เข้าสู่ระบบแชร์
46
วันที่เผยแพร่:
2026-11-12 15:21:26เสี่ยวหลันกล่าวเสริม
“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”
เสี่ยวชิงยิ้ม
“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”
พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ
“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”
มู่หว่านเซียนยิ้ม
“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”
หลี่ม่อเฉินพยักหน้า
“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”
พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี
“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”
“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”
มู่หว่านเซียนยิ้ม
“ข้าจะพยายามต่อไป”
เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวน
อู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัว
ฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย
“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”
มู่หว่านเซียนยิ้ม
“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”
ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น
“ของข้าก็มี”
ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ
“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”
หลี่ม่อเฉินกวาดตามองอาหารบนโต๊ะ
“แล้วอาหารที่พ่อชอบเล่า”
ฉางจื้อรีบตอบ
“ท่านพ่อกินเหมือนพวกเราก็ได้ขอรับ”
มู่หว่านเซียนหลุดหัวเราะ
“ฉางจื้อ เจ้าควรให้ท่านพ่อเลือกบ้างสิ”
“เช่นนั้นท่านพ่ออยากกินอะไรขอรับ”
หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนตอบ
“ผัดผักจานโปรดของท่านแม่”
มู่หว่านเซียนหันมามองเขา
“ท่านเลือกอาหารที่ข้าชอบทำไมเจ้าคะ”
“เพราะข้าอยากกินเหมือนเจ้า”
ฉางจื้อทำหน้าครุ่นคิด
“เช่นนั้นท่านพ่อก็ชอบทุกอย่างที่ท่านแม่ชอบหรือขอรับ”
“บางอย่าง”
“แล้วมีอะไรที่ท่านพ่อไม่ชอบบ้าง”
หลี่ม่อเฉินยิ้ม
“เวลาที่เจ้าดื้อ”
เด็กชายทำหน้ามุ่ยทันที
“ข้าไม่ได้ดื้อทุกวันเสียหน่อย”
ฉางอันรีบกล่าว
“เมื่อเช้าเจ้าก็แอบกินขนม”
“นั่นเพราะข้าหิว”
ฉางเยว่หัวเราะจนต้องยกมือปิดปาก
มู่หว่านเซียนมองเด็กทั้งสาม ก่อนกล่าวขึ้น
“ข้ามีเรื่องอยากตกลงกับทุกคน”
หลี่ม่อเฉินหันมามอง
“เรื่องอะไร”
“ต่อจากนี้ หากใครมีเรื่องไม่สบายใจหรือไม่ชอบสิ่งใด ข้าอยากให้พูดออกมาได้ ไม่ต้องเก็บไว้เพราะกลัวว่าจะถูกตำหนิ”
ฉางอันถาม
“แม้พวกเราจะทำผิดหรือขอรับ”
“ได้สิ แต่เมื่อทำผิดก็ต้องยอมรับและช่วยกันแก้ไข”
หลี่ม่อเฉินกล่าวเสริม
“พ่อกับท่านแม่ก็เช่นกัน หากทำผิดก็ต้องยอมรับและขอโทษ”
ฉางจื้อรีบถาม
“เช่นนั้นหากท่านพ่อทำเกี๊ยวแตกอีก ท่านพ่อก็ต้องขอโทษหรือไม่ขอรับ”
หลี่ม่อเฉินชะงัก
“เกี๊ยวแตกไม่ใช่ความผิดร้ายแรง”
“แต่ท่านพ่อทำแตกหลายลูกเลย”
มู่หว่านเซียนหัวเราะ
“เช่นนั้นคราวหน้าท่านพ่อคงต้องฝึกห่อใหม่”
ฉางจื้อยิ้มอย่างพอใจ
“ข้าจะสอนท่านพ่อเองขอรับ”
“พ่อคงต้องรบกวนเจ้าแล้ว”
มื้ออาหารผ่านไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาอย่างเป็นกันเอง
หลังจากนั้น หลี่ม่อเฉินจึงบอกเด็กทั้งสามว่าคืนนี้จะพาไปเที่ยวเทศกาลโคมไฟในเมือง
ฉางจื้อรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้
“จริงหรือขอรับ”
“จริงสิ”
ฉางเยว่ยิ้มกว้าง
“ข้าอยากเห็นโคมกระต่าย”
ฉางอันถาม
“พวกเราจะไปกันทั้งห้าคนใช่หรือไม่ขอรับ”
หลี่ม่อเฉินพยักหน้า
“ใช่ พ่อกับท่านแม่จะไปด้วย”
เด็กทั้งสามส่งเสียงดีใจพร้อมกัน
เมื่อถึงยามค่ำ ถนนสายหลักในเมืองเต็มไปด้วยผู้คน โคมไฟหลากสีแขวนเรียงรายตามชายคาร้านค้า เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงดนตรีจากลานแสดง
ฉางจื้อจับมือบิดาแน่น ขณะที่ฉางเยว่จับมือมู่หว่านเซียน ส่วนฉางอันเดินอยู่ข้างนางอย่างเรียบร้อย
“ท่านแม่ ดูโคมตรงนั้นสิขอรับ”
ฉางเยว่ชี้ไปยังร้านขายโคมรูปสัตว์
มู่หว่านเซียนหันไปมอง
“เจ้าชอบอันไหน”
“กระต่ายขอรับ”
ฉางจื้อรีบชี้อีกอัน
“ข้าชอบเสือ”
ฉางอันมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลือกโคมนกกระเรียน
หลี่ม่อเฉินถาม
“เหตุใดเจ้าจึงเลือกนกกระเรียน”
“เพราะมันดูสง่างามเหมือนท่านพ่อขอรับ”
ฉางจื้อรีบส่ายหน้า
“ข้าว่าเสือเหมือนท่านพ่อมากกว่า”
“เหตุใดเล่า” หลี่ม่อเฉินถาม
“เพราะท่านพ่อดุเหมือนเสือ”
มู่หว่านเซียนหัวเราะ
“แล้วกระต่ายเหมือนใคร”
ฉางเยว่เงยหน้าขึ้น
“เหมือนท่านแม่ขอรับ”
“เหตุใดข้าจึงเหมือนกระต่าย”
“เพราะท่านแม่ใจดี”
หลี่ม่อเฉินแกล้งถอนหายใจ
“เช่นนั้นพ่อก็เป็นเสือดุอยู่คนเดียว”
ฉางจื้อรีบจับแขนบิดา
“แต่ข้าชอบเสือนะขอรับ”
“เช่นนั้นพ่อค่อยสบายใจหน่อย”
เด็กทั้งสามหัวเราะ
หลังซื้อโคมแล้ว ครอบครัวเดินชมร้านขนมและของเล่นต่อ
ฉางเยว่เห็นร้านขนมรูปดอกไม้จึงเผลอขยับตัวเข้าไปใกล้ แต่เมื่อรู้สึกว่ามือของตนหลุดจากมารดา เขาก็รีบหยุดเดิน
มู่หว่านเซียนหันมาเห็นพอดี
“ฉางเยว่ หากอยากดูร้านไหนต้องบอกก่อนนะ”
เด็กชายพยักหน้า
“ขอรับ ข้าขอโทษ”
“ไม่เป็นไร เจ้าไม่ได้วิ่งหนีไปไหน แต่เราต้องระวังเพราะคนเยอะ”
หลี่ม่อเฉินย่อตัวลง
“หากพลัดหลงกับพ่อแม่ เจ้าต้องหยุดอยู่ในที่ปลอดภัย แล้วขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่หรือผู้ดูแลร้านที่ไว้ใจได้ อย่าวิ่งตามหาพ่อแม่เอง”
ฉางเยว่รับคำ
“ขอรับ”
ฉางจื้อรีบกล่าว
“ข้าจะจับมือท่านพ่อแน่น ๆ เลย”
หลี่ม่อเฉินยิ้ม
บทล่าสุด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 48
“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”“แน่นอน”ฉางเยว่พึมพำ“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”“มี”“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุดมู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออกลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวนหลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”มู่หว่านเซียนยิ้ม“มากเจ้าค่ะ”“ข้าก็เช่นกัน”เขายื่นมือมาจับมือนาง“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”“ข้าสัญญา”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี“ท่านพี่”“ว่าอย่างไร”“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกา
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 47
“ดีมาก”เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งมู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตมู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม“งดงามมากเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”นางหันมามองเขา“ให้ข้าหรือ”“ใช่”“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”นางมองเขาด้วยความซาบซึ้งหลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้“ข้าปักให้ได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวังฉางจื้อรีบปรบมือ“ท่านแม่สวยมากขอรับ”ฉางเยว่พยักหน้า“สวยที่สุดเลย”ฉางอันยิ้ม“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว“พ่อก็คิดเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนหน้าแด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 46
เสี่ยวหลันกล่าวเสริม“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงยิ้ม“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าจะพยายามต่อไป”เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวนอู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัวฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น“ของข้าก็มี”ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”หลี่ม่อเฉินกว
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 45
“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อยมู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”“สำหรับข้า นานพอแล้ว”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวลมู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”“แล้วอย่างไร”“หากมีคนเข้ามาเล่า”“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”หลี่ม่อเฉินหัวเราะ“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”“ข้าไม่เชื่อ”“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมาช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิ
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 44
“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหารมู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”“อะไรหรือ”เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจมู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”ฉางอันรีบอธิบาย“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อยคำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 43
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”“ข้าก็เช่นกัน”มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”“จริงสิ”หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”มู่หว่านเซียนสบตาเขา“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง“ม่อเฉิน”“ว่าอย่างไร”“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”เขายิ้ม“ข้าก็เช่นกัน”“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”“ข้าก็จะเล่า”“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”“ข้าก็จะช่วย”นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหร
บางทีคุณอาจจะชอบ
อนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน64.6K viewsใต้หล้าสยบรัก
จูน196.8K viewsสามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.7K viewsพระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง
นางสาวซินหยู่165.0K viewsอ๋องสารเลวผู้นี้ข้าหย่าแล้ว
ไป๋เหลียน/ฑริกา88 viewsนิยายเซต ข้ามภพมาทวงแค้นให้เจ้าของร่างยุค80 (3 เรื่องจบ)
บ้านนิยายบายโซ272 viewsเกิดใหม่ครานี้ ข้าขอหนีให้พ้นจากองค์ชายสิบสาม
มีสมองแค่ 2 นาที123 viewsกลวิธีมัดใจชายาตัวร้าย
ขนมปังปิ้งโฮวีท/หลิวหลี่หรง/หลิ่งอี้/ซูจิน33 views
