เข้าสู่ระบบแชร์
5
วันที่เผยแพร่:
2026-11-09 18:57:59“ข้าวต้มกับผักดองเจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนเดินเข้าไปดู ในชามกระเบื้องสามใบมีข้าวต้มเหลว ๆ ซึ่งแทบมองเห็นเม็ดข้าวนับได้ ส่วนจานผักดองมีเพียงผักหั่นชิ้นเล็ก ๆ วางอยู่ไม่กี่ชิ้น นางขมวดคิ้ว
“นี่คืออาหารเช้าของเด็กอายุห้าขวบทั้งสามคนหรือ”
“เจ้าค่ะ”
“แล้วเนื้อสัตว์กับไข่เล่า”
อู๋ซื่อรีบก้มหน้า
“มีอยู่ในคลังเจ้าค่ะ”
“เหตุใดจึงไม่นำมาปรุงให้พวกเขา”
แม่ครัวลังเล
“พูดมาเถอะ”
“แม่นมเฉียนสั่งไว้เจ้าค่ะ”
“นางสั่งว่าอย่างไร”
“นางบอกว่าคุณชายทั้งสามไม่เชื่อฟัง ต้องฝึกให้รู้จักความลำบาก จึงไม่อนุญาตให้ทำอาหารดี ๆ ส่งไปให้”
มู่หว่านเซียนนิ่งไป
“แล้วพวกเจ้าก็ทำตาม”
อู๋ซื่อรีบคุกเข่า
“ฮูหยินโปรดเมตตา บ่าวไม่กล้าขัดคำสั่งแม่นมเฉียนจริง ๆ เจ้าค่ะ นางบอกว่าเป็นคำสั่งของฮูหยิน หากผู้ใดไม่เชื่อฟังจะถูกไล่ออกจากจวน” คำตอบนั้นทำให้มู่หว่านเซียนรู้สึกหนักอึ้ง
แม่นมเฉียนอาจเป็นผู้สั่งการ แต่เจ้าของร่างเดิมก็เคยยอมให้นางใช้อำนาจเช่นนี้จริง
“ลุกขึ้นก่อน”
อู๋ซื่อเงยหน้าอย่างไม่มั่นใจ
“ข้าไม่ได้จะลงโทษเจ้าในตอนนี้ แต่ต่อไปหากมีคำสั่งให้อดอาหารเด็ก เจ้าต้องรายงานพ่อบ้านโจวหรือท่านแม่ทัพทันที เข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
“พาข้าไปดูคลังเสบียง”
อู๋ซื่อรีบเดินนำ ภายในคลังมีวัตถุดิบเก็บอยู่หลายประเภท ทั้งข้าวสาร แป้ง ถั่วแห้ง ผักสด ไข่ไก่ และเนื้อหมูที่เพิ่งส่งมาจากตลาด
มู่หว่านเซียนหยิบรายการเบิกจ่ายประจำวันซึ่งแขวนไว้ข้างประตูมาดู
“ในนี้เขียนว่าเบิกเนื้อหมูสองชั่ง ไข่สิบฟอง และผักสดสำหรับเรือนคุณชายทั้งสาม”
นางเงยหน้ามองอู๋ซื่อ
“แล้วของเหล่านั้นไปอยู่ที่ใด”
แม่ครัวมีสีหน้าลำบากใจ
“บ่าวไม่ทราบทั้งหมดเจ้าค่ะ ทุกครั้งที่เบิกของ แม่นมเฉียนจะให้คนมารับไปก่อน บางส่วนบอกว่าจะนำไปปรุงที่เรือนอื่น”
“มีผู้ใดลงชื่อรับของหรือไม่”
“มีเจ้าค่ะ”
“นำรายการเหล่านั้นมาให้ข้าดู”
อู๋ซื่อรีบหยิบแผ่นบันทึกหลายใบออกมาจากลิ้นชัก
มู่หว่านเซียนพลิกอ่านทีละแผ่น พบว่ามีชื่อคนรับของซ้ำกันอยู่หลายครั้ง บางรายการมีเพียงตราประทับของแม่นมเฉียน แต่ไม่มีผู้รับรองว่าอาหารเหล่านั้นถูกส่งถึงเด็กจริงหรือไม่
นางยังไม่อาจสรุปได้ว่าของทั้งหมดถูกยักยอก เพราะบางส่วนอาจถูกนำไปใช้ในเรือนอื่นตามคำสั่งเดิม แต่ความผิดปกติมากพอที่จะต้องตรวจสอบต่อ
“เสี่ยวชิง เก็บรายการเหล่านี้ไว้ แล้วให้พ่อบ้านโจวมาตรวจสอบร่วมกัน”
“เจ้าค่ะ”
“ส่วนอาหารเช้าของเด็กทั้งสาม ข้าจะให้ทำใหม่”
อู๋ซื่อรีบถาม
“ฮูหยินต้องการให้เตรียมสิ่งใดเจ้าคะ”
“ข้าวต้มหมูสับใส่ผักต้มจนนุ่ม กับไข่ตุ๋นรสอ่อน”
มู่หว่านเซียนมองวัตถุดิบตรงหน้า
“เด็กกำลังโต ต้องกินอาหารให้เพียงพอ โดยเฉพาะฉางเยว่ที่ร่างกายอ่อนแอกว่าพี่ชาย”
อู๋ซื่อรีบพยักหน้า
“บ่าวจะลงมือเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
“ข้าจะช่วยเตรียมด้วย” คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องครัวเงียบกริบ เสี่ยวชิงถึงกับหันมามอง
“ฮูหยินจะลงมือเองหรือเจ้าคะ”
“ข้าเพียงช่วยเตรียมวัตถุดิบ ไม่ได้จะทำทุกอย่างคนเดียว”
มู่หว่านเซียนยิ้มบาง ๆ
“พวกเจ้าไม่ต้องตกใจถึงเพียงนั้น” แม้จะได้ยินเช่นนั้น แม่ครัวทุกคนก็ยังมองนางอย่างไม่อยากเชื่อ
มู่หว่านเซียนไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้น นางล้างมือแล้วช่วยเลือกผัก หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ จากนั้นให้อู๋ซื่อสับเนื้อหมูจนละเอียดและนำไปต้มกับข้าวที่เคี่ยวจนนุ่ม
ส่วนไข่ตุ๋น นางให้ตีไข่ผสมน้ำอุ่นในสัดส่วนพอเหมาะ กรองผ่านผ้าสะอาด ก่อนนำไปนึ่งด้วยไฟอ่อน
ระหว่างนั้นนางกำชับว่า
“อย่าใส่เกลือมาก เด็กเล็กไม่ควรกินอาหารเค็มจัด”
“เจ้าค่ะ”
“ผักต้องต้มให้นุ่มด้วย ฉางเยว่ดูผอมกว่าพี่ทั้งสอง หากเขากินได้น้อยก็แบ่งเป็นมื้อเล็ก ๆ ไม่ต้องบังคับให้กินจนหมดในครั้งเดียว”
อู๋ซื่อรับคำอย่างตั้งใจ เมื่ออาหารเสร็จ กลิ่นข้าวต้มหมูสับหอมกรุ่นก็ลอยไปทั่วห้องครัว
มู่หว่านเซียนตักชิมเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า
“ใช้ได้แล้ว”
อู๋ซื่อยิ้มอย่างโล่งใจ
“เช่นนั้นบ่าวจะนำไปส่งเรือนคุณชายทั้งสามเจ้าค่ะ”
“เดี๋ยวก่อน” แม่ครัวชะงัก
“ให้เสี่ยวชิงไปแจ้งพ่อบ้านโจวก่อน ต้องได้รับอนุญาตจากท่านแม่ทัพจึงค่อยส่งอาหารเข้าไป”
เสี่ยวชิงมองนายหญิงด้วยความประหลาดใจ
“ฮูหยินไม่ไปด้วยหรือเจ้าคะ”
“ไม่ไป”
มู่หว่านเซียนมองถาดอาหาร
“เมื่อคืนท่านแม่ทัพสั่งไว้ชัดเจน ข้าจะไม่ฝ่าฝืน”
นางหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ
“อีกอย่าง หากเด็กทั้งสามเห็นข้าอยู่ด้วย พวกเขาอาจไม่กล้ากินอาหารเหล่านี้”
เสี่ยวชิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“บ่าวจะไปแจ้งพ่อบ้านโจวเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
ภายในเรือนฝั่งตะวันออก หลี่ม่อเฉินกำลังนั่งอยู่กับบุตรชายทั้งสาม
ฉางเยว่ซุกตัวอยู่ข้างบิดา ส่วนฉางจื้อนั่งกอดเข่าบนเบาะ ขณะที่ฉางอันกำลังช่วยน้องเล็กจัดของเล่นไม้ลงในกล่อง
เมื่อคืนหลังจากย้ายมาอยู่เรือนใหม่ เด็กทั้งสามนอนหลับไม่สนิทนัก
ฉางเยว่สะดุ้งตื่นกลางดึกหลายครั้ง ฉางจื้อไม่ยอมปล่อยมือพี่ใหญ่ ส่วนฉางอันแม้จะง่วงจนตาปรือก็ยังฝืนลืมตาคอยดูแลน้อง
ม่อเฉินเห็นแล้วทั้งสงสารทั้งโทษตนเอง
เขาเคยคิดว่าการส่งเงินและสิ่งของกลับจวนอย่างสม่ำเสมอเพียงพอแล้วสำหรับการดูแลลูก แต่เมื่อกลับมาเห็นสภาพของเด็กทั้งสาม เขาจึงรู้ว่าตนละเลยสิ่งสำคัญไปมากเพียงใด
“ท่านพ่อ”
ฉางเยว่เงยหน้าขึ้น
“ว่าอย่างไร”
“วันนี้ท่านจะไปไหนหรือไม่ขอรับ”
ม่อเฉินลูบศีรษะลูกชาย
“วันนี้พ่ออยู่ที่จวน”
“แล้วพรุ่งนี้เล่า”
“พรุ่งนี้พ่อก็ยังอยู่”
เด็กชายยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม
ฉางจื้อรีบถามบ้าง
“แล้วท่านจะไม่กลับชายแดนอีกเลยใช่หรือไม่”
ม่อเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่อาจรับปากเรื่องที่ยังไม่แน่นอน เพราะตนยังมีหน้าที่ต่อราชสำนัก
“หากวันใดพ่อต้องเดินทาง พ่อจะบอกพวกเจ้าล่วงหน้า และจะจัดคนที่ไว้ใจได้ดูแลอย่างดี”
ฉางจื้อก้มหน้าลง
“ข้าไม่อยากให้ท่านไป”
“พ่อรู้”
ม่อเฉินดึงลูกชายเข้ามากอด
“แต่ตอนนี้พ่ออยู่ตรงนี้แล้ว”
ขณะนั้นเอง พ่อบ้านโจวก็เดินเข้ามารายงาน
บทล่าสุด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 48
“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”“แน่นอน”ฉางเยว่พึมพำ“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”“มี”“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุดมู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออกลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวนหลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”มู่หว่านเซียนยิ้ม“มากเจ้าค่ะ”“ข้าก็เช่นกัน”เขายื่นมือมาจับมือนาง“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”“ข้าสัญญา”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี“ท่านพี่”“ว่าอย่างไร”“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกา
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 47
“ดีมาก”เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งมู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตมู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม“งดงามมากเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”นางหันมามองเขา“ให้ข้าหรือ”“ใช่”“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”นางมองเขาด้วยความซาบซึ้งหลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้“ข้าปักให้ได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวังฉางจื้อรีบปรบมือ“ท่านแม่สวยมากขอรับ”ฉางเยว่พยักหน้า“สวยที่สุดเลย”ฉางอันยิ้ม“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว“พ่อก็คิดเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนหน้าแด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 46
เสี่ยวหลันกล่าวเสริม“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงยิ้ม“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าจะพยายามต่อไป”เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวนอู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัวฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น“ของข้าก็มี”ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”หลี่ม่อเฉินกว
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 45
“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อยมู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”“สำหรับข้า นานพอแล้ว”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวลมู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”“แล้วอย่างไร”“หากมีคนเข้ามาเล่า”“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”หลี่ม่อเฉินหัวเราะ“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”“ข้าไม่เชื่อ”“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมาช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิ
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 44
“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหารมู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”“อะไรหรือ”เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจมู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”ฉางอันรีบอธิบาย“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อยคำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 43
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”“ข้าก็เช่นกัน”มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”“จริงสิ”หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”มู่หว่านเซียนสบตาเขา“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง“ม่อเฉิน”“ว่าอย่างไร”“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”เขายิ้ม“ข้าก็เช่นกัน”“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”“ข้าก็จะเล่า”“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”“ข้าก็จะช่วย”นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหร
บางทีคุณอาจจะชอบ
เกิดใหม่ทั้งทีได้ลูกมาสองแถมสามีอีกหนึ่งคน
พิมพ์สีทอง / หยุ่นไฮ่ / ฉินมอร์63.7K viewsนางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย35.4K viewsท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม37.9K viewsภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.7K viewsเงารักบุปผาซ่อนกล
หนามชมพู60 viewsเชลยเสน่หา
อักษรามณี290 viewsเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee134 viewsเจ้าสาวข้ามภพมาเกิดใหม่ในยุค80
บ้านนิยายบายโซ924 views
