เข้าสู่ระบบแชร์
45
วันที่เผยแพร่:
2026-11-12 15:20:02“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”
หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อย
มู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน
“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”
รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที
“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”
มู่หว่านเซียนหัวเราะ
“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”
“สำหรับข้า นานพอแล้ว”
เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน
“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”
“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”
หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวล
มู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจ
เมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ
“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”
“แล้วอย่างไร”
“หากมีคนเข้ามาเล่า”
“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”
มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย
“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”
หลี่ม่อเฉินหัวเราะ
“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”
“ข้าไม่เชื่อ”
“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”
นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมา
ช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม
“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิญท่านไปที่ศาลาในสวนเจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนเลิกคิ้ว
“มีเรื่องอะไรหรือ”
“บ่าวไม่กล้าบอกเจ้าค่ะ”
“ดูเหมือนจะเป็นความลับเสียด้วย”
เสี่ยวชิงยิ้ม
“ท่านไปดูก็ทราบเองเจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนจึงเดินตามไปยังศาลา
เมื่อมาถึง นางเห็นเด็กทั้งสามยืนเรียงกันอยู่ข้างโต๊ะไม้ หลี่ม่อเฉินยืนอยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าคล้ายกำลังกลั้นยิ้ม
“พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่”
ฉางจื้อรีบยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก
“ท่านแม่ต้องหลับตาก่อนขอรับ”
“เหตุใดต้องหลับตา”
“เพราะเป็นความลับ”
ฉางอันรีบกระซิบ
“ฉางจื้อ หากเจ้าบอกเช่นนั้น ท่านแม่ก็รู้แล้วว่าเรามีของให้”
“ข้ายังไม่ได้บอกว่าเป็นของขวัญเสียหน่อย”
ฉางเยว่หัวเราะคิกคัก
มู่หว่านเซียนยิ้ม ก่อนยอมหลับตา
“ก็ได้ ข้าหลับตาแล้ว” มีเสียงขยับกล่องไม้บนโต๊ะ ตามด้วยเสียงฉางจื้อกระซิบให้น้องชายคนเล็กช่วยจับฝา
“ลืมตาได้แล้วขอรับ”
มู่หว่านเซียนลืมตาขึ้น
ฉางอันยื่นกล่องไม้ใบเล็กให้นาง
“พวกเรามีของขวัญให้ท่านแม่ขอรับ”
นางรับกล่องมาเปิดอย่างระมัดระวัง
ภายในมีถุงหอมผ้าสีอ่อนประดับลายดอกไม้เรียบง่าย และกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนคำว่า “ท่านแม่” ด้วยลายมือของฉางอัน
“พวกเจ้าทำเองหรือ”
ฉางอันพยักหน้า
“เสี่ยวชิงช่วยเย็บถุงให้ขอรับ ส่วนพวกเราช่วยกันตกแต่ง”
ฉางจื้อรีบชี้ถุงหอม
“ข้าเลือกสีด้ายเองนะขอรับ”
ฉางเยว่กล่าวเสริม
“ข้าใส่ดอกไม้แห้งลงไปด้วย”
“แล้วพี่ใหญ่เป็นคนเขียนคำนี้ขอรับ” ฉางจื้อชี้กระดาษ
มู่หว่านเซียนหยิบกระดาษขึ้นมาดู
ตัวอักษรยังไม่สม่ำเสมอนัก แต่เห็นได้ชัดว่าเด็กชายตั้งใจเขียนอย่างมาก
“ข้าชอบมาก”
ฉางเยว่ถามทันที
“ท่านแม่จะพกถุงหอมไว้หรือไม่ขอรับ”
“พกสิ”
นางหยิบถุงหอมขึ้นมาผูกไว้กับสายคาดเอว
“เช่นนี้ดีหรือไม่”
เด็กทั้งสามยิ้มกว้าง ฉางอันกล่าวอย่างจริงจัง
“พวกเราอยากขอบคุณท่านแม่ที่ดูแลพวกเราขอรับ”
มู่หว่านเซียนย่อตัวลงตรงหน้าเด็กทั้งสาม
“ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณพวกเจ้า”
ฉางจื้อเอียงคอ
“ขอบคุณเรื่องอะไรขอรับ”
“ขอบคุณที่ยอมเปิดใจให้ข้าอีกครั้ง”
ฉางเยว่เดินเข้ามากอดนางก่อน
“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”
ฉางจื้อรีบเข้ามากอดอีกด้าน
“ข้าก็รัก”
ฉางอันยิ้ม ก่อนเดินเข้ามากอดร่วมกับน้องทั้งสองอย่างเป็นธรรมชาติ
มู่หว่านเซียนโอบพวกเขาไว้ด้วยความสุข
หลี่ม่อเฉินมองภาพนั้น ก่อนกล่าวอย่างหยอกเย้า
“ดูเหมือนพ่อจะไม่มีของขวัญเลย”
ฉางจื้อรีบหันไปตอบ
“ท่านพ่อก็ได้ท่านแม่เป็นของขวัญแล้วนี่ขอรับ”
มู่หว่านเซียนหน้าแดงทันที
“ฉางจื้อ”
หลี่ม่อเฉินหัวเราะอย่างชอบใจ
“เจ้าพูดได้ดีมาก”
ฉางอันส่ายหน้า
“ท่านพ่อก็เข้าข้างเขาอีกแล้ว”
“พ่อเพียงเห็นด้วยกับคำพูดของน้องเจ้า”
ฉางเยว่หันมาถาม
“เช่นนั้นท่านพ่อจะให้ของขวัญท่านแม่ด้วยหรือไม่ขอรับ”
หลี่ม่อเฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย
“มีสิ แต่ยังไม่ถึงเวลา”
มู่หว่านเซียนหันขวับ
“ท่านเตรียมอะไรไว้อีกเจ้าคะ”
“เจ้าจะรู้เอง”
“วันนี้ทุกคนมีความลับกับข้าหมดเลยหรือ”
ฉางจื้อหัวเราะ
“ใช่แล้วขอรับ”
ช่วงบ่าย พ่อบ้านโจวเข้ามารายงานเรื่องบัญชีและการจัดการภายในจวน
มู่หว่านเซียนตรวจเอกสารร่วมกับหลี่ม่อเฉิน ก่อนพยักหน้าด้วยความพอใจ
“รายการรายรับรายจ่ายชัดเจนขึ้นมากแล้ว”
พ่อบ้านโจวค้อมศีรษะ
“ขอรับฮูหยิน บัญชีสินเดิมของท่านแยกจากบัญชีจวนแม่ทัพเรียบร้อยแล้ว ส่วนค่าอาหารและสิ่งของของคุณชายทั้งสามก็มีการตรวจสอบก่อนเบิกจ่ายทุกครั้ง”
“ดีแล้ว ต่อจากนี้หากพบรายการผิดปกติให้รีบรายงาน”
“ขอรับ”
มู่หว่านเซียนหันไปมองเสี่ยวชิง อู๋ซื่อ และเสี่ยวหลันซึ่งเข้ามารายงานงานของตน
“ข้าอยากขอบคุณทุกคนที่ช่วยกันดูแลจวนมาตลอด”
เสี่ยวชิงรีบกล่าว
“เป็นหน้าที่ของบ่าวเจ้าค่ะ”
มู่หว่านเซียนส่ายหน้า
“ถึงอย่างนั้นข้าก็ต้องขอบคุณ”
นางมองทุกคน ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น
“ที่ผ่านมา ข้าเคยใช้อารมณ์กับพวกเจ้าหลายครั้ง บางครั้งก็ออกคำสั่งโดยไม่ฟังเหตุผล ข้ารู้ว่าคำขอโทษไม่อาจลบสิ่งที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมด แต่ข้าจะไม่ใช้อำนาจตามใจตนเองอีก”
อู๋ซื่อรีบค้อมศีรษะ
“ฮูหยินอย่าได้กังวลเลยเจ้าค่ะ ตั้งแต่ท่านเข้ามาดูแลเรื่องอาหารอย่างจริงจัง พวกบ่าวในครัวก็ทำงานได้สบายใจขึ้นมาก”
บทล่าสุด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 48
“พรุ่งนี้ท่านแม่ต้องมากินข้าวกับพวกเราอีกนะขอรับ”“แน่นอน”ฉางเยว่พึมพำ“ข้ารักท่านแม่ขอรับ”มู่หว่านเซียนก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบา ๆ“แม่ก็รักพวกเจ้าทั้งสาม”หลี่ม่อเฉินเดินเข้ามาห่มผ้าให้อีกด้าน“นอนเถอะ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปเดินเล่นในสวน”ฉางจื้อยิ้มทั้งที่ยังหลับตา“แล้วมีขนมหรือไม่ขอรับ”“มี”“ดีจัง…” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ เบาลง ก่อนหลับไปในที่สุดมู่หว่านเซียนกับหลี่ม่อเฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบา ๆ ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนหยุดอยู่ที่ระเบียงเรือนฝั่งตะวันออกลมกลางคืนพัดเย็นสบาย แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นหินในสวนหลี่ม่อเฉินหันมามองภรรยา“วันนี้เจ้ามีความสุขหรือไม่”มู่หว่านเซียนยิ้ม“มากเจ้าค่ะ”“ข้าก็เช่นกัน”เขายื่นมือมาจับมือนาง“ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเห็นลูกทั้งสามหัวเราะอย่างสบายใจเช่นนี้อีก”มู่หว่านเซียนมองไปยังห้องที่เด็กทั้งสามนอนหลับอยู่“ต่อจากนี้พวกเราจะช่วยกันดูแลพวกเขาเจ้าค่ะ”“ข้าสัญญา”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนซบหน้าลงกับอกสามี“ท่านพี่”“ว่าอย่างไร”“ข้าดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่”หลี่ม่อเฉินก้มมองนาง“ข้าก็ดีใจที่มีเจ้าอยู่ข้างกา
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 47
“ดีมาก”เดินต่อมาไม่นาน หลี่ม่อเฉินก็พาภรรยาแวะร้านเครื่องประดับแห่งหนึ่งมู่หว่านเซียนมองเขาอย่างสงสัย“ท่านจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”“มีของที่ข้าอยากให้เจ้าดู”เขาหันไปบอกเจ้าของร้านให้หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาภายในเป็นปิ่นหยกสีขาวนวล ประดับลวดลายดอกเหมยอย่างประณีตมู่หว่านเซียนมองปิ่นนั้นด้วยความชื่นชม“งดงามมากเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินหยิบขึ้นมา“ข้าตั้งใจเลือกให้เจ้า”นางหันมามองเขา“ให้ข้าหรือ”“ใช่”“ท่านไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงให้ข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ แต่ข้าอยากให้”เขามองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวต่อ“ดอกเหมยผลิบานได้แม้ในวันที่อากาศหนาวเย็น ข้าเห็นแล้วนึกถึงเจ้า”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าเหมือนดอกเหมยตรงไหนเจ้าคะ”“เจ้าผ่านช่วงเวลายากลำบาก แต่ก็ยังพยายามสร้างสิ่งดี ๆ ให้ครอบครัวของเรา”นางมองเขาด้วยความซาบซึ้งหลี่ม่อเฉินขยับเข้ามาใกล้“ข้าปักให้ได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ”เขาค่อย ๆ ปักปิ่นลงบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวังฉางจื้อรีบปรบมือ“ท่านแม่สวยมากขอรับ”ฉางเยว่พยักหน้า“สวยที่สุดเลย”ฉางอันยิ้ม“ปิ่นเหมาะกับท่านแม่มากขอรับ”หลี่ม่อเฉินมองภรรยา ก่อนกล่าว“พ่อก็คิดเช่นนั้น”มู่หว่านเซียนหน้าแด
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 46
เสี่ยวหลันกล่าวเสริม“คุณชายทั้งสามก็มีความสุขขึ้นมากเจ้าค่ะ”เสี่ยวชิงยิ้ม“บ่าวเห็นความเปลี่ยนแปลงของฮูหยินมาตลอด บ่าวดีใจมากเจ้าค่ะ”พ่อบ้านโจวกล่าวอย่างสุภาพ“จวนแม่ทัพสงบสุขขึ้นมากจริง ๆ ขอรับ”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ต่อจากนี้หากมีปัญหาใดก็รายงานตามความจริง ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะโกรธเพียงเพราะได้ยินเรื่องที่ไม่ถูกใจ”หลี่ม่อเฉินพยักหน้า“ข้าเห็นด้วย ทุกคนควรทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา”พ่อบ้านโจวและบ่าวรับใช้ต่างรับคำ เมื่อทุกคนออกไป มู่หว่านเซียนจึงหันมาหาสามี“ท่านพี่ ข้าคิดว่าจวนของเราคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกคนจะเชื่อใจข้าเต็มที่”“ความไว้วางใจต้องใช้เวลา”“ข้ารู้เจ้าค่ะ”“แต่เจ้าก็เดินมาไกลมากแล้ว”มู่หว่านเซียนยิ้ม“ข้าจะพยายามต่อไป”เย็นวันนั้น มื้ออาหารพิเศษถูกจัดขึ้นในห้องอาหารหลักของจวนอู๋ซื่อเตรียมเกี๊ยวไส้หมู ไข่ตุ๋น ปลานึ่ง และอาหารอีกหลายอย่างตามความชอบของสมาชิกในครอบครัวฉางจื้อมองเกี๊ยวด้วยดวงตาเป็นประกาย“วันนี้มีเกี๊ยวด้วย”มู่หว่านเซียนยิ้ม“เจ้าขอมาหลายวันแล้วนี่”ฉางเยว่ชี้ถ้วยไข่ตุ๋น“ของข้าก็มี”ฉางอันมองปลานึ่ง ก่อนหันมาขอบคุณ“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”หลี่ม่อเฉินกว
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 45
“แต่ข้าไม่ได้รักท่านเพียงเพราะท่านเป็นสามี ข้ารักท่านเพราะท่านเป็นคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย”หลี่ม่อเฉินนิ่งไปเล็กน้อยมู่หว่านเซียนสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยชัดเจน“ข้ารักท่านเจ้าค่ะ ม่อเฉิน”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มทันที“ข้ารอคำนี้มานานแล้ว”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“ท่านเพิ่งสารภาพรักข้าไปไม่นานเองนะเจ้าคะ”“สำหรับข้า นานพอแล้ว”เขาดึงนางเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน“ข้ารักเจ้า หว่านเซียน”“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ”หลี่ม่อเฉินผละออกเล็กน้อย ก่อนโน้มลงจุมพิตนางอย่างนุ่มนวลมู่หว่านเซียนหลับตาลง รับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจเมื่อเขาถอนริมฝีปากออก นางก็ยกมือขึ้นแตะอกเขาเบา ๆ“ท่านพี่ นี่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ”“แล้วอย่างไร”“หากมีคนเข้ามาเล่า”“ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งให้ผู้ใดรบกวน”มู่หว่านเซียนมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย“ท่านเตรียมไว้แล้วหรือ”หลี่ม่อเฉินหัวเราะ“ข้าเพียงอยากคุยกับภรรยาให้เรียบร้อย”“ข้าไม่เชื่อ”“เช่นนั้นเจ้าคงต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยข้าอีกมาก”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนหัวเราะออกมาช่วงสายวันเดียวกัน เสี่ยวชิงเดินมาหามู่หว่านเซียนพร้อมรอยยิ้ม“ฮูหยินเจ้าคะ คุณชายทั้งสามเชิ
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 44
“ขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องอาหารมู่หว่านเซียนเดินไปนั่งข้างสามี ขณะที่ฉางเยว่รีบหยิบม้วนกระดาษซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา“ท่านแม่ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดูขอรับ”“อะไรหรือ”เด็กชายคลี่กระดาษออกอย่างระมัดระวัง บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดคนห้าคนยืนจับมือกันอยู่หน้าจวน เส้นสายยังโย้เย้ตามประสาเด็กวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในภาพต่างมีรอยยิ้มกว้าง“คนนี้คือท่านพ่อ คนนี้คือท่านแม่ ส่วนสามคนนี้คือพวกเราขอรับ”ฉางเยว่ชี้ทีละคนอย่างภาคภูมิใจมู่หว่านเซียนก้มมองภาพวาดด้วยรอยยิ้ม“เจ้าวาดเองทั้งหมดเลยหรือ”“ขอรับ แต่พี่ใหญ่ช่วยเขียนชื่อให้”ฉางอันรีบอธิบาย“ข้าเพียงช่วยเขียนชื่อใต้ภาพเท่านั้นขอรับ”ฉางจื้อชะโงกหน้ามาดู“แล้วข้าล่ะ ข้าช่วยอะไร”ฉางเยว่ครุ่นคิด ก่อนตอบ“เจ้าช่วยบอกว่าท่านพ่อต้องตัวสูงที่สุด”“ใช่แล้ว เพราะท่านพ่อตัวสูงมาก”หลี่ม่อเฉินมองภาพวาด ก่อนถามบุตรชายคนเล็ก“เหตุใดทุกคนจึงยิ้มกว้างเช่นนี้”ฉางเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด“เพราะพวกเรามีความสุขขอรับ”มู่หว่านเซียนชะงักเล็กน้อยคำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้นางนึกถึงวันแรกที่ลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ วันที่เด็กทั้งสามหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่เสียงฝีเท้
ทะลุมิติเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย ข้าขอเปลี่ยนชะตา 43
หลี่ม่อเฉินยิ้มบาง ๆ“เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เจ้าทำมาตลอด”“ข้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”“ข้าก็เช่นกัน”มู่หว่านเซียนหันไปมองเขา“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“การเป็นบิดาที่ดี และการเป็นสามีที่ไม่ปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง” นางยิ้ม“ท่านทำได้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”“จริงหรือ”“จริงสิ”หลี่ม่อเฉินหยุดเดิน ก่อนหันมาหานาง“หว่านเซียน ข้าดีใจที่วันนั้นข้าให้โอกาสเจ้า”มู่หว่านเซียนสบตาเขา“ข้าก็ดีใจที่ท่านยอมให้ข้าแก้ไขความผิด”“ข้าไม่คิดว่าจวนหลังนี้จะกลับมามีเสียงหัวเราะได้มากถึงเพียงนี้”“ข้าก็ไม่คิดเช่นกันเจ้าค่ะ”เขายกมือนางขึ้นจุมพิตเบา ๆ ก่อนโน้มลงแตะริมฝีปากบนหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนมู่หว่านเซียนหลับตาลงครู่หนึ่ง“ม่อเฉิน”“ว่าอย่างไร”“ข้าอยากให้บ้านของเราเป็นเช่นนี้ต่อไป”เขายิ้ม“ข้าก็เช่นกัน”“แม้บางวันเด็ก ๆ จะซุกซนจนท่านปวดหัวหรือ”“แม้ฉางจื้อจะเถียงข้าทั้งวันก็ตาม”มู่หว่านเซียนหัวเราะ“แล้วหากฉางเยว่ร้องขอให้ท่านเล่านิทานก่อนนอนทุกคืนเล่า”“ข้าก็จะเล่า”“แล้วฉางอันอยากให้ท่านช่วยฝึกเขียนอักษรทุกวัน”“ข้าก็จะช่วย”นางมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ท่านตอบตกลงทุกอย่างเลยหร
บางทีคุณอาจจะชอบ
อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู1.0M viewsลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม37.4K viewsแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.9K viewsบุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว82.9K viewsคืนวาสนาให้สามีทรยศ
น้ำพริกหวาน84 viewsทาสราคะวิญญาณร้ายทรราช (เรื่องชุด)
บ้านเขมปัณณ์196 viewsหวนกลับมาครานี้ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว
ดอกไม้หนาม6.7K viewsทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)
หวงตี้ny63 views
