เข้าสู่ระบบแชร์
43
วันที่เผยแพร่:
2026-11-12 15:16:54หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ
“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”
“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”
“ข้าก็เช่นกัน”
มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา
“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”
“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม
“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”
“จริงหรือ”
“จริงสิ”
หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง
“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”
มู่หว่านเซียนสบตาเขา
“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”
“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”
“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”
เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยน
มู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง
“ม่อเฉิน”
“ว่าอย่างไร”
“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”
เขายิ้ม
“ข้าก็เช่นกัน”
“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”
“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”
มู่หว่านเซียนหัวเราะ
“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”
“ข้าก็จะเล่า”
“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”
“ข้าก็จะช่วย”
นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม
“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหรือเจ้าคะ”
หลี่ม่อเฉินกระชับมือนาง
“หากเป็นเรื่องที่ทำให้ครอบครัวของเรามีความสุข ข้ายินดี”
มู่หว่านเซียนรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ
นางขยับเข้าไปใกล้ ก่อนซบศีรษะลงบนไหล่เขา
หลี่ม่อเฉินยกแขนโอบนางไว้เบา ๆ
ทั้งสองยืนอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่ง โดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก
เช้าวันถัดมา ห้องอาหารเรือนฝั่งตะวันออกกลับมาครึกครื้นตั้งแต่เช้า
ฉางจื้อกำลังเล่าเรื่องที่ตนอยากทำในสวนเมื่อมู่หว่านเซียนหายเจ็บมือ ส่วนฉางเยว่ขอให้นางเล่านิทานเรื่องใหม่ก่อนนอน
ฉางอันนั่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว
“พรุ่งนี้ข้าจะช่วยจัดโต๊ะอาหารขอรับ”
มู่หว่านเซียนยิ้ม
“ได้สิ”
ฉางจื้อรีบยกมือ
“ข้าก็ช่วยด้วย”
“แล้วเจ้าจะช่วยอะไร”
เด็กชายครุ่นคิด
“ข้าจะยกถ้วย”
หลี่ม่อเฉินรีบกล่าว
“ให้ยกเฉพาะถ้วยที่ไม่ร้อน”
“ขอรับ”
ฉางเยว่ยกมือบ้าง
“ข้าจะวางตะเกียบ”
“ดีมาก”
มู่หว่านเซียนมองเด็กทั้งสามด้วยความเอ็นดู
ฉางอันหันมาถาม
“ท่านแม่ แล้วท่านจะทำอะไรขอรับ”
“ข้าจะคอยดูว่าพวกเจ้าจัดโต๊ะเรียบร้อยหรือไม่”
ฉางจื้อหัวเราะ
“เช่นนั้นท่านแม่ก็ไม่ต้องทำอะไรเลย”
หลี่ม่อเฉินพยักหน้า
“ดีแล้ว ท่านแม่จะได้พักมือ”
มู่หว่านเซียนหันไปมองสามี
“ดูเหมือนทุกคนจะตกลงกันไว้แล้วนะเจ้าคะ”
เขายิ้ม
“พวกเราหวังดี”
ฉางเยว่รีบพยักหน้า
“ใช่ขอรับ”
มู่หว่านเซียนหัวเราะ ก่อนยอมรับอย่างเต็มใจ
“ก็ได้ ข้าจะพักตามที่พวกเจ้าบอก”
ฉางจื้อยิ้มกว้าง
“ดีมากขอรับ”
ฉางอันรีบหันไปสะกิดน้องชาย
“เจ้าพูดเหมือนกำลังชมเด็กเลย”
“ก็ท่านแม่เชื่อฟังนี่นา” เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง
มู่หว่านเซียนมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเด็กทั้งสาม ก่อนหันไปสบตาหลี่ม่อเฉินที่นั่งอยู่ข้างกัน
นางไม่อาจย้อนเวลากลับไปลบความผิดพลาดในอดีตได้ แต่สามารถเลือกได้ว่าจะใช้ชีวิตต่อจากนี้อย่างไร
สิ่งที่นางต้องการไม่ใช่ทรัพย์สินมากมายหรือฐานะอันสูงส่ง หากเป็นเพียงบ้านที่เด็กทั้งสามสามารถหัวเราะได้อย่างสบายใจ มีบิดาที่พร้อมรับฟัง และมีมารดาที่พวกเขาไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวอีกต่อไป
มู่หว่านเซียนยิ้มให้เด็กทั้งสาม ก่อนตักอาหารใส่ชามของพวกเขาทีละคน
จากนี้ไป นางจะรักษาความไว้วางใจที่ได้รับมาอย่างยากลำบาก และดูแลครอบครัวเล็ก ๆ แห่งนี้ให้ดีที่สุด
สามเดือนผ่านไปนับจากวันที่หลี่ม่อเฉินกำหนดข้อตกลงให้มู่หว่านเซียน เช้าวันนี้แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระดาษสาเข้ามาภายในเรือนฝั่งตะวันออก เสียงหัวเราะของเด็กชายทั้งสามดังแว่วมาจากห้องอาหาร สลับกับเสียงหลี่ม่อเฉินที่กำลังห้ามบุตรชายคนรองไม่ให้แอบหยิบขนมก่อนรับประทานอาหาร
“ฉางจื้อ วางขนมลงก่อน”
“แต่ข้าหิวแล้วนี่ขอรับ ท่านพ่อ”
“อีกประเดี๋ยวก็ได้กินข้าวเช้าแล้ว”
“ข้ากินเพียงชิ้นเดียวไม่ได้หรือขอรับ”
“เมื่อครู่เจ้าก็พูดเช่นนี้ไปแล้ว”
หลี่ฉางจื้อชะงัก ก่อนรีบซ่อนขนมแป้งทอดชิ้นเล็กไว้ด้านหลัง
“ท่านพ่อเห็นด้วยหรือขอรับ”
“พ่อเห็นตั้งแต่เจ้าหยิบชิ้นแรกแล้ว”
หลี่ฉางอันซึ่งนั่งอยู่ข้างกันส่ายหน้าอย่างระอา
“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าให้รอท่านแม่”
“แต่ข้าหิวจริง ๆ นี่นา”
หลี่ฉางเยว่หัวเราะคิกคัก ก่อนยื่นถ้วยน้ำชาอุ่นให้น้องชายคนรอง
“ดื่มน้ำก่อนสิขอรับ”
“ดื่มน้ำแล้วจะอิ่มหรือ”
“ไม่รู้เหมือนกันขอรับ” คำตอบซื่อตรงของฉางเยว่ทำให้หลี่ม่อเฉินหลุดหัวเราะ
ขณะนั้นมู่หว่านเซียนเดินเข้ามาพร้อมเสี่ยวหลัน เมื่อเด็กทั้งสามเห็นนางก็รีบส่งเสียงเรียกพร้อมกัน
“ท่านแม่”
“ว่าอย่างไรเด็กดีทั้งสามของข้า”
ฉางจื้อรีบวิ่งเข้ามาจับมือนาง
“ท่านแม่ ข้าขอกินขนมแป้งทอดก่อนอาหารได้หรือไม่ขอรับ”
มู่หว่านเซียนเหลือบมองขนมในมือเขา ก่อนหันไปสบตาสามี
“ดูเหมือนเจ้าจะไปขออนุญาตท่านพ่อมาแล้ว”
ฉางจื้อทำหน้าละห้อย
“ท่านพ่อไม่อนุญาตขอรับ”
“เช่นนั้นข้าก็คงต้องเห็นด้วยกับท่านพ่อ”
“ท่านแม่…” มู่หว่านเซียนย่อตัวลงตรงหน้าเด็กชาย
“หากเจ้ากินขนมจนอิ่มเสียก่อน แล้วจะกินอาหารเช้าที่อู๋ซื่อตั้งใจทำได้อย่างไร”
ฉางจื้อมองขนมในมืออย่างเสียดาย
“เช่นนั้นข้าเก็บไว้กินหลังอาหารได้หรือไม่ขอรับ”
“ได้สิ”
เด็กชายยิ้มกว้างทันที ก่อนรีบนำขนมไปวางไว้บนจาน
“ข้าจะเก็บไว้สองชิ้นเลย”
หลี่ม่อเฉินเลิกคิ้ว
“เมื่อครู่พ่อเห็นเจ้าถืออยู่สามชิ้น”
ฉางจื้อชะงัก
“อีกชิ้นหนึ่ง…”
“อยู่ในท้องเจ้าแล้วใช่หรือไม่”
เด็กชายยิ้มแหย
บทล่าสุด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 48
“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”“แน่นอน”ฉางเยว่พึมพำ“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”“มี”“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุดมู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออกลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวนหลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”มู่หว่านเซียนยิ้ม“มากเจ้าค่ะ”“ข้าก็เช่นกัน”เขายื่นมือมาจับมือนาง“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”“ข้าสัญญา”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี“ท่านพี่”“ว่าอย่างไร”“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกา
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 47
“ดีมาก”เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งมู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตมู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม“งดงามมากเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”นางหันมามองเขา“ให้ข้าหรือ”“ใช่”“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”นางมองเขาด้วยความซาบซึ้งหลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้“ข้าปักให้ได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวังฉางจื้อรีบปรบมือ“ท่านแม่สวยมากขอรับ”ฉางเยว่พยักหน้า“สวยที่สุดเลย”ฉางอันยิ้ม“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว“พ่อก็คิดเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนหน้าแด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 46
เสี่ยวหลันกล่าวเสริม“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงยิ้ม“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าจะพยายามต่อไป”เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวนอู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัวฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น“ของข้าก็มี”ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”หลี่ม่อเฉินกว
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 45
“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อยมู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”“สำหรับข้า นานพอแล้ว”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวลมู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”“แล้วอย่างไร”“หากมีคนเข้ามาเล่า”“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”หลี่ม่อเฉินหัวเราะ“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”“ข้าไม่เชื่อ”“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมาช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิ
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 44
“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหารมู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”“อะไรหรือ”เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจมู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”ฉางอันรีบอธิบาย“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อยคำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 43
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”“ข้าก็เช่นกัน”มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”“จริงสิ”หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”มู่หว่านเซียนสบตาเขา“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง“ม่อเฉิน”“ว่าอย่างไร”“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”เขายิ้ม“ข้าก็เช่นกัน”“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”“ข้าก็จะเล่า”“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”“ข้าก็จะช่วย”นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหร
บางทีคุณอาจจะชอบ
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว97.6K viewsเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่75.6K viewsข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม33.0K viewsท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน63.4K viewsกู้หรันซี ชายาตกอับแห่งแดนเหนือ
น้ำพริกหวาน663 views1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง
หวงตี้ny220 viewsชะตารักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม596 viewsระบบคอสตูมสะท้านวังหลัง
Pink Jade*159 views
