เข้าสู่ระบบแชร์
44
วันที่เผยแพร่:
2026-11-12 15:18:23“ขอรับ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหาร
มู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา
“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”
“อะไรหรือ”
เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง
“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”
ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจ
มู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม
“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”
“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”
ฉางอันรีบอธิบาย
“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”
ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู
“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”
ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ
“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”
“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”
หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก
“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”
ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด
“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”
มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อย
คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้าของนางก็ทำให้พวกเขาสะดุ้ง
แต่วันนี้เด็กชายทั้งสามกลับนั่งหัวเราะอยู่ข้างนางอย่างสบายใจ
“ท่านแม่ชอบหรือไม่ขอรับ” ฉางเยว่ถาม
“ชอบมาก”
“เช่นนั้นข้าจะวาดให้อีก”
“ขอบใจนะ แต่ภาพนี้ข้าจะเก็บไว้อย่างดีเลย”
ฉางเยว่ยิ้มจนตาหยี
หลี่ม่อเฉินมองภรรยากับบุตรชาย ก่อนยื่นมือไปแตะหลังมือนางเบา ๆ
มู่หว่านเซียนหันมาสบตาเขา ทั้งสองยิ้มให้กันโดยไม่ต้องพูดอะไร
วันนี้เป็นวันครบกำหนดสามเดือนตามข้อตกลงที่หลี่ม่อเฉินเคยกำหนดไว้
และสำหรับมู่หว่านเซียน วันนี้มีความหมายมากกว่าวันธรรมดาวันหนึ่ง
หลังรับประทานอาหารเช้า หลี่ม่อเฉินจึงบอกภรรยาว่ามีเรื่องอยากพูดคุยด้วยเป็นการส่วนตัว
มู่หว่านเซียนให้เสี่ยวหลันพาเด็กทั้งสามไปเรียนเขียนอักษร ก่อนเดินตามสามีไปยังห้องหนังสือ
เมื่อเข้ามาภายในห้อง นางก็เห็นเอกสารฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ เป็นข้อตกลงสามเดือนที่เขาเคยกำหนดไว้ตั้งแต่ช่วงแรกที่กลับจากชายแดน
หลี่ม่อเฉินเลื่อนเก้าอี้ให้นางนั่ง ก่อนนั่งลงตรงข้าม
“หว่านเซียน วันนี้ครบสามเดือนแล้ว”
มู่หว่านเซียนพยักหน้า
“ข้าจำได้เจ้าค่ะ”
“เจ้าคงจำข้อตกลงของเราได้ทั้งหมด”
“จำได้เจ้าค่ะ ท่านห้ามข้าทำร้ายเด็กทั้งสาม ให้ตรวจสอบบัญชีอย่างโปร่งใส เคารพความรู้สึกของพวกเขา และห้ามข้าพบลูกตามลำพังโดยไม่ได้รับอนุญาต”
หลี่ม่อเฉินพยักหน้า
“ตอนนั้นข้าไม่อาจไว้วางใจเจ้าได้”
“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ”
“ข้าเห็นร่องรอยที่ลูกได้รับจากการถูกทำร้าย ทั้งยังพบว่ามีคนยักยอกเงินค่าอาหารของพวกเขา ข้าจึงต้องปกป้องลูกก่อน”
มู่หว่านเซียนก้มหน้าลงเล็กน้อย
“ท่านทำถูกแล้วเจ้าค่ะ”
หลี่ม่อเฉินมองนางอย่างอ่อนโยน
“แต่ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ข้าเห็นเจ้าพยายามแก้ไขทุกอย่าง เจ้ารับฟังลูกทั้งสาม ไม่ใช้ความรุนแรง และยอมรับเมื่อทำผิด”
“ข้ายังมีเรื่องที่ต้องเรียนรู้อีกมาก”
“ข้ารู้ แต่ข้าก็เห็นว่าเจ้าไม่ได้หยุดพยายาม”
เขาหยิบเอกสารขึ้นมา
“วันนี้ข้าจึงจะยุติข้อจำกัดที่เคยกำหนดไว้”
มู่หว่านเซียนเงยหน้าขึ้น
“ท่านหมายความว่า…”
“ต่อจากนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องขออนุญาตข้าทุกครั้งที่จะพบลูกทั้งสามอีกแล้ว”
นางนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ท่านแน่ใจแล้วหรือเจ้าคะ”
“ข้าแน่ใจ”
หลี่ม่อเฉินวางเอกสารลง ก่อนกล่าวต่อ
“ข้าเห็นแล้วว่าลูกทั้งสามไว้วางใจเจ้าเพียงใด พวกเขาเป็นฝ่ายเข้าหาเจ้าเอง และเมื่อมีเรื่องไม่สบายใจก็กล้าพูดกับเจ้า”
มู่หว่านเซียนยิ้มบาง ๆ
“ข้าดีใจที่พวกเขาไม่ต้องหวาดกลัวข้าอีก”
“ส่วนเรื่องความปลอดภัยของลูกและความโปร่งใสของบัญชี ข้าต้องการให้เป็นหลักปฏิบัติของทุกคนในจวน ไม่ใช่ข้อจำกัดเฉพาะเจ้า”
“ข้าเห็นด้วยเจ้าค่ะ”
หลี่ม่อเฉินยื่นมือมาจับมือนาง
“ข้าไม่ได้ต้องการเพียงให้เจ้าผ่านข้อตกลงสามเดือน แต่ต้องการให้พวกเราดูแลลูกด้วยกันต่อจากนี้”
มู่หว่านเซียนกระชับมือเขา
“ขอบคุณที่ท่านให้โอกาสข้าเจ้าค่ะ”
“เจ้าต่างหากที่ทำให้โอกาสนั้นมีความหมาย”
นางยิ้ม ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า
“เช่นนั้นต่อจากนี้ หากฉางจื้อแอบกินขนมอีก ข้าก็มีสิทธิ์ช่วยท่านอบรมเขาแล้วใช่หรือไม่”
หลี่ม่อเฉินหัวเราะ
“ข้าว่าเจ้าคงต้องช่วยข้าอีกมาก”
“เหตุใดเล่า”
“เพราะบุตรชายคนรองของเราช่างเจรจาเหลือเกิน”
มู่หว่านเซียนหัวเราะตาม
“ข้าว่าเขาเหมือนท่านอยู่นะเจ้าคะ”
“เหมือนข้าตรงไหน”
“ชอบหาทางให้ตนเองได้ในสิ่งที่ต้องการ”
หลี่ม่อเฉินเลิกคิ้ว
“เจ้ากำลังกล่าวหาข้าหรือ”
“ข้าเพียงพูดตามที่เห็น”
“เช่นนั้นข้าคงต้องพิสูจน์ให้เจ้าเห็นแล้ว”
เขาไม่ได้ปล่อยมือนาง แต่กลับขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้กว่าเดิม
“หว่านเซียน”
“เจ้าคะ”
“เจ้าจำได้หรือไม่ว่าวันนั้นข้าพูดอะไรกับเจ้า”
มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย
“วันไหนเจ้าคะ”
“วันที่เจ้าบาดเจ็บเพราะช่วยฉางเยว่”
นางชะงัก ก่อนใบหน้าจะเริ่มแดงระเรื่อ
“จำได้เจ้าค่ะ”
หลี่ม่อเฉินยิ้ม
“ข้าบอกว่าข้ารักเจ้า”
“ข้าจำได้”
“แต่เจ้ายังไม่ได้ตอบข้าเลย”
มู่หว่านเซียนหลบสายตา
“ท่านก็ไม่ได้เร่งรัดนี่เจ้าคะ”
“ข้าไม่ได้เร่งรัด แต่ข้าอยากรู้”
“อยากรู้อะไร”
“ว่าเจ้ารู้สึกเช่นไรกับข้า”
นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา
“ตอนแรกข้าเพียงอยากแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด และทำให้ลูกทั้งสามปลอดภัย ข้าไม่เคยคิดว่าจะได้รับความไว้วางใจจากท่านมากถึงเพียงนี้”
หลี่ม่อเฉินตั้งใจฟัง
“แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ท่านคอยช่วยเหลือข้า รับฟังข้า และไม่เคยปล่อยให้ข้าต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง”
“เพราะเจ้าเป็นภรรยาข้า”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
นางยิ้ม ก่อนกล่าวต่อ
บทล่าสุด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 48
“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”“แน่นอน”ฉางเยว่พึมพำ“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”“มี”“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุดมู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออกลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวนหลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”มู่หว่านเซียนยิ้ม“มากเจ้าค่ะ”“ข้าก็เช่นกัน”เขายื่นมือมาจับมือนาง“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”“ข้าสัญญา”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี“ท่านพี่”“ว่าอย่างไร”“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกา
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 47
“ดีมาก”เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งมู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตมู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม“งดงามมากเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”นางหันมามองเขา“ให้ข้าหรือ”“ใช่”“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”นางมองเขาด้วยความซาบซึ้งหลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้“ข้าปักให้ได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวังฉางจื้อรีบปรบมือ“ท่านแม่สวยมากขอรับ”ฉางเยว่พยักหน้า“สวยที่สุดเลย”ฉางอันยิ้ม“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว“พ่อก็คิดเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนหน้าแด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 46
เสี่ยวหลันกล่าวเสริม“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงยิ้ม“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าจะพยายามต่อไป”เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวนอู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัวฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น“ของข้าก็มี”ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”หลี่ม่อเฉินกว
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 45
“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อยมู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”“สำหรับข้า นานพอแล้ว”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวลมู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”“แล้วอย่างไร”“หากมีคนเข้ามาเล่า”“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”หลี่ม่อเฉินหัวเราะ“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”“ข้าไม่เชื่อ”“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมาช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิ
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 44
“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหารมู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”“อะไรหรือ”เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจมู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”ฉางอันรีบอธิบาย“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อยคำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 43
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”“ข้าก็เช่นกัน”มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”“จริงสิ”หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”มู่หว่านเซียนสบตาเขา“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง“ม่อเฉิน”“ว่าอย่างไร”“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”เขายิ้ม“ข้าก็เช่นกัน”“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”“ข้าก็จะเล่า”“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”“ข้าก็จะช่วย”นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหร
บางทีคุณอาจจะชอบ
ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า87.2K viewsแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.9K viewsข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง34.1K viewsแม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย
อี้ซัวเยียนอวี่2.1M viewsหวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม
ดอกไม้หนาม1.2K viewsองค์หญิงตัวร้าย กับสวามีเย็นชา
Selena68 viewsเจ้าสาวข้ามภพมาเกิดใหม่ในยุค80
บ้านนิยายบายโซ924 viewsเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee134 views
