อยคำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 43
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”“ข้าก็เช่นกัน”มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”“จริงสิ”หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”มู่หว่านเซียนสบตาเขา“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง“ม่อเฉิน”“ว่าอย่างไร”“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”เขายิ้ม“ข้าก็เช่นกัน”“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”“ข้าก็จะเล่า”“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”“ข้าก็จะช่วย”นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหร
บางทีคุณอาจจะชอบ
ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว41.8K viewsเกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม
แคลร์ออสติน39.9K viewsทะลุมิติเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่าที่ถูกทอดทิ้ง
เทียนสื่อ24.8K viewsยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน174.7K viewsแม่นมบำเรอสวาท
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko22 viewsบำบัดรักต่างมิติ
JustMoonLight322 viewsใบหย่าอยู่นั่นแล้ว ใต้เท้าเซี่ยโปรดรับไปเถอะ
อาภาลดา5 viewsทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)
หวงตี้ny63 views
